Η απεργία του δημοσίου σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι και εργαζόμενες συμμετείχαν, ενώ δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους με τις σημαίες και τα πανό των συνδικάτων τους σε συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, πικετοφορίες σε όλη τη χώρα. Ενδεικτικά: πάνω από είκοσι χιλιάδες διαδήλωσαν στο Λονδίνο, τέσσερις χιλιάδες στο Μπέρμινχαμ, πέντε χιλιάδες στο Νιουκάστλ, δύο χιλιάδες στο Νόττινχαμ και εκατοντάδες σε όλες τις πόλεις.

 

Την απεργία, ενάντια στη νέα επίθεση της δεξιάς κυβέρνησης του Ντέηβιντ Κάμερον στους μισθούς, καλούσαν τα μεγαλύτερα συνδικάτα του δημόσιου τομέα (Unison, Unite, GMB, PCS, NUT and Nipsa). Το αποτέλεσμα ήταν εργαζόμενοι σε σχολεία, δήμους, νοσοκομεία, υπουργεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες να βρεθούν ενωμένοι στο δρόμο. Μαζί τους πολλοί συμπαραστάτες, αλλά και οι πυροσβέστες που σε πάρα πολλά σημεία συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν δική τους οχταήμερη απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης στις συντάξεις τους -μια διαμάχη που κρατά τρία χρόνια.

 

Οι κυβερνητικές δηλώσεις υποτίμησης της σημασίας της απεργίας δεν έγιναν πιστευτές. Ο αντίκτυπος φάνηκε στον ανασχηματισμό που ακολούθησε. Ενας από αυτούς που έχασαν τη θέση του ήταν ο υπουργός Παιδείας. Οπως έγραψαν τα μέσα ενημέρωσης, ήταν μια προσπάθεια του Κάμερον “να εξουδετερώσει τις όλο και πιο τοξικές σχέσεις των Τόρις με τους εκπαιδευτικούς”, ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια των εργαζόμενων που πρωτοστατεί στις αντιδράσεις.

 

Σε αυτό το κλίμα αναβρασμού και αγώνων έγινε ο Μαρξισμός 2014. Με χειροκροτήματα και επευφημίες έγιναν δεκτοί οι απεργοί στην εναρκτήρια εκδήλωση του φεστιβάλ, ενώ σε όλη τη διάρκειά του συνδικαλιστές, εργαζόμενοι και αγωνιστές της βάσης συζήτησαν για το πώς μπορούν να κλιμακωθούν οι απεργίες, για το ρόλο των συνδικάτων, για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και την οργάνωση από τα κάτω.

Συνολικά, πάνω από 2.600 άτομα παρακολούθησαν τις 166 παράλληλες συζητήσεις του φεστιβάλ για όλα τα θέματα: τη μάχη ενάντια στους φασίστες με πρώτο σταθμό τη διαδήλωση το Σεπτέμβρη στο Ντονκάστερ ενάντια στο συνέδριο του ρατσιστικού Ukip, την επέτειο των 30 χρόνων από την ηρωική απεργία των ανθρακωρύχων ενάντια στη Θάτσερ, το επαναστατικό κόμμα, τη μαρξιστική ανάλυση για τον καπιταλισμό, τη θρησκεία, το σεξισμό, την ανθρώπινη φύση.

Μια σειρά συζητήσεις ήταν αφιερωμένες στην παγκόσμια αντίσταση στην κρίση και το σύστημα με προσκεκλημένους ομιλητές αγωνιστές και αγωνίστριες από δεκάδες χώρες. Για τη μάχη ενάντια στη λιτότητα στην Ευρώπη μίλησε η Μαρία Στύλλου από το ΣΕΚ μαζί με τη Κριστίνε Μπούχολτς από το Marx21 της Γερμανίας, τον Κίραν Άλεν από το SWP της Ιρλανδίας, τον Όσκαρ Σιμόν από την En Lucha της Ισπανίας και τον Σιλβέστρ Ζαφάρ από το NPA της Γαλλίας. Στο ερώτημα “Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ η λύση;” απάντησε ο Πάνος Γκαργκάνας από το ΣΕΚ περιγράφοντας την συμβιβαστική πορεία του μπροστά στο ενδεχόμενο ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, ενώ για τη “Χρυσή Αυγή: η φασιστική απειλή στην Ελλάδα” μίλησε ο Πέτρος Κωνσταντίνου εκ μέρους της ΚΕΕΡΦΑ, ο Άρης Χατζηστεφάνου δημιουργός του ντοκιμαντέρ “Φασισμός ΑΕ” και ο Γουάιμαν Μπένετ από το Unite Against Fasism (Ενωμένοι Ενάντια στο Φασισμό) της Βρετανίας. 

