“Δεν είμαι ανένταχτος, έχω οργάνωση και η οργάνωσή μου είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ” ήταν τα χαρακτηριστικά λόγια ενός συντρόφου που πήρε το λόγο προς το τέλος της ανοιχτής συζήτησης που κάλεσαν την Κυριακή του Θωμά στο Πολυτεχνείο ανένταχτοι (όσον αφορά τις συνιστώσες της) σύντροφοι και συντρόφισσες μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που υπογράφουν παρέμβαση-κάλεσμα για “να γίνει η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη η τομή για το ουσιαστικό προχώρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών” (μπορείτε να τη βρείτε ολόκληρη στο σάιτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
Ο Πάνος Δαμέλος από την τοπική επιτροπή της Κορίνθου, είπε ότι στόχος της σύσκεψης δεν είναι να υπάρξει μια νέα συνιστώσα των ανένταχτων, ενώ τόνισε ότι το αναγκαίο ζητούμενο είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου που παλεύει προτείνοντας ένα όραμα για μια άλλη κοινωνία που δεν θα είναι ούτε τα αυταρχικά καθεστώτα της πρώην ΕΣΣΔ ούτε ή μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ.
Στη διάρκεια της ζωντανής συζήτησης, πήραν το λόγο αρκετοί σύντροφοι-ισσες (ανάμεσά τους και μέλη των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που μετέφεραν την εμπειρία από τη δράση και τη συζήτηση, με αρνητικά, αλλά και θετικά παραδείγματα από τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές. Σε αρκετές τοποθετήσεις εκφράστηκε η ανάγκη για καλύτερη αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στις τοπικές επιτροπές και την Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή, συχνότερη λειτουργία της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής, την ανάγκη να γίνουν οι τοπικές και οι κλαδικές επιτροπές πιο δραστήριες, πιο εξώστρεφες και σε μόνιμη βάση κ.α.
Εμπνευστική σε παραδείγματα για την συνολική προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παρέμβει ενεργά στις μάχες που ανοίγουν, από τους εκπαιδευτικούς μέχρι το αντιφασιστικό, ήταν η παρέμβαση των συντρόφων-ισσών από την τοπική επιτροπή της Αργολίδας που συμμετείχαν στη σύσκεψη μεταφέροντας μια σειρά από εμπειρίες, αλλά και προβληματισμούς.
“Θεωρούμε πως απαραίτητη προϋπόθεση για την υπέρβαση είναι η συμφωνία για την πολιτική προτεραιότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς να υποτιμάται ο ρόλος των οργανωμένων δυνάμεων” τονίζεται στην παρέμβαση-κάλεσμα που αναφέρει στην πρώτη παράγραφο: “Κοιτώντας πίσω, είναι πολλά αυτά που ήδη πέτυχε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κατέθεσε, από την αρχή της κρίσης, το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα που άλλαξε την ατζέντα της συζήτησης σε όλη την αριστερά (και όχι μόνο). Άνοιξε δρόμους συμπόρευσης και κοινής παρέμβασης για ιστορικά ρεύματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που ως τώρα βάδιζαν χωριστά. Πήγε το μήνυμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε όλη τη χώρα. Έδωσε χώρο έκφρασης σε ανένταχτο αριστερό κόσμο που δεν καλυπτόταν από τους υπάρχοντες σχηματισμούς. Γέννησε, τελικά, την ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει μία άλλη, μαζική αριστερά της νίκης και της ανατροπής... Η αγωνία μας είναι πώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα γίνει πιο αποτελεσματική, πιο μαζική, πιο δημοκρατική ώστε να πετύχουμε ακόμα περισσότερα στο μέλλον...”