Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης στη λιτότητα σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Τα ψέματα του Σαμαρά και του Αρβανιτόπουλου δεν αφορούν μόνο τις υποτιθέμενες “λίγες” ώρες και τα “προνόμια” των δασκάλων και εκπαιδευτικών στην Ελλάδα. Είναι επίσης ψέμα ότι οι εκπαιδευτικοί στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης κάθονται ήσυχοι και υφίστανται τις επιθέσεις.
Από την έναρξη της κρίσης, η εκπαίδευση έγινε ο εύκολος στόχος για μια σειρά κυβερνήσεις. Επιλογές που πριν από μερικά χρόνια προβάλλονταν ως μακροπρόθεσμες επενδύσεις στο “ανθρώπινο δυναμικό” της κάθε χώρας, τώρα θεωρούνται πεταμένα λεφτά. Έτσι, από τη Δανία και τη Γερμανία ως την Ισπανία και την Ιρλανδία, τα σχολεία βρίσκονται στο στόχαστρο των κυβερνήσεων και οι εκπαιδευτικοί δίνουν μάχες που συγκινούν όλη την υπόλοιπη εργατική τάξη που παλεύει.
Η μεγαλύτερη πρόσφατη μάχη δόθηκε στη Δανία. Οι εκπαιδευτικοί βγήκαν σε απεργία για τέσσερις βδομάδες, απαντώντας σε ένα λοκ-άουτ που κήρυξαν οι μάνατζερ των σχολείων (βρίσκονται στον έλεγχο των τοπικών αρχών), όταν δεν κατέληξαν σε συμφωνία οι διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις. Τα αφεντικά πίστευαν ότι θα προχωρούσαν σε μια εύκολη νίκη μέσω το λοκ-άουτ, αφήνοντας 750 χιλιάδες παιδιά στο σπίτι με το ζόρι, κατηγορώντας τα “αδιάλλακτα” συνδικάτα που δεν υπογράφουν τη σύμβαση. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μαζικό κίνημα γονιών, μαθητών και εκπαιδευτικών που διαδήλωνε με μαχητικό τρόπο καθημερινά, οργάνωσε τις μαζικότερες διαδηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια και έφτασε σε μια κινητοποίηση να δημιουργήσει μια ανθρώπινη αλυσίδα σχεδόν τριάντα χιλιομέτρων.
Την περασμένη βδομάδα η κυβέρνηση παρενέβη νομοθετικά στο πλευρό των αφεντικών, δίνοντας το δικαίωμα στους διευθυντές να καθορίζουν τις ώρες που θα δουλεύει κάθε εκπαιδευτικός στην τάξη, στο γραφείο και στο σπίτι. Η μάχη αναμένεται να μεταφερθεί στα σχολεία όπου οι διευθυντές θα πάρουν την πρωτοβουλία να εφαρμόσουν το νόμο σε κόντρα με τους οργανωμένους εκπαιδευτικούς. Το συνδικάτο έχει βγει δυναμωμένο αριθμητικά και οργανωτικά, παρόλο που η ηγεσία δεν τόλμησε ποτέ να καλέσει άλλους κλάδους να βγουν σε απεργία συμπαράστασης. Στην άλλη πλευρά, η κεντροαριστερή κυβέρνηση (Σοσιαλδημοκράτες και Πράσινοι) που τελικά προχώρησε στη νομοθετική παρέμβαση μαζί με τη Δεξιά, βλέπει τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις σε ιστορικό χαμηλό.
Στο Βερολίνο, οι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν απεργία τη Δευτέρα 13 Μάη και συνεχίζουν μέχρι και την Παρασκευή 17 Μάη. Κάθε μέρα, οι απεργοί μαζί με συμπαραστάτες συγκεντρώνονται μπροστά στο Δημαρχείο. Στο επίκεντρο της διαμάχης είναι ο διαχωρισμός των εκπαιδευτικών μεταξύ αυτών που είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αυτών που έχουν καθεστώς αντίστοιχο του αναπληρωτή. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί αυτούς τους διαχωρισμούς για να ρίχνει τις εργασιακές συνθήκες για όλους, ακόμη και ωθώντας διαφορετικές κατηγορίες εκπαιδευτικών να παίζουν το ρόλο του απεργοσπάστη όταν άλλοι βγαίνουν σε αγώνες. Είναι η πέμπτη φορά που κάνουν απεργία οι εκπαιδευτικοί του Βερολίνου μέσα στο 2013. Έχουν προηγηθεί κοινές μάχες με το συνδικάτο των δημοσίων υπαλλήλων, για αυξήσεις.
Μείωση μισθών
Στην Ιρλανδία, από τις 13 ως τις 16 Μάη, οι εκπαιδευτικοί ψηφίζουν για να εξουσιοδοτήσουν τη συνδικαλιστική ηγεσία να καλέσει απεργία. Η κυβέρνηση απειλεί να εφαρμόσει μονομερώς μείωση μισθών και να χειροτερεύσει τις συνθήκες εργασίας στα σχολεία. Ήδη με την πρόσφατη αντεργατική νομοθεσία της κυβέρνησης έχουν χάσει 14% του μισθού τους, ενώ οι νεοπροσλαμβανόμενοι ξεκινούν με χειρότερους όρους. Τα τρία μεγάλα συνδικάτα εκπαιδευτικών ζητάνε θετική ψήφο ώστε να μην αφήσουν την κυβέρνηση να υλοποιήσει την επίθεση.
Στην Ισπανία την περασμένη βδομάδα όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης, από τα νηπιαγωγεία ως τα Πανεπιστήμια βγήκαν σε κοινή μέρα δράσης, κλείνοντας σχολές και σχολεία με καταλήψεις και απεργίες. Σε πάνω από 30 πόλεις έγιναν κοινές μαζικές διαδηλώσεις. Η χρηματοδότηση της παιδείας έχει πέσει σχεδόν κατά το ένα τρίτο, με πολλούς εκπαιδευτικούς να σπρώχνονται στην πρόωρη συνταξιοδότηση και με τάξεις και σχολεία να συγχωνεύονται και να καταργούνται. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει τεστ αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών, προσπαθώντας να ρίξει το φταίξιμο για την ανεργία που καλπάζει στην “κακή εκπαίδευση” και τον “κακό επαγγελματικό προσανατολισμό” που προσφέρουν οι δάσκαλοι.
Μια αντίστοιχη μάχη δίνεται και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Στα σχολεία του Σιάτλ, οι εκπαιδευτικοί κάνουν μποϊκοτάζ στα τεστ αξιολόγησης που έχουν σταλεί στα σχολεία για τους ίδιους λόγους. Και στο Σικάγο η χρονιά φέτος ξεκίνησε με απεργία και συνεχίστηκε με μαζικές διαδηλώσεις των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί του Σικάγο είχαν δώσει το μεγάλο παράδειγμα πέρσι τον Αύγουστο όταν με την απεργία τους δεν άφησαν τον δήμαρχο να συνδέσει τους μισθούς τους με την “αποδοτικότητα”.
