Οι δυο κυβερνήσεις δηλώνουν πως τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η αφορμή που τις φέρνει πιο κοντά. Για τους φιλοκυβερνητικούς σχολιαστές στις εφημερίδες, η προσέγγιση ανοίγει δυνατότητες για ακόμη σπουδαιότερες βλέψεις. Είναι υποτίθεται μια πανέξυπνη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία εκμεταλλεύεται τη ρήξη ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ. Επιτέλους, σύμφωνα με αυτή τη λογική, η Ελλάδα γίνεται ο βασικός σύμμαχος του ισχυρού της περιοχής, αντί να επιμένει στις παραδοσιακές και ξεπερασμένες συμμαχίες με τον αραβικό κόσμο.
Οι σχέσεις με το Ισραήλ παρουσιάζονται σαν μία από τις δυνατές επιλογές συμμαχιών στη Μεσόγειο, λες και το Ισραήλ είναι απλώς ένα από όλα τα κράτη της περιοχής. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Το Ισραήλ είναι ένα ιδιαίτερου τύπου κράτος-τρομοκράτης, και η συμμαχία μαζί του σημαίνει συνυπευθυνότητα στις αλλεπάλληλες σφαγές των Παλαιστίνιων και όχι μόνο.
Το Ισραήλ είναι ένα κράτος εποίκων το οποίο στήθηκε στη βάση του διωγμού εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστίνιων από τη γη τους μόλις πριν από 65 χρόνια. Κράτος εποίκων σημαίνει πως οι «πολίτες» του Ισραήλ μετοίκησαν στην περιοχή παίρνοντας τη γη και τα σπίτια των Παλαιστίνιων που έγιναν πρόσφυγες. Ο κρατικός μηχανισμός του Ισραήλ είναι προσανατολισμένος στη μάχη κατά των ντόπιων, δηλαδή των Αράβων Παλαιστίνιων, είτε αυτοί παραμένουν εντός των συνόρων του Ισραήλ, είτε βρίσκονται στις περιοχές στις οποίες το Ισραήλ επέκτεινε την κατοχή του μέσα στις δεκαετίες (Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και Γάζα).
Εντός του Ισραήλ εφαρμόζεται ένα ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ που μετατρέπει τους Άραβες σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Οι «ισραηλινοί» Άραβες δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα, έχουν διαφορετικό διαβατήριο, ενώ ακόμη και για να παντρευτούν με σύντροφο εκτός Ισραήλ, πρέπει να εγκαταλείψουν τη «χώρα». Ταυτόχρονα, η Δυτική Όχθη και η Γάζα βρίσκονται υπο τη διαρκή απειλή των στρατιωτών, των τανκς και των βομβαρδιστικών του Ισραήλ.
Το Ισραήλ βρίσκεται σε διαρκή διαδικασία εποικισμού. Στη Δυτική Όχθη συνεχίζουν να στήνονται τεράστια οικοδομικά συγκροτήματα, τα οποία συνδέονται με ξεχωριστούς δρόμους με το Ισραήλ, μεατρέποντας το «παλαιστινιακό» τμήμα σε μικρά διάσπαρτα νησάκια φτώχειας. Από τη μια μεριά του τείχους που έχουν στήσει οι Ισραηλινοί την τελευταία δεκαετία μπορεί να υπάρχουν επαύλεις με πισίνες και από την άλλη αραβικές γειτονιές που δεν έχουν τρεχούμενο νερό. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ισραήλ είναι σε ευρωπαϊκά επίπεδα, ενώ οι αραβικές περιοχές είναι τριτοκοσμικές. Το Ισραήλ ασκεί απόλυτο έλεγχο στις εισαγωγές στις παλαιστινιακές περιοχές. Στη Λωρίδα της Γάζας εφαρμόζει μια πολιτική στραγγαλισμού, με την οποία μετράει τις θερμίδες των τροφίμων που εισάγονται, ώστε να επαρκούν μόνο για την οριακή επιβίωση του πληθυσμού. Φάρμακα, υλικά για να μπορούν οι άνθρωποι να χτίσουν τα σπίτια τους αξιοπρεπώς, αγροτικός εξοπλισμός για τη καλλιέργεια της γης, σταθερή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και καθαρού νερού θεωρούνται πολυτέλειες.
