Σε διαδικασία διάλυσης έχουν μπει την τελευταία βδομάδα οι “Ανεξάρτητοι Ελληνες” του Καμμένου με αλλεπάλληλα κύματα αποχωρήσεων και εκατέρωθεν καταγγελίες. Τη Δευτέρα αποχώρησαν τρία ακόμα στελέχη -ανάμεσά τους και ο γραμματέας του συνδικαλιστικού - Δρίτσας, που κατήγγειλε τον Καμμένο ότι «αντί να απεγκλωβίσουμε τον κόσμο της εργασίας από στερεότυπα του παρελθόντος γίναμε ταυτόσημη έννοια του καταγγέλλω τα πάντα αλλά δεν προτείνω τίποτα».
Είχαν προηγηθεί οι βουλευτές Ζώης, Μανώλης, Σταμάτης, καθώς και ο Γραμματέας του κόμματος Γιαννάκης που κατήγγειλαν τον Καμένο για αριστερή στροφή και ότι λίγο ως πολύ φλερτάρει με το ΣΥΡΙΖΑ και ακολούθως ο βουλευτής Κουράκος που κατήγγειλε ότι πίσω από το κόμμα βρίσκεται ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Βουλγαράκης. Επίσης, ο βουλευτής Μαρκόπουλος κατήγγειλε τον Καμμένο ότι όντως είχε δώσει την περίφημη επιστολή που απαιτούσε υπουργείο στον Παπούλια.
Πολλοί προσπαθούν να αποδώσουν την κρίση στους ΑΝ.ΕΛ σαν αποτέλεσμα συνωμοσίας εκπορευόμενης από το Σαμαρά– αν όχι την ίδια την τρόικα - με τον ίδιο τρόπο που άλλοι χαρακτηρίζουν το Βουλγαράκη τον άνθρωπο πίσω από τους ΑΝ.ΕΛ. Πρόκειται για μια λάθος αντιμετώπιση.
Τα απανωτά χτυπήματα πίσω από την πλάτη και τα αδυσώπητα καρφώματα δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθιάς πολιτικής κρίσης εγγενούς στους ΑΝ.ΕΛ από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν, λιγότερο από ένα χρόνο πριν. Αντικατοπτρίζει το βάθος της κρίσης - και μάλιστα σε βαθμό σήψης - μέσα στην ελληνική άρχουσα τάξη και τους παραδοσιακούς πολιτικούς εκφραστές της.
Η κατάρρευση των ΑΝ.ΕΛ δείχνει τα όρια – στις σημερινές συνθήκες και χρονικά - μέχρι που μπορεί κανείς να δημαγωγεί παίζοντας τον “αντιμνημονιακό” για να τσιμπήσει από την αριστερή στροφή του κόσμου την ίδια στιγμή που όχι μόνο είναι παραδοσιακός εκφραστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, αλλά κινείται δεξιότερα των “μνημονιακών” όσον αφορά στο ρατσισμό, τον εθνικισμό και την πολεμοκαπηλία. Πολύ γρήγορα οι μάσκες αρχίζουν να πέφτουν.