Διεθνή
Ουκρανία: Το “Μινσκ-2” δεν φέρνει ειρήνη
Λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η συμφωνία που υπογράφτηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας την προηγούμενη βδομάδα, θα βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία. Παρά τη συμμετοχή του Ολάντ, της Μέρκελ, του Πούτιν και του Ποροσένκο οι πάντες προβλέπουν έναν ακόμα γύρο. Κι η εξήγηση για αυτό δεν είναι κάποιο βαθύ μυστήριο. Αυτοί που υπέγραψαν την συμφωνία είναι οι ένοχοι για το αίμα που χύνεται.
Ουσιαστικά, το «Μινσκ 2» είναι επανάληψη του Μινσκ 1 που υπογράφτηκε τον Σεπτέμβρη. Προβλέπει κατάπαυση του πυρός από το βράδυ της Κυριακής 15 Φλεβάρη και απόσυρση των βαρέων όπλων των δυο πλευρών σε αποστάσεις –ανάλογα το οπλικό σύστημα- κατάλληλες για να δημιουργεί μια «ζώνη ασφαλείας». Άλλα σημεία της συμφωνίας προβλέπουν ανταλλαγές αιχμαλώτων και ομήρων.
Υποτίθεται ότι την επόμενη μέρα μετά την έναρξη της εκεχειρίας θα ξεκινήσει «διάλογος» για τη διενέργεια τοπικών εκλογών σε «συγκεκριμένες περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ» (δηλαδή τις λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες») με βάση το νόμο για την «μεταβατική αυτοδιοίκηση» σε αυτές τις περιοχές που έχει ψηφιστεί στην Ουκρανία. Όταν τελειώσει ο διάλογος μέσα σε ένα μήνα θα γίνουν οι εκλογές. Πότε; Άγνωστο.
Διαπραγματεύσεις
Το «καινούργιο» της συμφωνίας είναι ότι στο τελευταίο σημείο της προβλέπει συμμετοχή εκπροσώπων των «συγκεκριμένων περιοχών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ» στις διαπραγματεύσεις για τις τοπικές εκλογές στα πλαίσια της «τριμερούς ομάδας επαφής» (Ουκρανία, Ρωσία, ΟΑΣΕ).
Αυτό που συνέβη ανάμεσα στην υπογραφή της Συμφωνίας στις 12 Φλεβάρη και την έναρξη της εκεχειρίας στις 15 Φλεβάρη ήταν η ένταση των μαχών με την κάθε πλευρά να προσπαθεί να κερδίσει περισσότερα εδάφη από τον αντίπαλο, πριν την κατάπαυση του πυρός. Ακόμα και αν αυτή τηρηθεί σε γενικές γραμμές, θα είναι μια ανάπαυλα για ανασυγκρότηση μέχρι την επόμενη αναμέτρηση.
Αυτοί οι γύροι ειρηνευτικών συμφωνιών που τις διαδέχονται οι ένοπλες συγκρούσεις, θυμίζουν τη Βοσνία του 1992-1994: κάθε «λύση» από τη «διεθνή κοινότητα» ήταν πάτημα για ένα νέο γύρο εγκλημάτων της «εθνοκάθαρσης».
Θα είναι τραγικό να έχει η Ουκρανία τη μοίρα της Βοσνίας. Για να μην γίνει αυτό, η Αριστερά πρέπει να παλέψει ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση, διπλωματική, οικονομική και πολεμική σε αυτή τη βασανισμένη χώρα. Για να διαγραφούν τα χρέη της Ουκρανίας σε Δύση και Ρωσία, που είναι όπλο εκβιασμού και αιτία φτώχειας και δυστυχίας. Παρά τις φιλοπόλεμες κραυγές και από τις δυο πλευρές, οι εργάτες στην Ουκρανία δεν θέλουν πόλεμο. Να τους βοηθήσουμε να παλέψουν ενάντιά του.