Θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε καλύτερο, έτσι ώστε όσοι φτάνουν στη χώρα μας, να φιλοξενούνται σε χώρους ανοιχτούς και μικρής κλίμακας, όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης και γκέτο, με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. 

 

Την ευθύνη για τη λειτουργία τους και τη χρηματοδότησή τους να την έχει το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση και συμπληρωματικά να βοηθούν οι εθελοντές. Προς αυτή την κατεύθυνση πιστεύουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κάνει πολύ περισσότερα για τη δημιουργία τέτοιων χώρων. Ένας τέτοιος χώρος φιλοξενίας νομίζουμε ότι μπορεί να λειτουργεί και εδώ στο Ελληνικό. Αυτό δε σημαίνει ότι εδώ μπορούν να συγκεντρωθούν χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες όπως έχει ήδη γίνει. Εδώ πρέπει να βελτιωθούν οι συνθήκες σίτισης, υγιεινής και ταυτόχρονα πρέπει να ασχοληθούμε και με το θέμα της εκπαίδευσης των παιδιών. 

 

Είμαστε αντίθετοι σε κάθε φωνή που καλλιεργεί την ξενοφοβία και το ρατσισμό, όπως δυστυχώς συμβαίνει με δυνάμεις από τους γειτονικούς δημους και με προεξέχουσα τη δημοτική αρχή του Ελληνικού - Αργυρούπολης. Πιστεύουμε ότι οι ελληνες εργαζόμενοι και οι αλλόδαποί εργαζόμενοι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες έχουμε κοινά συμφέροντα απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Είναι κοινό το συμφέρον να ανατραπεί η πολιτική της ΕΕ που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες με κλειστά σύνορα και χωρίς δικαιώματα.    

Φύγαμε από το Αφγανιστάν γιατί εδώ και 30 χρόνια αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα ασφάλειας. Αυτό μας υποχρεώνει να εγκαταλείπουμε τη χώρα μας και να ψάχνουμε μία διαβίωση κάτω από ασφαλείς συνθήκες. 

 

Δεν έχουμε καμία διαφορά από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που προέρχονται από τη Συρία ή άλλες χώρες. Η μόνη διαφορά είναι ότι ενώ οι Σύριοι ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες εδώ και πέντε χρόνια εμείς υποφέρουμε εδώ και 30 χρόνια. Η κατάσταση στην Καμπούλ είναι πάρα πολύ άσχημη. Τώρα η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι να υπερασπιστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματά μας. Ζητάμε επέκταση των αδειών παραμονής στην Ελλάδα για να είμαστε νόμιμοι και το δεύτερο είναι να έχουμε τα βασικά δικαιώματα στη μόρφωση, την υγεία και σωστές συνθήκες διαβίωσης. Ευχαριστούμε την ΚΕΕΡΦΑ για τη συμπαράσταση στα καθημερινά μας προβλήματα.  

Όλοι έχουμε έρθει εδώ για τους ίδιους λόγους. Δεν πρέπει να μας χωρίζει το γεγονός ότι είμαστε Αφγανοί ή Πακιστανοί ή Σύριοι. Έχουμε όλοι τα ίδια προβλήματα είμαστε όλοι άνθρωποι. Δε θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε σκηνές. Θέλουμε να ζήσουμε μία καλύτερη ζωή και ξέρουμε ότι ο ελληνικός λαός μας καταλαβαίνει.

 

Μας λένε ότι δεν μπορούν να ανοίξουν τα σύνορα και δεν μπορούν να αποφασίσουν τι θα γίνει με εμάς. Όταν όμως αποφάσισαν για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Συρία πήραν την απόφαση μέσα σε ένα λεπτό και την υλοποίησαν στο 100%. Για τους απλούς ανθρώπους δε νοιάζονται. Πρέπει όλοι να αγωνιστούμε. Όπως στη Συρία και στο Αφγανιστάν αγωνιστήκαμε για την ελευθερία μας, έτσι και εδώ πρέπει να αγωνιστούμε για τα δικαιώματά μας. 

