Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα

Οpen the borders! Aνοίξτε τα σύνορα! Αζαντί - ελευθερία! Αυτά ήταν τα συνθήματα που κυριαρχούσαν στη μεγάλη, μαχητική διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα την Τετάρτη 30 Μάρτη, μέρα κατάθεσης στη Βουλή του ρατσιστικού νομοσχεδίου που θα υλοποιήσει την κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ-κυβέρνησης-Τουρκίας.

 

Χιλιάδες πρόσφυγες από τον Πειραιά, το Ελληνικό, τον Ελαιώνα, βρέθηκαν μαζί στο δρόμο μαζί με αλληλέγγυους, εργαζόμενους από νοσοκομεία, εκπαιδευτικούς και νεολαία, φοιτητές και μαθητές. Με τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ανάπηρους στην πρώτη γραμμή, Σύριοι πρόσφυγες από τον Πειραιά και Αφγανοί πρόσφυγες από τη Βικτώρια διαδήλωσαν πρώτα στη Βουλή και μετά στα γραφεία της ΕΕ, κρατώντας στα χέρια δεκάδες αυτοσχέδια πλακάτ αλλά και τα καινούργια πλακάτ της ΚΕΕΡΦΑ που απαιτούσαν «να καταργηθεί η ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας» και αμέσως έγιναν ανάρπαστα.

 

Ανάμεσα στα πανό που διαδήλωσαν ήταν αυτά των Σύρων και των Αφγανών προσφύγων του Συντονισμού Σωματείων και Συλλογικοτήτων για το Προσφυγικό, της ΚΕΕΡΦΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πανό φοιτητικών συλλόγων, του ΣΕΚ, του ΕΕΚ, του Συντονισμού ενάντια στα μνημόνια, του Συντονιστικού των νοσοκομείων κ.α. «Είμαστε σήμερα εδώ και συμμετέχουμε στη διαδήλωση με το πανό μας μετά από απόφαση του σωματείου μας, η αλληλεγγύη δεν σταματάει» δήλωσε στην εργατική αλληλεγγύη ο Μιχαήλ Ζερβός πρόεδρος του σωματείο εκτάκτων υπαλλήλων του ΥΠΠΟ. «Το πανό μας είναι γραμμένο σε πολλές γλώσσες και ζητάμε να ανοίξουν τα σύνορα, είναι απάνθρωπο αυτό που γίνεται» μας είπε η Ιλιρίντα από την ΚΕΕΡΦΑ Νομικής. Συγκλονιστικές ήταν οι μαρτυρίες των ίδιων των προσφύγων, όπως αυτή του Ζακαρία Αμπντουλραχίμ που δήλωσε στην εργατική αλληλεγγύη: 

 

«Είμαι από τη Συρία από το Χαλέπι. Φτάσαμε στην Ελλάδα μαζί με τη σύζυγό μου, τα δύο μου παιδιά 2,5 και 5 χρονών, την αδελφή μου που έχασε το σύζυγό της και το παιδί της στον πόλεμο στη Συρία και το παιδί του αδελφού μου που σκοτώθηκε στη Συρία. Το σπίτι μου είναι ισοπεδωμένο. Έξι χρόνια τώρα κάθε μέρα ελπίζαμε αύριο τελειώνει ο πόλεμος, αλλά όχι. Η δουλειά μου, ήμουν έμπορος, καταστράφηκε, τα σχολεία δεν λειτουργούν. Έφτασα από την Τουρκία στην Κω, μετά στην Αθήνα, μετά στην Ειδομένη. Εκεί προσπαθήσαμε να περάσουμε τα σύνορα και μας χτύπησαν τα ΜΑΤ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και μας έριξαν δακρυγόνα.

 

Μπροστά στα μάτια μου, ένα αγόρι πέντε χρονών το τελείωσαν, έσκασε στο πρόσωπό του το δακρυγόνο, δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Λίγο μετά η οικογένειά του εξαφανίστηκε, δεν ξέρουμε τι απογίνανε, ίσως τους κράτησαν εκεί για να τους κλείσουν το στόμα…»