Οι δρόμοι πλημμυρίζουν από χρώματα: κόκκινο για τη μεγαλύτερη ομοσπονδία της χώρας, αυτής των σοσιαλιστικών συνδικάτων (fgtb), πράσινο για τη δεύτερη σε μέλη συνομοσπονδία των χριστιανικών συνδικάτων (scs) και λίγο μπλε για τους φιλελεύθερους της cglsb. Μετά, είναι το πάθος και τα συναισθήματα: νοιώθεις έντονα την υπερηφάνεια μιας εργατικής τάξης που έχει τις ρίζες της στην βιομηχανική επανάσταση και στα ορυχεία, την αλληλεγγύη και την συντροφικότητα, την βεβαιότητα ότι το δίκιο είναι με το μέρος μας. Είναι επίσης η αίσθηση της ήρεμης δύναμης που αποπνέει αυτός ο κόσμος, νοιώθεις απόλυτα το σύνθημα “εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι”.  Είναι τέλος η χαρά, το χιούμορ, η μουσική, οι μπύρες, οι κροτίδες, η αίσθηση γιορτής που διαρκεί σε όλη τη διάρκεια της διαδήλωσης. Η αίσθηση ότι η νίκη είναι δική μας. 

Η κινητοποίηση της 6ης Νοεμβρίου ήταν πραγματικά μεγαλειώδης και εξέπληξε ακόμα και τους διοργανωτές της. Στους δρόμους βρέθηκαν άνθρωποι που δεν είχαν ξανακατέβει σε διαδήλωση, νέοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, μεταλεργάτες, δάσκαλοι, σιδηροδρομικοί, εργάτες πολυεθνικών, από όλα τα μέρη του Βελγίου.

 

Βρυξελλιώτες, Φλαμανδοί και Βαλλώνοι μαζί με τους παλιούς και νέους μετανάστες, αδελφωμένοι, πέρα και πάνω από τους ψεύτικους εθνικιστικούς και ρατσιστικούς διαχωρισμούς που η αστική τάξη (αστοί πολιτικοί, μεγάλα ΜΜΕ) προσπαθεί εδώ και χρόνια να φυτέψει ανάμεσά τους. Έφτασαν οι ανακοινώσεις των μέτρων από τη νεόκοπη ομοσπονδιακή κυβέρνηση (ορκίστηκε στις 11 Οκτωβρίου) για να περάσει το εθνικιστικό ζήτημα στην τελευταία θέση της πολιτικής ατζέντας.

 

Αυτά τα μέτρα, οι κυβερνήσεις, κάτω από την πίεση της ευρωπαϊκής επιτροπής, τα είχαν έτοιμα από το 2008, από την αρχή της οικονομικής κρίσης. Όμως το Βέλγιο άντεξε στην κρίση, κυρίως γιατί την εποχή που όλες οι άλλες κυβερνησεις έπαιρναν δρακόντια μέτρα λιτότητας, εδώ δεν είχαμε κυβέρνηση για 541 μέρες (από την παραίτηση της κυβέρνησης Λετέρμ και τις εκλογές που ακολούθησαν στις 13 Ιουνίου του 2010 έως την κυβέρνηση συνασπισμού με πρωθυπουργό τον Έλιο Ντι Ρούπο στις 6 Δεκεμβρίου του 2011).

\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

Το Σάββατο 1 Νοέμβρη ένα κύμα διαδηλώσεων σάρωσε πόλεις και χωριά στην Ιρλανδία. Σε μια χώρα 4,5 εκατομ­μυρίων, 200 χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν ταυτόχρονα στο δρόμο ενάντια στην προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλει χρεώσεις στην κατανάλωση νερού (στην Ιρλανδία ως σήμερα το νερό είναι δωρεάν). Οι διαδηλώσεις του Σαββάτου ήρθαν ύστερα από μια τεράστια πανεθνική διαδήλωση 100 χιλιάδων στο Δουβλίνο στις 11 Οκτώβρη.

 

Να σας δώσω μια γεύση από αυτό που έγινε στη γειτονιά μου, το Ντρίμναγκ. Η διαδήλωση ξεκίνησε έξω απ’΄το σπίτι μου με 40 γείτονες πίσω από το πανό. Από εκεί πήγαμε στα μαγαζιά της γειτονιάς, και στη διάρκεια είχαμε γίνει 600. Από εκεί πήγαμε στο κέντρο της γειτονιάς έχοντας ξεπεράσει τους 1000 και βαδίσαμε μέχρι μια διασταύρωση 1,5 χλμ μακριά όπου συναντηθήκαμε με άλλες τέσσερις διαδηλώσεις. Όλοι μαζί, γύρω στους 4000 καταλάβαμε το δρόμο και κλείσαμε τη διασταύρωση.

 

Ένα χαρακτηριστικό ήταν ότι πολλές από τις πορείες προχώρησαν σε δράσης ανυπακοής, κλείνοντας δρόμους, διασταυρώσεις, γραμμές του τραμ, και τα πλήθη ήταν τόσο μεγάλα που η αστυνομία φάνηκε ανίκανη να επέμβει.

Η μέρα δράσης καλέστηκε από την εκστρατεία Right2Water (Δικαίωμα στο Νερό), μια εκστρατεία που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του «Άνθρωποι πάνω από τα Κέρδη» (όπου η βασική δύναμη είναι οι σύντροφοι του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος) και συμμετέχουν επίσης το Σοσιαλιστικό Κόμμα, η Συμμαχία ενάντια στη Λιτότητα, το Σιν Φέιν, και τα συνδικάτα Unite, Mandate και CPSU. Ωστόσο, η πραγματική κινητήρια δύναμη προέρχεται από οργανώσεις βάσης στις τοπικές κοινότητες. Όλες οι πορείες είχαν έντονη τη συμμετοχή της εργατικής τάξης.

 

Το κίνημα έκανε τα πρώτα του βήματα σε εργατικές πολυκατοικίες τον Σεπτέμβρη όταν ο κόσμος εμπόδισε την εγκατάσταση μετρητών νερού. Αντανάκλαση αυτών των κινήσεων είναι ότι ένα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα είναι «Βάλτε τους μετρητές στον κώλο σας».

 

Όμως ο κόσμος γενικεύει και πολιτικά. Στις πρόσφατες εκλογές αλλά και στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται η πτώση όλων των κομμάτων του κατεστημένου (Φίνα Γκελ, Φιάνα Φολ, Εργατικό Κόμμα) και η άνοδος του Σιν Φέιν και της άκρας αριστεράς.

Αυτή η μεγάλη έκρηξη είναι το αποτέλεσμα έξι χρόνων αδυσώπητης λιτότητας, άδικων χαρατσιών και περικοπών που έχουν οδηγήσει τους εργαζόμενους με την πλάτη στον τοίχο. Τώρα ο κόσμος έχει αίσθηση της δύναμής του και πιστεύει ότι μπορεί να νικήσει απέναντι στη χρέωση του νερού και να ρίξει την κυβέρνηση.

 

Επόμενος σταθμός του κινήματος, αφού περάσουμε από πολλές τοπικές δράσεις, είναι η 10 Δεκέμβρη, με εθνική διαδήλωση σε εργάσιμη μέρα την οποία συνδυάζουμε με κάλεσμα «Μην πας στη δουλειά» και περικύκλωση του Κοινοβουλίου.

\r\n

Ισπανία

\r\n

Το πολιτικό σύστημα στην Ισπανία βρίσκεται σε κατάσταση αφασίας. Δυο πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν την εκρηκτική άνοδο του αριστερού κόμματος Ποδέμος σε θέση που θα διεκδικούσε την κυβέρνηση αν γίνονταν σήμερα εκλογές.

 

Το Ποδέμος που ιδρύθηκε μέσα στο 2014 αναδεικνύεται σε πρώτο κόμμα σύμφωνα με μία δημοσκόπηση, και σε τρίτο κόμμα αλλά με ελάχιστη διαφορά από το κυβερνών δεξιό Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλιστικό Κόμμα σύμφωνα με μια άλλη. Μάλιστα και στις δύο δημοσκοπήσεις η άμεση δήλωση ψήφου από τους ερωτώμενους δίνει το Ποδέμος πρώτο κόμμα με διαφορά και μόνο μετά από τις στατιστικές «αναγωγές» κατεβαίνει λίγο. Στις εσωτερικές διαδικασίες του Ποδέμος γράφτηκαν πάνω από 200 χιλιάδες μέλη και πήραν ηλεκτρονικά μέρος στις ψηφοφορίες 120 χιλιάδες.

