Σπάνια μια πολιτική κίνηση γίνεται τόσο αποκαλυπτική σε τόσα πολλά επίπεδα όσο η επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα και η συγκλονιστική κινητοποίηση που την «υποδέχθηκε».
• Αποκάλυψη πρώτη, η σαπίλα του οικοδομήματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ και δεκαετίες η ΕΕ αυτοδιαφημίζεται σαν η «φωτισμένη» και «πολιτισμένη» εκδοχή απέναντι στη φτώχεια του Τρίτου Κόσμου και στην αγριότητα του αμερικάνικου καπιταλισμού. Εδώ, λέγανε, υπάρχει δημοκρατία, κράτος πρόνοιας, συνδικαλισμός, «πολιτικός πολιτισμός». Πίσω από όλη αυτή τη φτηνή προπαγάνδα ξεπροβάλει η στυγνή πραγματικότητα ενός θεσμού που η Νο1 πολιτικός του χρειάζεται απαγόρευση των συγκεντρώσεων για να επισκεφθεί μια χώρα μέλος. Η πραγματικότητα μιας «Διεθνούς» των τραπεζιτών που επιβάλει κατεδάφιση κάθε κοινωνικής παροχής σαν όρο για την παραμονή στη ζώνη του Ευρώ.
• Αποκάλυψη δεύτερη, η έκταση και η αυξανόμενη ένταση της πολιτικής κρίσης που συνδυάζεται με την ατέλειωτη οικονομική κρίση. Η Μέρκελ ήρθε στην Αθήνα με δηλωμένο στόχο να στηρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά, μια κυβέρνηση που κλυδωνίζεται μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες από την εκλογή της. Κοιτάξτε ένα - ένα τα μπουμπούκια που αποζητούν προστασία στην αγκαλιά της Μέρκελ: έναν Πρόεδρο της Βουλής μπλεγμένο στα πιο βρόμικα κυκλώματα της φούσκας ακινήτων. Έναν Βενιζέλο-συγκυβερνήτη που έχει μείνει χωρίς κόμμα και ψάχνει εναγωνίως δικαιολογίες για το σκάνδαλο συγκάλυψης της φοροδιαφυγής. Και έναν πρωθυπουργό που μέσα στους ελάχιστους μήνες της κυβέρνησής του πρόλαβε να χαρίσει εκατομμύρια σε μεγάλες επιχειρήσεις, όπως αποκάλυψε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με την κατάληψη στο ηλεκτρονικό κέντρο που υπολογίζει τα χαράτσια.
• Αποκάλυψη τρίτη, η δύναμη της εργατικής αντίστασης. Σε πείσμα της γιγάντιας επιχείρησης αστυνομοκρατίας και εκφοβισμού ο κόσμος ξεχύθηκε στο κέντρο της Αθήνας. Με την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ να βαδίσει στο Σύνταγμα οι συγκεντρώσεις ενώθηκαν και γέμισαν όχι μόνο την πλατεία αλλά και την Σταδίου και τη Φιλελλήνων.
Η επίσκεψη της Μέρκελ, αντί για βήμα στήριξης των από πάνω εξελίχθηκε σε έναν ακόμη σταθμό για την κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης. Προστέθηκε στην αλυσίδα των ογκούμενων κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν από το καλοκαίρι: πρωτοφανές σε όγκο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στις 24 Αυγούστου ενάντια στη βαρβαρότητα του «Ξένιου Δία», η μεγαλύτερη διαδήλωση εδώ και χρόνια στη ΔΕΘ στις 8 Σεπτέμβρη, πανεργατική απεργία στις 26 Σεπτέμβρη που μόνο με την πανεργατική όταν ήρθε το ΔΝΤ μπορούσε να συγκριθεί, εισβολή των εργατών του Σκαραμαγκά στο Πεντάγωνο και πολιορκία της ΓΑΔΑ για να αφεθούν ελεύθεροι. Από τον καιρό της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της απεργίας της τότε ΕΑΣ είχε να δει η ΓΑΔΑ τέτοια εργατική πολιορκία σαν εκείνη που απελευθέρωσε τον Σταμούλο και τον Κολλά, τους συνδικαλιστές των οδηγών των λεωφορείων της Αθήνας.
Λυσσαλέα στήριξη
Ο Μητσοτάκης τότε άντεξε σχεδόν ένα χρόνο ακόμα, ο Σαμαράς μπορεί να καταρρίψει εκείνο το αρνητικό ρεκόρ της ΝΔ, έστω κι αν έχει τη λυσσαλέα στήριξη της Μέρκελ και της ΕΕ.
Σήμερα η εργατική αντίσταση είναι πολύ πιο γενικευμένη μέσα και έξω από την Ελλάδα. Έχουμε μπροστά μας χειροπιαστή την προοπτική της κλιμάκωσης του απεργιακού κινήματος με 48ωρες επαναλαμβανόμενες πανεργατικές μέχρι να σταματήσουμε το νέο βάρβαρο πακέτο Μέρκελ-Σαμαρά. Έχουμε δίπλα μας ένα κίνημα που φουντώνει στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία. Πιο πιθανό είναι να απλωθεί η εργατική αντίσταση στο Βερολίνο, παρά να σταθεροποιήσει η Μέρκελ την κυβέρνηση στην Αθήνα.
Σήμερα, τέλος, η εργατική αντίσταση είναι ήδη πολύ πιο προχωρημένη πολιτικά από τις προηγούμενες φορές. Πριν από είκοσι χρόνια η οργή ενάντια στη ΝΔ του Μητσοτάκη ήταν γεμάτη αυταπάτες για το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα το κόμμα της κοινοβουλευτικής αυταπάτης βρίσκεται στα τάρταρα, ενώ οι απεργοί εμπνέονται από ελπίδες ανατρεπτικές.
Εδώ βρίσκεται το καθήκον της Αριστεράς. Να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις την απεργιακή κλιμάκωση και να μετατρέψει την οργή ενάντια στο δίδυμο Μέρκελ-Σαμαρά σε πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής σε ρήξη με την ΕΕ, με διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών και επιβολή εργατικού ελέγχου. Δεν είναι ώρα για λασπολογία κατά της εργατικής οργής με δηλώσεις για «προβοκάτσιες», όπως έκανε ο Σκουρλέτης του ΣΥΡΙΖΑ σε βάρος του Σκαραμαγκά. Είναι ώρα για εργατική έφοδο με την Αριστερά της ανατροπής μπροστά.