Επισήμως, ακόμη και αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση του Χουσεΐν με κύκλους ισλαμικής τρομοκρατίας ή οτιδήποτε παρόμοιο. Παρόλα αυτά, μόνο το γεγονός ότι ήταν μουσουλμάνος και αραβικής καταγωγής, και παρότι ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δανία, η επίθεση έγινε αφορμή για να ξεσαλώσουν οι κήρυκες της ισλαμοφοβίας. Η πρωθυπουργός Τόρνινγκ-Σμιτ είδε γρήγορα συνωμοσίες πίσω από την επίθεση: “Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να βλάψουν τη Δανία και να συντρίψουν την ελευθερία έκφρασής μας, την πίστη μας στην ελευθερία”. Ο αντισημιτικός χαρακτήρας της δεύτερης επίθεσης έδωσε τη δυνατότητα στον αρχιδολοφόνο Μπέντζαμιν Νετανιάχου να καλέσει τους Εβραίους Δανούς να μετοικήσουν στο Ισραήλ, προεξοφλώντας μάλιστα ότι “αυτό το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων αναμένεται να συνεχιστεί, όπως και τέτοιου είδους δολοφονικές αντισημιτικές επιθέσεις”.

 

Οι περιγραφές που θέλουν στη Δανία να απειλείται η “ελευθερία του λόγου” είναι στο άλλο άκρο από την πραγματικότητα. Η Δανία είναι μια χώρα θερμοκήπιο της ισλαμοφοβίας, όπου η ακροδεξιά έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια και οι μετανάστες βρίσκονται υπό αφόρητη ρατσιστική πίεση. Η υποτιθέμενη “ελευθερία του λόγου” είναι ένα από τα βασικά προπαγανδιστικά εργαλεία της ακροδεξιάς. Είναι προφανές γιατί ένα κομμάτι της νεολαίας που στέλνεται στο περιθώριο, ριζοσπαστικοποιείται.

 

Ας δούμε τα πράγματα συγκεκριμένα. Η δανέζικη εφημερίδα Γιούλαντς Πόστεν ήταν αυτή που το 2005 πρωτοδημοσίευσε τα περιβόητα σκίτσα του Μωάμεθ, τα οποία στη συνέχεια κυκλοφόρησε και η γαλλική Σαρλί Εμπτνό. Όσοι στην περίπτωση του Σαρλί Εμπντό έσκιζαν τα ρούχα τους ότι πρόκειται για “αριστερό ριζοσπαστικό” περιοδικό, δεν μπορούν να πουν το ίδιο για τη δεξιά Γιουλαντς Πόστεν η οποία παίζει το παιχνίδι του ρατσισμού ανοιχτά. Στην εκδήλωση στην οποία έγινε η επίθεση στις 14 Φλεβάρη, συμμετείχε και ο Σουηδός καλλιτέχνης Λαρς Βιλκς, ο οποίος το 2007 προφανώς “εμπνευσμένος” από την Γιούλαντς Πόστεν, ζωγράφισε τον Μωάμεθ ως σκύλο, και αυτή του η πράξη τον έχει χρίσει έκτοτε ειδικό επί της ελευθερίας της έκφρασης.

 

Οι επιθέσεις στον Μωάμεθ με το μανδύα του “φιλελευθερισμού” είναι ανοιχτές επιθέσεις στους μουσουλμάνους, μετανάστες και ντόπιους. Η συνθηματολογία του ακροδεξιού “Λαϊκού Κόμματος” είναι χαρακτηριστική. Ένα κόμμα που ως βασικές του αρχές κηρύσσει την πατρίδα, το Λουθηρανισμό, την οικογένεια και τη βασιλεία, την τελευταία δεκαετία έχει προσθέσει και την “ελευθερία του λόγου”. Στις εκλογές του 2007, η αφίσα του παρουσίαζε ένα χέρι να ζωγραφίσει τον Μωάμεθ με το σύνθημα “Η ελευθερία του λόγου είναι δανέζικη, η λογοκρισία όχι”.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτή είναι η ρητορεία ενός ακροδεξιού κόμματος και όχι της επίσημης Δανίας. Όμως, η πολιτική σκηνή της Δανίας την τελευταία δεκαετία έχει γίνει ουρά του Λαϊκού Κόμματος. Εκλογικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν ότι στις πρόσφατες εκλογές το Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο με 26,6%, κερδίζοντας πάνω από 10 μονάδες σε σχέση με το 2009. Το Λαϊκό Κόμμα μπορεί να ήταν κόμμα της αντιπολίτευσης που κινιόταν μεταξύ του 7 και του 14%, όμως από τη στήριξή του στο κοινοβούλιο εξαρτήθηκαν όλες οι κυβερνήσεις από το 2001 ως το 2011.

 

Μέσα σε όλη αυτήν την περίοδο που, καθόλου συμπτωματικά, είναι η περίοδος που διεξάγεται ο πόλεμος “κατά της τρομοκρατίας” από τον Μπους και τον Ομπάμα, η ισλαμοφοβία στη Δανία μετατρέπεται σε επίσημη πολιτική. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση σε έκθεσή της τον περασμένο χρόνο επικρίνει τη Δανία, λέγοντας πως τα λαϊκιστικά ΜΜΕ και ο “λαϊκιστικός” δημόσιος λόγος έχει μετατοπιστεί “από την εθνικότητα και το χρώμα του δέρματος στη θρησκεία και την κουλτούρα, με τους μουσουλμάνους και το Ισλάμ να βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της στροφής.

