Ανασχηματισμός εδώ, ανασχηματισμός εκεί, πού ’ναι ο ανασχηματισμός; Όλα τα στελέχη της κυβέρνησης μετά τις εκλογές τόνιζαν ότι χρειάζονται αλλαγές εδώ και τώρα για να δείξει η δικομματική κυβέρνηση ότι πήρε το μήνυμα από τις κάλπες. Τώρα, ο ανασχηματισμός, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, έχει πάει για τις μέρες του Αγίου Πνεύματος. Μπορεί ο Σαμαράς να περιμένει την θεία φώτιση…
Όμως, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα για την κυβέρνηση. Το πιο σοβαρό πρόβλημα έρχεται από την Γερμανία. Ο περιβόητος Υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με δυο προτάσεις του έκανε σκόνη τα προεκλογικά ψέματα της κυβέρνησης ότι τάχα τα μέτρα λιτότητας τελειώνουν, το χρέος γίνεται βιώσιμο ή πολύ περισσότερο ότι ο Σαμαράς «σκίζει κάθε μέρα και ώρα τα Μνημόνια», όπως είπε στην αποτυχημένη προεκλογική του συγκέντρωση στο Σύνταγμα δύο μέρες πριν τις Ευρωεκλογές.
Ο Σόιμπλε τόνισε ότι το χρέος της Ελλάδας δεν θα έχει γίνει βιώσιμο μέχρι το 2022, ότι η χώρα θα χρειαστεί νέα οικονομική βοήθεια που την υπολογίζει λίγο κάτω από τα δέκα δισεκατομμύρια ευρώ και ότι θα πρέπει οι «μεταρρυθμίσεις» να συνεχιστούν αμείωτα για να μην υπάρξει έξοδος από το ευρώ.
Έστειλε δηλαδή με καθαρό τρόπο το μήνυμα στην κυβέρνηση: δεν μπορείτε να κάνετε πίσω και ας είστε μια κυβέρνηση οικτρής μειοψηφίας. Αυτό είναι το πιο μεγάλο εμπόδιο που έχει να υπερπηδήσει η κυβέρνηση. Δεν μπορεί να κάνει κινήσεις που θα δείχνουν οτιδήποτε άλλο στους Τροικανούς παρά μόνο ότι θα συνεχίσει τις μνημονιακές επιθέσεις.
Εκτός από αυτό το μεγάλο σκόπελο, ο Σαμαράς έχει να αντιμετωπίσει και τα εσωτερικά προβλήματα της κυβέρνησης. Από τη μία έχει το Βενιζέλο που διεκδικεί ότι με το 8% που πήρε το ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει μεγαλύτερο ρόλο στην κυβέρνηση και από την άλλη υπάρχουν όλα τα «γαλάζια παιδιά» που παλεύουν να γίνουν υπουργοί πριν χαθεί κάθε ευκαιρία.
Ταυτόχρονα, λόγο πάνω στις αλλαγές έχουν οι ήδη υπάρχοντες υπουργοί. Πρώτος και καλύτερος ο Στουρνάρας που μέσω κύκλων δείχνει τη δυσαρέσκειά του για οποιαδήποτε αλλαγή στο Υπουργείο Οικονομικών. Ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει τις δικές του απαιτήσεις, κάνοντας γνωστές τις «προτιμήσεις» του όσον αφορά τα υπουργεία.
Όλη αυτή η κατάσταση, αντανακλά το πραγματικό ζήτημα που υπάρχει στη Νέα Δημοκρατία. Είναι ένα κόμμα που είναι χωρισμένο σε φέουδα, ο ένας περιμένει στη γωνία τον άλλο, ο καθένας έχει ένα δικό του σχέδιο για να μεγαλώσει την επιρροή του μέσα στο γαλάζιο στρατόπεδο.
Οι ακροδεξιοί συνεχίζουν να ρίχνουν γέφυρες προς τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Ο Μπαλτάκος ξαναχτύπησε με συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ όπου τονίζει ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να πάει για πρόωρες εκλογές γιατί θα τις χάσει από την αριστερά, αλλά πρέπει να συσπειρώσει ό,τι υπάρχει στα δεξιά της για να έχει ελπίδες.
Η Μπακογιάννη, αν και σε δυσχερέστερη θέση, επιμένει να ονειρεύεται «μεγάλους συνασπισμούς» αλά Γερμανία με «μίνιμουμ εθνικής συνεννόησης με το ΣΥΡΙΖΑ». Ο ίδιος ο Σαμαράς ελπίζει να κερδίσει κάποιους από τους βουλευτές που έφυγαν ή θα φύγουν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες μετά την δική τους αποτυχημένη παρουσία τις εκλογές.
Για να το πούμε απλά, ο βασικός κυβερνητικός πυλώνας τρίζει επικίνδυνα. Σε όποιο γαλάζιο φέουδο και να ανήκει κανείς, όλοι τους ξέρουν ότι το μαύρισμα στις εκλογές δεν είναι το τέλος του Γολγοθά, αλλά η αρχή. Όσο συνεχίζουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι καθαρίστριες, οι Σχολικοί Φύλακες και όσο πιο γρήγορα ενταθούν οι κινητοποιήσεις ενάντια στις καταργήσεις σχολείων, τόσο πιο πιθανό είναι αυτή η κυβέρνηση να μην αντέξει.
Καθήκον της αριστεράς δεν είναι να παρακολουθεί τα πλακώματα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά να στηρίξει και να απλώσει τις εργατικές αντιστάσεις. Αυτός είναι ο κρίσιμος παράγοντας που μπορεί να δώσει το τελικό χτύπημα στην κυβέρνηση-ζόμπι.