Το αποτέλεσμα των περσινών εκλογών άνοιξε μια ολόκληρη συζήτηση που από μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς μπαίνει στην εξής βάση: Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο παρά πέντε να γίνει πρώτο κόμμα και άρα να μπορεί να διεκδικεί την κυβέρνηση έχει αλλάξει τα πράγματα, έχει βάλει την πολιτική στο τιμόνι. Πιο πριν μπορούσαμε να μιλάμε για απεργίες, για αγώνες, για προσπάθειες του κόσμου να απαντήσει στις επιθέσεις μέσα από τέτοιες μορφές δράσης, αλλά τώρα το ζήτημα που μπαίνει στην ημερήσια διάταξη είναι ότι η Αριστερά θα μπει στην κυβέρνηση και αυτό είναι υπεράνω όλων.
Σε αυτή τη θεωρία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει μια απάντηση. Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα σε αυτό που η κοινοβουλευτική αριστερά ονομάζει “υψηλή” πολιτική και σε αυτό που η επαναστατική αριστερά ονομάζει πραγματική πολιτική. Aν αποδεχτούμε τον καταμερισμό εργασίας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική και το κίνημα στην καλύτερη περίπτωση είναι ένας προωθητικός παράγοντας που όταν τον χρειαστεί η «υψηλή πολιτική» θα τον φωνάξει για να την στηρίξει – αυτό, σύντροφοι και συντρόφισσες, είναι η αρχαιότερη αμαρτία που υπάρχει μέσα στο αριστερό κίνημα.
Είναι η αμαρτία την οποία χρειάστηκε να καταγγείλει η Ρόζα Λούξεμπουργκ για να δώσει την αφετηρία για τη σύγχρονη επαναστατική αριστερά. Αν υπάρχει το ρεύμα που μας έδωσε την Γ’ Διεθνή και την κομμουνιστική αριστερά το χρωστάμε στο γεγονός ότι η Ρόζα ξεκαθάρισε ότι αυτοί που λένε ότι οι απεργίες και το κίνημα είναι συνδικαλισμός ενώ οι εκλογές είναι πολιτική, αυτό είναι η πεμπτουσία του ρεφορμισμού.
Αν δεν απορρίψουμε αυτού του είδους τον πλαστό διαχωρισμό δεν έχουμε να πάμε πουθενά. Ας θυμηθούμε τη δεκαετία του '80 στην Ελλάδα. Ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε πει τότε ότι δεν θα πάμε με “τα γιουρούσια της πρωτοπορίας”, αλλά ότι θα πάει η Αριστερά με τις εκλογές, θα γίνει ο ρυθμιστής και θα παίξει κρίσιμο ρόλο στις εξελίξεις. Οι σημερινές συζητήσεις δεν γίνονται στο κενό. Αυτά που έλεγε ο Φλωράκης το '80 είναι η μήτρα από την οποία βγήκε και το σημερινό ΚΚΕ και ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η ρεφορμιστική πολιτική μας χάρισε αυτήν την Αριστερά που όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι μας ξεπουλάει.
“Ονειροπόλοι επαναστάτες που ονειρεύονται χειμερινά ανάκτορα και ξεχνάνε ότι ο κόσμος σήμερα υποφέρει” λέει η απάντηση από την άλλη μεριά, αλλά είναι πλαστή αυτή η επιχειρηματολογία. Αυτός είναι ο ψεύτικος ρεαλισμός του ρεφορμισμού. Κοιτάξτε τον αγώνα των εργατών γης στη Μανωλάδα. Τι ζητάνε; Χαρτιά για να είναι νόμιμοι. Μας μίλησαν σήμερα εδώ και μας είπαν πως μέσα στα αιτήματα υπάρχει και το επαναστατικό αίτημα να υπάρχει ζεστό νερό για τους εργάτες γης. Ποιος έβαλε μέσα στο κίνημα, στην ημερήσια διάταξη αυτό το γήινο αίτημα ότι οι εργάτες γης πρέπει τώρα να πληρωθούν, να αποκτήσουν χαρτιά, στέγη, ζεστό νερό; Οι επαναστάτες το έβαλαν, ξεκάθαρα! Το πέταγμα του χρυσαυγίτη στη θάλασσα στα Χανιά ήταν “υψηλή” πολιτική ή όχι; Οι μαθητές που παίρνουν στο ψιλό τους χρυσαυγίτες και τους φωνάζουν “φασίστες κουφάλες έρχονται …δασκάλες” κάναν “υψηλή” πολιτική ναι ή όχι;
Με όλα αυτά δεν πάμε να αποφύγουμε την απάντηση στο ερώτημα “ποιος θα υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα» που, ας μην το ξεχνάμε, διαμορφώθηκε με τους αγώνες. Μπαίνει, όταν φτάνει εκεί το ζήτημα, από πολλές μεριές το ερώτημα ότι αφού μιλάτε για αντικαπιταλισμό και ανατροπές, άρα αυτά προϋποθέτουν σοβιέτ, υπάρχουν όμως σοβιέτ; Και αφού δεν υπάρχουν μήπως χρειάζεται να φτιαχτεί κάτι άλλο, μια γέφυρα σε αυτήν την κατεύθυνση;
“Δεν είναι ρεαλιστικό να απαντάμε ότι το πρόγραμμα αυτό θα υλοποιηθεί από εξουσία των σοβιέτ” λένε κάποιοι σύντροφοι. Και είναι ρεαλιστικό ότι θα φτιαχτεί μια γέφυρα να πάμε προς τα κει, αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμαχήσει με το Σχέδιο Β. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό; Να συμφωνήσουμε ότι θα συμμαχήσουμε με τους συντρόφους και αυτό θα κάνει διαφορά ότι θα καταφέρουμε να κρατήσουμε ανοιχτό το νοσοκομείο στα Πατήσια, στο αν θα έχουμε μια λαϊκή συνέλευση που σε μια γειτονιά θα κρατήσει το σχολείο ανοιχτό. Αλλά δεν μπορεί να λέγεται ότι αυτή θα είναι η γέφυρα, το μέτωπο για να φτάσουμε στη δυαδική εξουσία.
Δεν υπάρχουν υποκατάστατα για το επαναστατικό υποκείμενο. Επαναστατική πολιτική σημαίνει πολιτική που χτίζει το επαναστατικό υποκείμενο που θα υλοποιήσει το μεταβατικό πρόγραμμα. Και όταν ο κόσμος φτάνει να ρωτάει με αγωνία ποιος θα είναι αυτό το υποκείμενο, η απάντηση είναι: Εσείς, εσείς, εσείς. Μόνο ο ίδιος ο κόσμος μπορεί να υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα και παλεύουμε να χτίσουμε τη δύναμή του για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.
Είναι στην ημερήσια διάταξη αυτό! Αλλιώς, όλα αυτά που έχουμε βάλει στις Θέσεις για την περίοδο, την κρίση και τις δυνατότητες που ανοίγονται, δεν θα είχαν θέση. Αλλά επειδή τα πιστεύουμε όλοι, έχουν και συνέπειες και οι συνέπειες είναι: όχι υποκατάστατα, γνήσιες απαντήσεις, γιατί αυτές είναι οι απαντήσεις που φέρνουν αποτελέσματα.
Το κείμενο συνοψίζει τα βασικά σημεία της ομιλίας του Πάνου Γκαργκάνα στη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