Παρότι η Γαλλία επί 15 χρόνια γνώρισε μαζικούς αγώνες και ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΣΚ) επέστρεψε στην εξουσία το 2012, σήμερα είναι το Εθνικό Μέτωπο που κερδίζει από τις προδοσίες του ΣΚ και την κρίση της παραδοσιακής δεξιάς.

Το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ), που γεννήθηκε μέσα στον ενθουσιασμό το 2009, έχασε τα δυο τρίτα των μελών του. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, εμβληματική προσωπικότητα του Μετώπου της Αριστεράς, παραιτήθηκε τον Ιούλη από την προεδρία του κόμματός του (το Κόμμα της Αριστεράς) το οποίο και συμμετέχει στο μέτωπο μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα και διάφορα άλλα ρεύματα, μέρος των οποίων είναι και κομμάτια που έχουν σπάσει από το ΝPA. Το Μέτωπο της Αριστεράς είναι πλέον χωρίς αμφιβολίες νεκρό.

Αυτή η αντιστροφή της τάσης, το πισωγύρισμα των αγώνων, η κρίση της ριζοσπαστικής αριστεράς και η άνοδος της άκρας δεξιάς, δεν μπορεί να αποδοθεί σε αντικειμενικούς παράγοντες γιατί οι ευκαιρίες δεν λείψανε στη Γαλλία.

Για 15 χρόνια, από το Δεκέμβρη του 1995 μέχρι το φθινόπωρο του 2010 η Γαλλία γνώρισε μια περίοδο μαζικών αγώνων σε διάφορα μέτωπα: μαζικές απεργίες διάρκειας με τη συμμετοχή εκατομμυρίων εργαζομένων, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά κινήματα, απεργίες των sans-papiers (μετανάστες χωρίς χαρτιά), εξεγέρσεις στα προάστια, αντιπολεμικό κίνημα, αγώνες ανέργων και φοιτητών, των επισφαλών εργαζομένων, καθώς και το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.

 

Αυτό προκάλεσε μια έντονη πολιτικοποίηση που γέννησε, μετά τη νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για την ευρωπαϊκή συνθήκη το 2006, εκατοντάδες συλλογικότητες που επανασυσπείρωσαν την αριστερά και το 2007, τη διαδικασία που έφερε την ίδρυση του ΝPA με 10.000 μέλη το 2009. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε και το Μέτωπο της Αριστεράς.

15 χρόνια αγώνων είχαν δημιουργήσει μια γενιά δεκάδων χιλιάδων ακτιβιστών σε διάφορα μέτωπα, που δεν ήταν μόνο αγωνιστές αλλά είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην γενική λογική του καπιταλισμού, είχαν αποκτήσει αυτό που ονομάζαμε μια αντικαπιταλιστική συνείδηση. Η εμβέλειά τους έφτανε τις εκατοντάδες χιλιάδες νέους και εργαζόμενους, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να έρθουν σε σύγκρουση με τις παραδοσιακές ηγεσίες του εργατικού κινήματος. Το 2010 αυτοί οι ακτιβιστές πρωτοστάτησαν κόντρα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες στο απεργιακό κίνημα που παραλίγο να εξελιχθεί σε γενική απεργία διάρκειας.

 

Ο λόγος για τον οποίο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κατάφεραν τελικά να σπάσουν την απεργία είναι ότι αυτές οι δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστών, ή τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι αυτών, δεν συντονίζονταν από μια οργάνωση με ένα μίνιμουμ κοινών προοπτικών ώστε να προσφέρουν μια εναλλακτική ηγεσία. Οι παραδοσιακές ηγεσίες συνέχισαν να κυριαρχούν λόγω έλλειψης εναλλακτικής και το κίνημα αναδιπλώθηκε χωρίς να δώσει τη μάχη μέχρι το τέλος.

Το NPA, που ξεκίνησε μεταξύ 2008 και 2009 από τους επαναστάτες της LCR, θα μπορούσε να είχε γίνει αυτή η οργάνωση που θα συσπείρωνε δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστές. Αλλά η LCR αποδείχθηκε ανίκανη να συνδέσει το κτίσιμο μιας πλατιάς οργάνωσης με την ανάγκη να επιχειρηματολογήσει μέσα σ’ αυτήν για μια επαναστατική πολιτική. Μένοντας στα μισά του δρόμου, δεν έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ως συνέπεια, αυτοί οι δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστές δεν ήρθαν προς το NPA που είχε παραλύσει από τις διασπάσεις του πάνω σε διάφορα ζητήματα.

