Την αρχή έκαναν τα συνδικάτα βάσης Cobas που προχώρησαν σε απεργία την περασμένη Παρασκευή 18 Οκτώβρη, ενώ το Σάββατο 19 Οκτώβρη μαζί με φοιτητές και κινήματα για την υπεράσπιση της κατοικίας βρέθηκαν σε πανεθνική διαδήλωση στη Ρώμη.
Πάνω από 140 πτήσεις ακυρώθηκαν στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο της Ρώμης, ενώ και πολλά μέσα μεταφοράς δεν λειτούργησαν την ώρα της απεργίας. Όμως, και τα μεγαλύτερα συνδικάτα ξεκινάνε απεργίες. Οι τρεις μεγάλες συνοσπονδίες, CGIL, CISL και UIL συμφώνησαν να προχωρήσουν από κοινού σε μια σειρά 4ωρες στάσεις εργασίας που θα γίνονται ανά γεωγραφική περιφέρεια από αυτή τη βδομάδα μέχρι τα μέσα Νοέμβρη, οπότε και θα αποφασιστεί η συνέχεια. Επιμέρους κλάδοι βγαίνουν και και αυτοί σε απεργία. Στα τέλη του μήνα, οι τραπεζοϋπάλληλοι απεργούν όλοι μαζί, κάτι που δεν έχει συμβεί για περισσότερο από μια δεκαετία.
Ο προϋπολογισμός που ανακοίνωσε την περασμένη Τρίτη η κυβέρνηση Λέτα είναι αυτός που έχει αναγκάσει όλες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κηρύξουν κάποιου είδους δράση. Η υποτιθέμενη «αύξηση» των μισθών που θα ερχόταν μέσα από τη μείωση της φορολογίας τώρα θεωρείται «παρεξήγηση» από τον Λέτα. Οι μισθοί του δημοσίου παραμένουν για ακόμη μια φορά παγωμένοι, την ώρα που η ανεργία συνεχίζει να ανεβαίνει.
Η κατάσταση της οικονομίας και ο προϋπολογισμός έχει ήδη προκαλέσει τεράστιους διχασμούς και στο άλλο στρατόπεδο. Μετά την παραλίγο πτώση της κυβέρνησης από τις πιέσεις του Μπερλουσκόνι, τώρα ο Λέτα δέχεται τα πυρά των ΜΜΕ και των αφεντικών γιατί δεν προχωράει πιο σκληρά τις μεταρρυθμίσεις. Για λίγες μέρες κυκλοφορούσε η φήμη ότι παραιτείται ο υφυπουργός Οικονομικών.
Ο Μάριο Μόντι που διετέλεσε «τεχνοκράτης» πρωθυπουργός από τα τέλη του 2011 ως φέτος τον Απρίλη έφτασε να παραιτηθεί από το κόμμα που ο ίδιος είχε ιδρύσει. Δεν μπόρεσε να αντέξει τους βουλευτές του να μην τον ακολουθούν στην κριτική (από τα δεξιά) σε βάρος του προϋπολογισμού. Οι βουλευτές βρίσκονται ήδη σε παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις μιας και μαγειρεύεται νέο δεξιό κόμμα από διάσπαση της Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι. Η πολιτική αστάθεια σημαίνει πως μέχρι να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός στα τέλη της χρονιάς τίποτα δεν είναι σίγουρο, ούτε η ίδια η κυβέρνηση. Οι εργατικοί αγώνες μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικοί.