Η Ελλάδα, είναι αλήθεια, ήταν πραγματικά ένα από τα θέματα του ντιμπέιτ. Αλλά δεν ήταν ούτε το κέντρο της αντιπαράθεσης, ούτε το κομβικό σημείο, ούτε τίποτα παρόμοιο. "Οι δυο αντίπαλοι", γράφει η βρετανική εφημερίδα The Guardian, "συγκρούστηκαν για τις δουλειές στην Γερμανία, με τον Στάινμπρουκ να διακηρύττει ότι 7 εκατομμύρια Γερμανοί αμείβονται με λιγότερα από 8,5 ευρώ την ώρα και την Μέρκελ να ισχυρίζεται ότι η κυβέρνησή της ανέβασε τον αριθμό των θέσεων εργασίας μέσα στην τετραετία που βρίσκεται στην εξουσία κατά 1,9 εκατομμύρια". Μόνο στο δεύτερο μισό του ντιμπέιτ, αφού είχαν περάσει ήδη τρία τέταρτα της ώρας, άρχισαν να μιλάνε για την Ελλάδα.
Οι δημοσκοπήσεις δίνουν, μέχρι τώρα, ένα μεγάλο προβάδισμα στην δεξιά Χριστιανοδημοκρατία (CDU-CSU). Στην τελευταία που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Bild της Κυριακής η δεξιά βρίσκεται 16 ολόκληρες μονάδες μπροστά από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) του Στάινμπρουκ. Αν επιβεβαιωθούν αυτές οι προβλέψεις, η συμμαχία Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελευθέρων (FDP) θα καταφέρει να κερδίσει τις εκλογές της 22ας Σεπτέμβρη και να παραμείνει στην εξουσία, θεωρητικά για μια ακόμα τετραετία.
Παρά το προβάδισμα, όμως, η νίκη δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη για τη δεξιά. Οι Γερμανοί ψηφοφόροι δεν είναι "ηλίθιοι" -τα 17 εκατομμύρια που παρακολούθησαν το ντιμπέιτ δεν χάζευαν το κολιέ της Μέρκελ, όπως υπονοούν οι ελληνικές (και όχι μόνο οι ελληνικές) εφημερίδες. Ούτε είναι "ευχαριστημένοι από την οικονομική τους κατάσταση, γεγονός που ευνοεί, όπως είναι φυσικό, την Μέρκελ", όπως γράφουν Τα Νέα.
Οι εργάτες, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί μισούν κυριολεκτικά την Μέρκελ: οι επιτυχίες της γερμανικής οικονομίας στηρίχτηκαν στα χαμηλά μεροκάματα, τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, την διάλυση του κοινωνικού κράτους και τις δραστικές μειώσεις σε επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης και συντάξεις.
Ύφεση
Ο Στάινμπρουκ έχει απόλυτο δίκιο όταν κατηγορεί την Μέρκελ για τα 7 εκατομμύρια των φτωχών εργαζομένων. Και η Μέρκελ λέει ψέματα όταν μιλάει για 1,9 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Η Γερμανία έχασε αυτές τις θέσεις εργασίας από την ύφεση του 2008-9. Το "επίτευγμα" της "κιτρινόμαυρης" (από τα χρώματα των κομμάτων) συμμαχίας ήταν η αποκατάσταση της απασχόλησης στα πριν από την κρίση επίπεδα -όχι η ανάπτυξη.
Οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί, όμως, δεν εμπιστεύονται το SPD. Και αυτό που φταίει δεν είναι το "αχώνευτο" στυλ του Στάινμπρουκ. Αυτό που φταίει είναι το παρελθόν τους -τόσο του κόμματος, όσο και του υποψήφιού του.
Οι περικοπές στους μισθούς, οι επιθέσεις στους ανέργους, οι αυξήσεις στα όρια συνταξιοδότησης, η διάλυση του κοινωνικού κράτους δεν είναι "εφευρέσεις" της δεξιάς. Οι βάσεις για την σημερινή "γερμανική επιτυχία" μπήκαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας από την "κόκκινο-πράσινη" συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών-Οικολόγων του Γκέρχαρντ Σρέντερ. Τα επιδόματα ανεργίας τα πετσόκοψαν οι διαβόητοι νόμοι "Χαρτς". Ο Χαρτς, ένα πρώην αφεντικό της Φόλκσβαγκεν ήταν σύμβουλος του Σρέντερ. Αργότερα καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή για μια σειρά από σκάνδαλα, αλλά οι νόμοι έμειναν.
Όσο για τον ίδιο τον Στάινμπρουκ, την περίοδο 2005-2009 ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του "Μεγάλου Συνασπισμού" Δεξιάς-Σοσιαλδημοκρατίας. Καγκελάριος της κυβέρνησης αυτής ήταν η Άνγκελα Μέρκελ. Το SPD είναι έτοιμο να μπει ξανά σε μια κυβέρνηση "Μεγάλου Συνασπισμού". Ψηφίζεις Στάινμπρουκ και σου βγαίνει Μέρκελ. Γιατί να το κάνεις; Ένας στους τρεις (σχεδόν) ψηφοφόρους δηλώνει σήμερα, τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές, ακόμα αναποφάσιστος.
Και τα δυο μεγάλα κόμματα πέφτουν στα τελευταία γκάλοπ. Η αριστερά, η Die Linke, αντίθετα ανεβαίνει. Το 2009 ήταν θρίαμβος για την Die Linke -είχε πάρει πάνω από 12%. Οι δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν την έδειχναν να χάνει ένα κομμάτι από αυτήν την επιτυχία -με διαρροές και προς το Κόμμα των Πειρατών και προς το SPD (που εγκαινίασε έναν πιο αριστερό λόγο μετά το τέλος του Μεγάλου Συνασπισμού). Τώρα η τάση αυτή έχει αρχίσει να αντιστρέφεται.
Κάποιοι προβλέπουν ότι η αριστερά μπορεί να έχει ρόλο "ρυθμιστή" στη νέα βουλή. Το πιο σημαντικό, φυσικά, δεν είναι αυτό: το πιο σημαντικό είναι να αποκτήσει η αριστερά ρόλο ρυθμιστή στην κοινωνία. Οι εκλογές, όμως, είναι ένα βήμα.