 

Ήταν το Μέτωπο της Αριστεράς που κέρδισε προσωρινά από το δυναμικό κίνημα (και την απογοήτευση) του 2010, με ορόσημο μια εντυπωσιακή εκλογική καμπάνια στις προεδρικές του 2012. Αυτή η καμπάνια όμως ήταν έκφραση μιας διπλής κίνησης. Ο δυναμισμός της καμπάνιας και η απήχησή της ήταν η έκφραση της γενίκευσης των αγώνων των 15 προηγούμενων χρόνων και της ριζοσπαστικοποίησης. Αλλά για το Μέτωπο της Αριστεράς η απήχηση αυτή σήμανε ένα πισωγύρισμα αυτής της δυναμικής προς τους θεσμούς: ό,τι δεν μπορέσαμε να κερδίσουμε με τους αγώνες θα το κερδίσουμε στις εκλογές. Η κυρίαρχη πολιτική του Μετώπου της Αριστεράς, μέσα από το πρόσωπο του πρώην σοσιαλιστή υπουργού, Ζαν-Λυκ Μελανσόν και την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, είχε σαν αποτέλεσμα ένα όλο και πιο έντονο σχίσμα ανάμεσα στις μάχες και την εκλογική και θεσμική «πολιτική εναλλακτική».

Μετά την νίκη του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές και τις βουλευτικές του 2012, η μόνη προοπτική που δινόταν από τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν ήταν… οι επόμενες εκλογές, προβλέποντας ότι το Μέτωπο της Αριστεράς θα ξεπερνούσε το ΣΚ. Αυτό δεν έδινε καμμία προοπτική δράσης απέναντι στις επιθέσεις μιας κυβέρνησης την οποία είχαν ψηφίσει εκατομμύρια νεολαίοι και εργαζόμενοι.

 

Η πιο αντιδραστική δεξιά ήταν αυτή που κατάλαβε τότε, ότι το θέμα ήταν να πάρει η ίδια την πρωτοβουλία στους δρόμους. Για ένα χρόνο, από το φθινόπωρο του 2012 μέχρι το καλοκαίρι του 2013, η πολιτική και μιντιακή σκηνή αλλά και οι δρόμοι κυριαρχήθηκαν από το κίνημα ενάντια στους γάμους ομοφυλοφίλων, δημιουργώντας έτσι το θερμοκήπιο για την ανάπτυξη της άκρας δεξιάς και την αναδίπλωση της ριζοσπαστικής αριστεράς που είχε αφήσει το πεδίο ελεύθερο.

Αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων εκφράστηκε κατά τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών και των ευρωεκλογών με μια οπισθοχώρηση όλης της αριστεράς και μια εντυπωσιακή άνοδο της άκρας δεξιάς.

 

Όποιες και να είναι οι αιτίες, αυτό το πισωγύρισμα είναι πραγματικό και εκφράζεται τόσο μέσα από την οπισθοχώρηση των αγώνων όσο και από την διάσπαση και τον αποπροσανατολισμό των δικτύων των αγωνιστών. Για να προετοιμάσουμε όμως την αντεπίθεση χρειάζεται να οργανώσουμε την άμυνα. Αυτό είναι που κάνει και τη μάχη ενάντια στο ρατσισμό και το Εθνικό Μέτωπο τόσο σημαντική.

Είναι εξίσου κρίσιμο όμως να κατανοήσουμε ότι οι αιτίες αυτής της στροφής, όπως το ότι πήρε την πρωτοβουλία η αντιδραστική δεξιά, τα λάθη της επαναστατικής αριστεράς και τα αδιέξοδα της ρεφορμιστικής αριστεράς, είναι υποκειμενικές.

Γιατί τίποτα δεν έχει κριθεί και το κίνημα δεν έχει ηττηθεί κατά μέτωπο. Ακόμα και τώρα, παρότι είναι διασπασμένοι και αποπροσανατολισμένοι, οι δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστές δεν έχουν εξαφανιστεί. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η πολιτική και οι πρωτοβουλίες των επαναστατών μέσα στο NPA θα είναι καθοριστικές εάν βγάλουν τα σωστά μαθήματα από την προηγούμενη περίοδο.

 

Το καλοκαίρι που πέρασε, κατά τη διάρκεια του πόλεμου στη Γάζα, το NPA ήταν στην πρωτοπορία των κινητοποιήσεων διατηρώντας το κάλεσμά του μαζί με κάποιες συλλογικότητες παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης. Ξανακέρδισε έτσι μια νομιμοποίηση στα μάτια χιλιάδων ακτιβιστών και νεολαίων στις λαϊκές γειτονιές.

Απέναντι σε μια εντελώς απονομιμοποιημένη κυβέρνηση που έχει μια επιθετική πολιτική στα κοινωνικά πεδία και στα ζητήματα ασφάλειας, αντιστάσεις αναδύονται σε διάφορα μέτωπα.

 

Δίνοντας όλες μας τις δυνάμεις στις κινητοποιήσεις ενάντια στον φασισμό και σε αυτές τις μάχες, χρειάζεται να ξανακτίσουμε τις πολιτικές βάσεις και τους πυρήνες των αγωνιστών που θα δώσουν όχι μόνο τη δυνατότητα μιας αντεπίθεσης αλλά που θα της δώσουν και προοπτική.