Μετά τις φανφάρες ότι τάχα «η κυβέρνηση επιβίωσε από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών», ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος βλέπουν με τρόμο την επόμενη μέρα. Και τρέχουν πανικόβλητοι να βρουν νέες ισορροπίες για τη συγκυβέρνησή τους. Γιατί οι παλιές τινάχτηκαν στον αέρα.

Αυτό φαίνεται ανοιχτά στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, όπου έχει ξεκινήσει η συζήτηση για τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να στρίψει και από κυβερνητικός εταίρος της ΝΔ να γίνει κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ στο μέλλον. Το έγραψε ο Σκανδαλίδης στα ΝΕΑ, το ζήτησε η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ απορρίπτοντας την παραίτηση Κουβέλη, η περιβόητη «σταθεροποιητική κεντροαριστερά» μπαίνει σε μια δίνη που αποσταθεροποιεί το σήμερα αναζητώντας τους ίδιους ρόλους αύριο.

Αλλά τα προβλήματα της συγκυβέρνησης δεν περιορίζονται στον μικρότερο εταίρο. Η ίδια η ΝΔ βλέπει να χάνεται η συγκολλητική ουσία –ο έλεγχος της κυβέρνησης- που κρατάει μαζί τις ακροδεξιές με τις κεντροδεξιές πτέρυγές της. Η φόρμουλα «να χαλαρώσουμε τη μνημονιακή πολιτική και να σκληρήνουμε τη μεταναστευτική, για να δείξουμε ότι παίρνουμε υπόψη τα μηνύματα της κάλπης», εύκολα λέγεται αλλά δύσκολα εφαρμόζεται. Πρώτο, γιατί οι οικονομικές εξελίξεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο πραγματικής χαλάρωσης και δεύτερο γιατί ο συνδυασμός λιτότητας και ρατσισμού αποδείχθηκε τροφοδότης της ακροδεξιάς σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Το μέλλον

Ο κόσμος της Αριστεράς και ο κόσμος της δουλειάς δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν περιθώρια σε όλους αυτούς να αναζητήσουν τις νέες ισορροπίες τους. Οι αγώνες μας χάλασαν τους παλιούς τους σχεδιασμούς, με τους αγώνες θα γκρεμίσουμε και τις φαντασιώσεις ότι οι Σαμαροβενιζέλοι θα φτάσουν να εκλέξουν Πρόεδρο Δημοκρατίας και να εξαντλήσουν την τετραετία. Και μόνο η σκέψη για ένα μέλλον γεμάτο απολύσεις και Φαρμακονήσια κάνει τους πάντες να εξοργίζονται.

Η ανατροπή αυτών των σχεδίων είναι μονόδρομος και ξεκινάει εδώ και τώρα. Οι ηρωικοί εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι καθαρίστριες, οι διαθέσιμοι μάς καλούν σε πανεργατικό συλλαλητήριο στις 11 Ιούνη κάνοντας την αρχή. Στη Γαλλία ξεκίνησε ένα κύμα αντιφασιστικών κινητοποιήσεων και στο Λονδίνο οι αντιφασίστες συντονίζονται πανευρωπαϊκά στις 14 Ιούνη. Στην Ισπανία η παραίτηση του βασιλιά γίνεται δεκτή με διαδηλώσεις που απαιτούν κατάργηση της Μοναρχίας.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Δεν περιμένουμε, βγαίνουμε στους δρόμους. Δεν ομφαλοσκοπούμε, οργανώνουμε. Το τετραήμερο του Μαρξισμού 2014 στα τέλη Ιούνη θα είναι ένα εργαστήρι ιδεών για να κάνουμε πράξη αυτή την αντιμετώπιση. Μην το χάσετε.