Η ίδρυση του Ισραήλ στηρίχθηκε στην συνάντηση δύο αντιδραστικών διαδικασιών. Από τη μια μεριά ήταν ο σιωνισμός, ένα μειοψηφικό ρεύμα μέσα στην εβραϊκή πολιτική της Ευρώπης των αρχών του 20ού αιώνα. Το ρεύμα αυτό αντί για πάλη ενάντια στους διωγμούς και το ρατσισμό κατά των Εβραίων πρότεινε την εθελοντική φυγή των Εβραίων από την Ευρώπη.
«Γη χωρίς ανθρώπους»
Την ίδια περίοδο που χιλιάδες Εβραίοι έδιναν αγώνες μέσα από τις γραμμές σοσιαλιστικών και εργατικών οργανώσεων, οι σιωνιστές διανοούμενοι προσπαθούσαν να πείσουν τους ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών πως αν θέλουν να «ξεφορτωθούν» τους Εβραίους πρέπει να τους ενισχύσουν για να αυξηθεί το ρεύμα μετανάστευσης προς την Παλαιστίνη. Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, και ιδίως μετά την αρχή των ναζιστικών διώξεων, χιλιάδες Εβραίοι πηγαίνουν στην Παλαιστίνη, η οποία από ορισμένους αποκαλείται «γη χωρίς ανθρώπους». Η σιωνιστική πολιτική επιβάλλει πως η γη θα «εκκαθαριστεί» από τους Άραβες. Στη γη που αγοράζουν οι σιωνιστικές ενώσεις από Άραβες τσιφλικάδες εγκαθίστανται Εβραίοι έποικοι από την Ευρώπη, ενώ οι Παλαιστίνιοι που ζούσαν εκεί πετιούνται στο περιθώριο.
Ο σιωνισμός θα είχε παραμείνει περιθωριακός αν δεν είχε δεχθεί την καθοριστική υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων. Αυτή ήταν η δεύτερη διαδικασία που οδήγησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Σε δύο φάσεις: στα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανία υπόσχεται ότι θα υποστηρίξει τη δημιουργία ενός σιωνιστικού κράτους (με τη διακήρυξη του Μπάλφουρ το 1917). Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νέες υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, δίνουν την έγκρισή τους στον ΟΗΕ για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους δίπλα δίπλα με ένα αραβικό. Ελπίζουν ότι έτσι θα ελέγξουν καλύτερα την περιοχή από την οποία πλέον αποχωρούν οι Αγγλογάλλοι. Οι ένοπλες συμμορίες των σιωνιστών όμως δεν ήταν ικανοποιημένες ούτε με αυτή την μοιρασιά που ούτως ή άλλως ήταν σε βάρος των Αράβων. Από το Δεκέμβρη του ’47 αρχίζουν να σφάζουν Παλαιστίνιους εξωθώντας τους στην προσφυγιά. Για μήνες, ολόκληρα χωριά καίγονται και εξολοθρεύονται, με τον νέο ισραηλινό στρατό που συγκροτείται να απλώνεται πολύ πέρα από τα σύνορα που είχαν χαράξει για χάρη του οι υπερδυνάμεις. Σχεδόν ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι έφυγαν χωρίς δικαίωμα επιστροφής. Αντίθετα, σύμφωνα με τις ρατσιστικές αρχές δημιουργίας του νέου κράτους, οποιοσδήποτε Εβραίος από κάθε σημείο της γης μπορούσε να γίνει πολίτης και να αποκτήσει γη στο Ισραήλ.
Το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να παραμείνει ένα νησί ρατσισμού και εποίκων μέσα στην καρδιά του αραβικού κόσμου αν δεν είχε ισχυρούς προστάτες. Οι ΗΠΑ υιοθέτησαν ως μαντρόσκυλό τους το νέο κράτος, ιδίως μετά τον πόλεμο στο Σουέζ το 1956. Οι ηγέτες του Ισραήλ διέθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών, παίρνοντας ως αντάλλαγμα εξοπλισμό και οικονομική βοήθεια. Απέναντι στην άνοδο του ριζοσπαστικού αραβικού εθνικισμού, το Ισραήλ ήταν ο προμαχώνας της Δύσης και έδειχνε τα δόντια του σε όποιον φιλοδοξούσε να αμφισβητήσει το ποιος ελέγχει τον κρίσιμο πλούτο της περιοχής, το πετρέλαιο.
