Παρά τις μανιώδεις προσπάθειές της να τρομοκρατήσει και να απομονώσει τους καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης, η κυβέρνηση χάνει πανηγυρικά τον πρώτο γύρο της αναμέτρησης. Οι Γενικές Συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ ψηφίζουν σαρωτικά υπέρ της απεργίας.
Και τι δεν έκανε η κυβέρνηση για να αποφύγει αυτή την εξέλιξη: Διάλεξε να ανακοινώσει την επίθεσή της λίγο πριν το Πάσχα και μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τις εξετάσεις, ελπίζοντας ότι θα εκβίαζε τους εκπαιδευτικούς. Άρχισε τη μαύρη προπαγάνδα για «ομηρία των μαθητών» προκαταβολικά. Οι φιλοκυβερνητικοί συνδικαλιστές αμφισβητούσαν αν οι συνελεύσεις θα έχουν τη μαζικότητα που απαιτείται για μια τέτοια κρίσιμη απόφαση. Και βέβαια η κυβέρνηση έπαιξε το χαρτί της επιστράτευσης από πριν, υπολογίζοντας ότι οι «επιστρατευμένοι» δεν θα πήγαιναν καν στις συνελεύσεις.
Η απάντηση έρχεται αποστομωτική. Τα συλλαλητήρια το απόγευμα της Δευτέρας θυμίζουν τις μέρες της ανατροπής του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, όταν το Σύνταγμα και οι άλλες πλατείες πλημμύριζαν από οργή. Και η συμμετοχή στις συνελεύσεις σπάει τα ρεκόρ γελοιοποιώντας όσους μιλούσαν για προϋποθέσεις «απαρτίας» του 30%. Στις ψηφοφορίες, το όχι στην απεργία είναι περιθωριακή μειοψηφία.
Κύμα
Διαμορφώνεται ένα κύμα που πάει να στριμώξει τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού για τα καλά. Γιατί πατάει πάνω σε ένα απεργιακό κίνημα των 25 πανεργατικών και των μαχητικών συγκρούσεων μέσα σε αυτά τα μνημονιακά χρόνια. Γιατί οι απεργοί της συγκοινωνίας απέδειξαν στην αρχή αυτής της χρονιάς ότι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης δεν έχουν κανένα κύρος και αναγκάζονται να καταφύγουν στην επιστράτευση. Γιατί οι απεργοί ναυτεργάτες απέδειξαν ότι ακόμη και αυτό το όπλο δεν είναι τόσο πανίσχυρο όσο το εμφανίζουν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια. Και βέβαια γιατί οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δεν έλλειψαν ούτε στιγμή από αυτές τις κοινές μάχες όλων μας.
Τώρα είναι η στιγμή να συσπειρωθούμε όλοι γύρω από τους ανθρώπους των σχολείων μας, αυτούς που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά της τάξης μας. Όχι μόνο γιατί τους το χρωστάμε καθώς ήταν μπροστά σε όλες τις πανεργατικές μας. Αλλά γιατί η σημερινή τους απεργία μάχεται για να σταματήσει τις απολύσεις στο δημόσιο και να σώσει τα σχολεία από το πισωγύρισμα στη δεκαετία του 1950. Με την αλληλεγγύη όλων, με τη συμμετοχή στα συλλαλητήρια και στις απεργιακές φρουρές, με απεργίες συμπαράστασης μπορούμε να φτάσουμε όλοι μαζί σε μια νίκη-σταθμό ενάντια στα μνημόνια, τις τρόικες και τις επιστρατεύσεις.
Όλοι και όλα για μια νικηφόρα απεργία στα σχολεία!