 

Το Λαϊκό Κόμμα όχι μόνο καταρρέει (από 44,5% στις εκλογές, τώρα βλέπει ποσοστά γύρω στο 27%) αλλά ο Ραχόι ως πρωθυπουργός έχει τη μικρότερη δημοφιλία ανάμεσα σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. 86% των Ισπανών δεν τον εμπιστεύονται.

Οι δημοσκοπήσεις ήρθαν εν μέσω δύο μεγάλων σκανδάλων διαφθοράς, ένα με ανεξέλεγκτες δωρεάν πιστωτικές κάρτες που έδιναν τράπεζες σε πολιτικούς φίλους τους, ένα άλλο στο οποίο είναι μπλεγμένοι δήμαρχοι και άλλα στελέχη της Δεξιάς. Η Ισπανία έγινε η πρώτη χώρα της Ευρώπης με διαπιστωμένη μετάδοση του Έμπολα στο έδαφός της, και η κυβέρνηση είχε το θράσος να κατηγορεί τη νοσηλεύτρια που μολύνθηκε, την ώρα που έδινε μάχη για τη ζωή της. Κάθε μέρα υπάρχει μια νέα είδηση που εξοργίζει περισσότερο τον κόσμο.

Παράλληλα, η κρίση με την Καταλωνία κορυφώνεται. Αφού το ισπανικό κράτος χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να μπλοκάρει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία, ο πρωθυπουργός της Καταλωνίας προχώρησε την Κυριακή σε διοργάνωση συμβολικού δημοψηφίσματος. Δύο εκατομμύρια πήραν μέρος στην «παράνομη διαδικασία» κόντρα στα δικαστήρια.

 

Στο προσεχές μέλλον υπάρχουν πρόωρες εκλογές στην Καταλωνία που θα μετατραπούν σε μάχη κατά της κεντρικής κυβέρνησης.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες όπου όλα φαίνονται πιθανά, στο εσωτερικό του Ποδέμος η αντιπαράθεση έχει πάρει τα χαρακτηριστικά ανοιχτής μάχης. Η ηγεσία, γύρω από τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, προχωράει σε μια ξέφρενη πορεία προς τα δεξιά, την οποία συνδυάζει με αντιδημοκρατικά μέτρα σε βάρος των «Κύκλων» (τοπικές οργανώσεις) του Κόμματος και της αριστεράς. Στην πρόσφατη Εθνική Συνέλευση πέρασε ψήφισμα με το οποίο η «μη πληρωμή» του χρέους έδωσε τη θέση της σε μια ελεγχόμενη αναδιαπραγμάτευση.

 

Οι αντικαπιταλιστές εντός του Ποδέμος δέχτηκαν επίθεση με ένα μέτρο που απαγορεύει τη «διπλή στράτευση», δηλαδή ζητάει την αυτοδιάλυση των οργανώσεων. Στο ζήτημα της Καταλωνίας η ηγεσία αντί να υποστηρίξει την ανταρσία του κόσμου, υπόσχεται καλύτερη διαπραγμάτευση κάτω από μια κυβέρνηση Ποδέμος. Η ομάδα του Ιγκλέσιας δηλώνει ανοιχτά ότι δανείζεται λογικές του ΣΥΡΙΖΑ για να αντιμετωπίσουν τη ριζοσπαστική κριτική. Αυτές τις μέρες εξελίσσονται εσωτερικές εκλογές, όμως το μεγαλύτερο μπλοκ της αντιπολίτευσης ήδη αποχώρησε από τη διαδικασία, μιας και ο τρόπος διεξαγωγής εξασφαλίζει το 100% στους υποστηρικτές της ηγεσίας.

 

Οι «κύκλοι» είναι ωστόσο ακόμη ανεξέλεγκτοι. Η ηγεσία κερδίζει τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, όπου συμμετέχει κόσμος από το σπίτι του, αλλά στους «Κύκλους» η κριτική γίνεται όλο και πιο οξεία. Στα τέλη του Νοέμβρη οι «Πορείες της Αξιοπρέπειας» που τον περασμένο Μάρτη οργάνωσαν μια διαδήλωση εκατομμυρίων στη Μαδρίτη επιστρέφουν με μια βδομάδα δράσης. Είναι καιρός να θυμίσουμε ότι η λύση απέναντι στην κρίση του Ραχόι δεν θα κριθεί στις κάλπες αλλά στους δρόμους και τους χώρους δουλειάς.