Ξεχωριστής σημασίας ήταν επίσης οι συζητήσεις για τη Μέση Ανατολή με τη συμμετοχή επαναστατών από την Αίγυπτο, τη Συρία, το Λίβανο, το Ιράκ, την Παλαιστίνη. Το φεστιβάλ έπαιξε ρόλο στο να οργανωθούν την επόμενη βδομάδα οι τόσο μαζικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο και όλη τη Βρετανία ενάντια στο νέο έγκλημα του Ισραήλ στη Γάζα.

Η Μαχιενούρ καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή και πρόστιμο 50.000 αιγυπτιακών λιρών (περίπου 5.000 ευρώ) για διάφορα “αδικήματα” μετά από διαδήλωση έξω από δικαστήριο της Αλεξάνδρειας τον περασμένο Δεκέμβρη. Εκεί δικάζονταν οι αξιωματικοί της αστυνομίας που κατηγορούνται για τη δολοφονία του πολιτικού μπλόγκερ Χάλεντ Σαΐντ, τον Ιούνη του 2010. Η οργή που ξεσήκωσε η δολοφονία του ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησε στο ξέσπασμα της επανάστασης τον Γενάρη του 2011. Το δικαστήριο έγινε ερήμην της το Γενάρη, την συνέλαβαν τον Απρίλη αλλά αφέθηκε ελεύθερη ως την έφεσή της, την οποία έχασε τον Μάη.

 

Μετά τις προεδρικές εκλογές και την εκλογή Σίσι, η αστική τάξη της Αιγύπτου προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί σε βάρος της επανάστασης και των δυνάμεων που την υποστηρίζουν με σφαγές του στρατού, βασανιστήρια, στημένες δίκες κατά αγωνιστών και παραβιάσεις δικαιωμάτων. Το διεθνές, πλατύ κύμα συμπαράστασης για την απελευθέρωση της Μαχιενούρ έπαιξε ρόλο στη μείωση της ποινής της (το πρόστιμο παρέμεινε ως έχει).

 

Ομως, όπως αναφέρουν οι σύντροφοί της από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές: “Η Μαχιενούρ είναι ανάμεσα στην ομάδα των γνωστών ακτιβιστών της Αλεξάνδρειας που βρίσκονται αντιμέτωποι με νέα δίκη. Η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε αλλά αμέσως αναβλήθηκε για τις 13 Οκτώβρη του 2014. Μαζί με τους Yousef Shaaban, Louay al-Qahwagi και άλλους, η Μαχιενούρ συνδέεται με ένα περιστατικό σε αστυνομικό τμήμα της Αλεξάνδρειας κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μόρσι. Μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας είχαν παραδώσει τρεις δικηγόρους στην αστυνομία, υποστηρίζοντας ότι είχαν επιτεθεί στα γραφεία του Κόμματος της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης. Οταν άλλοι δικηγόροι συγκεντρώθηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα σε μια ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία, ξυλοκοπήθηκαν από την αστυνομία και μετά κατηγορήθηκαν ότι αποπειράθηκαν να μπουκάρουν στο τμήμα και να απελευθερώσουν τους κρατούμενους.

 

Παρόλο που είμαστε απογητευμένοι που η Μαχιενούρ θα μείνει άδικα έστω και μια μέρα ακόμα μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές στις φυλακές του Σίσι, χαιρόμαστε που καταφέραμε, με τη συμπαράσταση και την αποφασιστικότητα του κόσμου, να μειώσουμε την ποινή της στην πρώτη της υπόθεση. Η νέα κατηγορία εναντίον της δείχνει ότι δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε και ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε να κινητοποιούμε την πιο πλατιά αλληλεγγύη μας σε αγωνιστές που απειλούνται από το στρατιωτικό καθεστώς του Σίσι”.