Ο πόλεμος έγινε λόγος ύπαρξης και μέσο επιβίωσης για το Ισραήλ. Μετά το 1956 και την επίθεση κατά της Αιγύπτου, ακολούθησε ο πόλεμος των 6 ημερών το 1967 με τον οποίο άρπαξε τη Δυτική Όχθη από την Ιορδανία, τα υψώματα του Γκολάν από τη Συρία, ολόκληρη τη χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο. Σε αυτές τις περιοχές είχαν καταφύγει πολλοί από τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες του 1947-48 οι οποίοι ξαναπέρασαν κάτω από ισραηλινή μπότα. Το 1973 βρέθηκε ξανά να πολεμάει κατά της Αιγύπτου και της Συρίας. Το 1982 εισέβαλε στο Λίβανο όπου παρέμεινε να κατέχει εδάφη στο νότο της χώρας μέχρι το 2000. Το 1987 ξεκίνησε πολεμική επιχείριση για να καταστείλει την εξέγερση των Παλαιστίνιων (Ιντιφάντα), στέλνοντας τανκς κατά παιδιών που πετούσαν πέτρες με σφεντόνες. Από το 2000 με ακόμη πιο στρατιωτικό τρόπο αντιμετώπισε τη δεύτερη Ιντιφάντα. Το 2006 ξαναεισέβαλε στο νότιο Λίβανο, ενώ βομβάρδισε τις πιο φτωχές συνοικίες της Βηρυτού. Στις αρχές του 2009 βομβάρδισε τη Λωρίδα της Γάζας, ισοπεδώνοντας πολυκατοικίες σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες και φτωχές περιοχές του πλανήτη, όπου προφανώς δεν υπήρχε η παραμικρή αεράμυνα. Προσφυγογειτονιές βομβαρδίστηκαν με χημικά. Στα τέλη του 2012 επανέλαβε το έγκλημα με νέους βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας.
Πυρηνικά
Το Ισραήλ είναι το πλέον εξοπλισμένο κράτος της περιοχής, το μοναδικό το οποίο κατέχει πυρηνικά όπλα στη Μέση Ανατολή, χωρίς επισήμως να έχει δηλώσει σε κανέναν διεθνή οργανισμό την ύπαρξή τους. Ο Μορντεχάι Βανούνου, ο ισραηλινός επιστήμονας που αποκάλυψε τα μυστικά πυρηνικά έπεσε θύμα απαγωγής και βρέθηκε 18 χρόνια στη φυλακή, τα 11 από αυτά στην απομόνωση. Η απειλή του πυρηνικού πολέμου βρισκόταν στον αέρα τόσο στον πόλεμο του Κόλπου το ’90-’91 όσο και το 2003, αλλά και τα τελευταία χρόνια λόγω των απειλών κατά του Ιράν.
Το βάρβαρο ρεσάλτο σε βάρος του πλοίου Μαβί Μαρμαρά το 2010, όταν ο ισραηλινός στρατός δολοφόνησε εν ψυχρώ τους ακτιβιστές που μετέφεραν βοήθεια στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας αποκάλυψε σε ολόκληρο τον πλανήτη με ποιο τρόπο εννοεί το Ισραήλ την «ισορροπημένη απάντηση».
Το Ισραήλ είναι το τελευταίο απολίθωμα αποικιοκρατίας στον πλανήτη. Μια μειοψηφία «λευκού» πληθυσμού που βρίσκεται εν μέσω μιας πλειοψηφίας «ιθαγενών» και κάνει ό,τι μπορεί περισσότερο για να διαφυλάξει τα κεκτημένα της. Είναι επίσης το τελευταίο καθεστώς τύπου απαρτχάιντ. Τα καθεστώτα των λευκών στην Αφρική που στηρίζονταν στον απόλυτο διαχωρισμό με τη μαύρη πλειοψηφία κατέρρευσαν κάτω από τις εξεγέρσεις και τη διεθνή αλληλεγγύη. Οι επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο έχουν φέρει πιο κοντά αυτή την προοπτική και για το Ισραήλ.
Το καθήκον του καθένα και της καθεμιάς είναι να βοηθήσει προς την ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση αυτού του δολοφονικού κράτους, στο πλευρό των Παλαιστίνιων. Μόνο και μόνο η αναγνώριση του δικαιώματος των Παλαιστίνιων προσφύγων να επιστρέψουν σπίτια τους θα προκαλούσε ανατροπή της ρατσιστικής βάσης στην οποία στηρίζεται το Ισραήλ. Τερματισμός της βοήθειας προς το Ισραήλ θα σημάνει ότι ολόκληρη η περιοχή θα γλυτώσει από τη μεγαλύτερη απειλή πολέμου. Η συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με αυτό το κράτος σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σημαίνει συνενοχή με τους εγκληματίες, τους πολεμοκάπηλους και τους ρατσιστές, σε βάρος των άμαχων και των αδύναμων.