 

Η ορολογία που συχνά χρησιμοποιείται για να αναφερθεί το Ισλάμ περιλαμβάνει λέξεις όπως “βάρβαρος”, “τυραννικός”, “φονταμενταλιστικός”, ενώ οι μουσουλμάνοι άνδρες συνχά περιγράφονται ως βίαιοι και βιαστές”. Η έκθεση της ΕΕ καλούσε τις δανέζικες αρχές να “καταδικάσουν αυστηρά και αδιακρίτως όλες τις εκφράσεις ρατσιστικούς και ξενοφοβικού πολιτικού λόγου”.

 

Οι επιθέσεις στην “κουλτούρα” και τη θρησκεία ήταν το συμπλήρωμα της επίθεσης στους μετανάστες. Οι νόμοι για τη μετανάστευση που υιοθετήθηκαν με τη στήριξη και την πίεση του Λαϊκού Κόμματος είναι από τους ρατσιστικότερους στην Ευρώπη. Η πιο χαρακτηριστική πλευρά τους είναι ο λεγόμενος “κανόνας των 24”. Ζευγάρια μεταναστών ή ακόμη κι όταν ένα από τα δύο μέρη του ζεύγους είναι μετανάστης/τρια δεν μπορούν να παντρευτούν στη Δανία αν είναι μικρότεροι από 24 ετών.

 

Η ηλικία δεν είναι ο μόνος όρος. Πρέπει να αποδείξουν ότι είναι περισσότερο προσδεδεμένοι στη Δανία από ό,τι στη χώρα καταγωγής τους, ότι έχουν αρκετά χρήματα για την επιβίωση και των δύο και χώρο διαμονής τουλάχιστον 40τμ. Αυτοί οι όροι προφανώς δεν ισχύουν για τους ντόπιους. Εφαρμόζονται κανόνες που δεν δίνουν πρόσβαση σε εργατικές κατοικίες σε πολλούς μετανάστες, ώστε να.. αποφευχθούν τα “γκέτο”, ενώ ακόμη και σε κοιτώνες για αστέγους γίνεται έλεγχος αν ο άστεγος έχει τα απαραίτητα έγγραφα. Άνθρωποι έχουν πεθάνει από το κρύο επειδή δεν τους επιτράπηκε να μπουν στον κοιτώνα.

 

Οι ρατσιστικοί νόμοι δίνουν το δικαίωμα στο κράτος να αναλάβει την κηδεμονία παιδιών τριών ετών αν δεν γνωρίζουν δανέζικα. Οι νόμοι περάστηκαν κατά κύματα, με τις κυβερνήσεις να δηλώνουν περήφανες που οι αιτήσεις μετανάστευσης προς τη Δανίας έπεσαν κατά 2/3 μέσα σε εννέα χρόνια, ενώ υποτίθεται το κόστος από επιδόματα που επωμίζεται το κράτος έπεφτε και αυτό ήταν προς “όφελος” των Δανών. Το Λαϊκό Κόμμα μετά από κάθε τέτοια δήλωση έβγαινε πιο δικαιωμένο για να ζητήσει ακόμη πιο ρατσιστικούς νόμους, μιας και δουλεύουν τόσο αποτελεσματικά.

 

Αναφέραμε ήδη τη σύνδεση με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η Δανία είναι στην καρδιά του ΝΑΤΟ και συμμετείχε ενεργά σε όλους τους πολέμους από το 2001 ως σήμερα. Ο Φογκ Ράσμουσεν, πρωθυπουργός της χώρας από το 2001 ως το 2009, άφησε την πρωθυπουργία για να μεταπηδήσει στη γενική γραμματεία του ΝΑΤΟ. Παρέμεινε επικεφαλής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας από το 2009 ως τον περασμένο Οκτώβρη. Η πολιτική ηγεσία της Δανίας ήταν πάντα μέρος των “προθύμων”, από το Αφγανιστάν το 2001 ως το Ιράκ και από εκεί ως τη Σομαλία και πρόσφατα τη Λιβύη.

Υπεράσπιση της “ελευθερίας του λόγου” σημαίνει να συμμετέχεις σε μαζικές δολοφονίες μουσουλμάνων σε ολόκληρο τον κόσμο, και στη συνέχεια να ζητάς και τα ρέστα. Οι “καλλιτέχνες” που επιτίθενται στο Ισλάμ προφανώς δεν έχουν να πουν τίποτα για τα εγκλήματα του δανέζικου στρατού και των ΝΑΤΟϊκών, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί η μουσουλμανική νεολαία στην Κοπεγχάγη μπορεί να εξοργίζεται και να εξεγείρεται.

 

Η Δανία έχει κοινοβουλευτικές εκλογές τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, και το Λαϊκό Κόμμα προετοιμάζεται να καρπωθεί ακόμη περισσότερο όλη την ισλαμοφοβική καμπάνια και να αναδειχθεί σε σημαντικότερο ρυθμιστή της πολιτικής ζωής, αν όχι σε πρώτο ή δεύτερο κόμμα. Μέσα σε τέτοιο περιβάλλον, η διεθνής μέρα δράσης ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό στις 21 Μάρτη έχει για τη Δανία τεράστια σημασία. Είναι η ευκαιρία να βγουν και να εκφραστούν στο δρόμο μαζί η οργή ενάντια στις ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές και η αγανάκτηση απέναντι στην ακροδεξιά που σηκώνει κεφάλι.