Οι νόμοι για την απαγόρευση των διαδηλώσεων δεν επιτρέπουν στην πλατεία Ταχρίρ να ξαναγεμίσει. Τα μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας πυροβολούνται στο ψαχνό και οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους δύο χιλιάδες, ακόμη περισσότερες χιλιάδες αντιπολιτευόμενοι και ακτιβιστές έχουν σταλεί στη φυλακή. Κι όμως ο τρόπος με τον οποίο παραιτήθηκε η κυβέρνηση αποκαλύπτει ότι το καθεστώς συνεχίζει να φοβάται τον εξεγερμένο κόσμο.
Ο πολιτικός σχεδιασμός πίσω από την αλλαγή προσώπων είναι η ανάδειξη του Σίσι σε στρατάρχη-σωτήρα του λαού. Ο Σίσι θα κατέβει υποψήφιος πρόεδρος, θέλοντας από σκέτος δικτάτορας να πάρει το βάπτισμα της “δημοκρατίας”. Μέχρι τις εκλογές που προγραμματίζονται για τον Ιούνη, οι υπουργοί που έστειλε σπίτια τους και οι καινούργιοι που τοποθέτησε στα υπουργεία πρέπει να απορροφήσουν όλους τους κραδασμούς και το μίσος των φτωχών, ενώ ο ίδιος που κρατάει για τον εαυτό του το Υπουργείο Άμυνας πρέπει να αναδειχθεί στον μόνο ικανό. Ο Σίσι δηλώνει πως είδε στον ύπνο του τον παλιό πρόεδρο της χώρας (και δολοφονημένο από ισλαμιστική οργάνωση), Άνουαρ Σαντάτ, ο οποίος του είπε ότι θα γίνει πρόεδρος. Πέρα από τα όνειρα που βλέπει ο ίδιος, η σταθεροποίηση της Αιγύπτου υπό τον Σίσι παραμένει όνειρο για την άρχουσα τάξη της χώρας αλλά και για τους ιμπεριαλιστές.
Τη βιτρίνα της σταθερότητας αυτούς τους εφτά μήνες έχουν χαλάσει και οι φοιτητές αλλά κυρίως η εργατική τάξη. Το καθεστώς με μαζική χρήση βίας έχει καταφέρει να ελέγξει σε ένα βαθμό τους δρόμους, όμως δεν έχει καταφέρει να υποτάξει τους οργανωμένους χώρους. Αντίθετα οι τελευταίοι μήνες είναι γεμάτοι από απεργίες που κλιμακώνουν, ενώ οι χώροι που απεργούν δεν διστάζουν να βγουν και σε διαδηλώσεις παρά την απαγόρευση.
Την περασμένη βδομάδα, με πρωτοβουλία στην οποία οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές έπαιξαν κρίσιμο ρόλο, οργανώθηκε ανοιχτή σύσκεψη συνδικαλιστών και εργατών από τους τομείς που βρίσκονται σε απεργία. Μέσα από τη σύσκεψη αναδείχθηκε ένας συντονισμός που θα προχωρήσει τους αγώνες σε ενιαίο μέτωπο, βάζοντας στην πρώτη γραμμή τα κοινά αιτήματα. Πήραν μέρος εργάτες από εννέα μεγάλες εταιρείες που βρίσκονται σε απεργία, νοσοκομειακοί γιατροί που προχωρούν σε αλλεπάλληλες απεργίες, και εκπρόσωποι ανεξάρτητων συνδικάτων από τα ταχυδρομεία, τους σιδηρόδρομους και την πολιτική αεροπορία.
Κινητοποιήσεις
“Φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε τα αιτήματά μας, να καθαρίσουμε τις εταιρείες μας από τη διαφθορά, να επιστρέψουμε τις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες στο δημόσιο και να τις ξαναβάλουμε σε κίνηση, εκτός αν ενωθούμε και κινηθούμε μαζί αντί για ξεχωριστά”, λένε στην ανακοίνωσή τους. Κινητοποιήσεις και απεργίες συνεχίζονται τους τελευταίους μήνες και στους τομείς του αερίου, των μεταφορών αλλά και στη μεγάλη υφαντουργία της Μαχάλα αλ-Κούμπρα.
Τα αιτήματα των απεργιών είναι κατά βάση: η καθιέρωση κατώτατου μισθού, η επανακρατικοποίηση και λειτουργία των εταιρειών που είχε ξεπουλήσει ο Μουμπάρακ, η απόλυση διεφθαρμένων διευθυντών, η αποπληρωμή δεδουλευμένων και η επαναπρόσληψη απολυμένων εργατών. Λίγες μέρες μετά τη συγκρότηση του συντονισμού, οργανώθηκε η πρώτη κοινή διαδήλωση κοντά στα κυβερνητικά κτίρια στο Κάιρο.
Ο ρυθμός με τον οποίο οι εργατικοί αγώνες συνεχίστηκαν αυτούς τους μήνες έχει να κάνει και με τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Σίσι-Μπεμπλάουϊ θέλησε να κερδίσει την εξουσία. Ο Σίσι παρουσίασε το πραξικόπημά του ως “βάθεμα” της επανάστασης, όταν ο Μούρσι ανατράπηκε από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που είχαν ποτέ συμβεί στην Αίγυπτο, το περασμένο καλοκαίρι. Ο κόσμος εξεγέρθηκε κατά του Μούρσι γιατί δεν είχε υλοποιήσει το παραμικρό από τις κοινωνικές του υποσχέσεις, ενώ αντίθετα προχωρούσε νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και έκανε παζάρια με το ΔΝΤ. Ο Σίσι στη θέση του Υπουργού Εργασίας έβαλε τον Καμάλ Αμπού Εϊτά, βασικό στέλεχος των ανεξάρτητων συνδικάτων που είχαν δημιουργηθεί στην παρανομία στο καθεστώς Μουμπάρακ. Η υπόσχεση ήταν ότι μέχρι το Γενάρη του 2014 θα είχε καθιερωθεί κατώτατος μισθός. Όμως ούτε αυτό έγινε, ούτε κρατικοποιήθηκαν οι εταιρείες για τις οποίες τα ίδια τα δικαστήρια έχουν αποφασίσει πως πρέπει να περάσουν στο κράτος.
Τώρα ο Σίσι διώχνει τον “εργάτη” Αμπού Εϊτά και βάζει στη θέση του την Νάχεντ αλ-Άσρι, η οποία ήταν υπεύθυνη του γραφείου της Υπουργού Εργασίας του Μουμπάρακ. Ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο είναι μια ανοιχτή μετατόπιση στα δεξιά, με στελέχη του Μουμπάρακ, παλιούς γραφειοκράτες και υπουργούς να έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο. Ο νέος πρωθυπουργός, Μάχλαμπ, ήταν μέλος της ηγεσίας του κόμματος του Μουμπάρακ, ενώ μια από τις πρώτες εκκλήσεις που έκανε μετά την ανάληψη της εξουσίας ήταν να καλέσει τους εργάτες να σταματήσουν τις απεργίες επειδή στην Αίγυπτο “είναι ώρα για δουλειά”.
Ο Σίσι συνεχίζει να χτίζει το προφίλ του σωτήρα, καίγοντας πολιτικά τόσο τα απομεινάρια του Μουμπάρακ όσο και τους “μεταρρυθμιστές” που έτρεξαν να πάρουν καρέκλα στα υπουργεία. Προς το παρόν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού έχει αυταπάτες πως ο Σίσι έχει καλές προθέσεις. Όπως όμως θυμίζουν οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές σε μια από τις τελευταίες τους ανακοινώσεις, οι εργάτες και οι εργάτριες της Μαχάλα αλ-Κούμπρα ήταν αυτοί που το 2006 διαδήλωναν κρατώντας πορτρέτα του Μουμπάρακ και το 2008 στη μεγάλη τους απεργία ποδοπατούσαν τα ίδια πορτρέτα. Ο Σίσι δεν θα μείνει για πολύ στο απυρόβλητο. Οι εμπειρίες που προκύπτουν μέσα από τη συνέχιση των απεργιών αποτελούν την εγγύηση.