Το 1951, 149 κράτη ψήφισαν ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος φεύγει από τη χώρα του είτε για λόγους πολέμου είτε για λόγους θρησκευτικούς, πολιτικούς, σεξουαλικότητας, οικονομικούς, τότε όλα αυτά τα κράτη πρέπει να ανοίξουν τα σύνορά τους και να τον δεχτούν για να μπορέσει να ζήσει ελεύθερος. Τα ίδια αυτά κράτη που το ψήφισαν δεν το τηρούν. Εμείς οι άνθρωποι μόνοι μας πρέπει να παλέψουμε για να κάνουμε την αλλαγή στις ζωές μας. Δε με νοιάζει καμία σημαία. Ούτε τι όνομα έχει ο Θεός. Είμαστε όλοι άνθρωποι διαφορετικοί αλλά ίσοι. 

Σας καλούμε όλους να έρθετε στη 48ωρη απεργία και να διαδηλώσουμε μαζί. Θέλουμε να διεκδικήσουμε γιατρούς και νοσηλευτές στα νοσοκομεία και για τους φτωχούς Έλληνες και για τους φτωχούς πρόσφυγες. Θέλουμε τα νοσοκομεία να είναι ανοιχτά για όλους, να έρχονται κλιμάκια γιατρών εδώ στο Ελληνικό, στον Πειραιά παντού. 

 

Ελάτε μαζί μας να διαδηλώσουμε για να δείξουμε στην κυβέρνηση ότι οι ντόπιοι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είμαστε αδέρφια. Θα βάλουμε τέλος στην κρίση και θα χτίσουμε μία κοινωνία χωρίς σύνορα και χωρίς πολέμους. Είμαστε περήφανοι που είστε ανάμεσά μας, είμαστε πιο δυνατοί γιατί εσείς έχετε κάνει την Αραβική Άνοιξη και θέλουμε να μας βοηθήσετε να την κάνουμε και εμείς στην Ελλάδα.

Η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία είναι απαράδεκτη. Η ΕΕ στο όνομα του να αποφύγει την ενδυνάμωση των ακροδεξιών φωνών, υπέκυψε στην ακροδεξιά ρητορεία και πρακτική. 

 

Στην πραγματικότητα σήκωσε ψηλά τα χέρια. Δεν θέλει να κάνει τίποτα για τους πρόσφυγες που βρίσκονται μακριά από τις πατρίδες τους λόγω των πολέμων, που η ίδια η ΕΕ συνδημιουργεί μαζί με τα ανελεύθερα καθεστώτα στις χώρες όπου μαίνονται οι πόλεμοι. Έτσι λοιπόν έχουμε μπροστά μας τον αγώνα να αλλάξουν αυτές οι συμφωνίες, να πέσουν οι φράχτες, να ανοίξουν τα σύνορα. Οι άνθρωποι να διακινηθούν σε όποια χώρα θέλουν. 

 

Δεύτερον, πρέπει να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε για να γίνει πιο ανθρώπινη η καθημερινή ζωή όσων μείνετε στη χώρα μας. Ξέρουμε ότι χιλιάδες αδιάθετα τετραγωνικά μέτρα υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας ενώ χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν σπίτι, πολύ περισσότερο οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. 

Θα παλέψουμε για να ανοίξουν τα σύνορα και μέχρι τότε θα παλέψουμε για να ανοίξουμε τις πόλεις μας στους πρόσφυγες. Είμαστε μία χώρα που πέρσι είχαμε 28 εκατομμύρια τουρίστες. 

 

Έχουμε πολλά ξενοδοχεία μέσα στις πόλεις, τα οποία έχουν κλείσει. Ζητάμε άμεση λύση στο στεγαστικό πρόβλημα και αυτό πρέπει να το κάνει η κυβέρνηση. Να προσλάβει μαγείρους, προσωπικό που να φροντίζει τις γυναίκες και τα παιδιά, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους. Χρειάζεται να ενισχυθούνε οι δομές της τοπικής αυτοδιοίκησης για να μπορεί ο κάθε δήμος να φιλοξενεί με ανθρωπιά τους πρόσφυγες. 

 

Όπως θέλουμε να μην υπάρχει κανένας φτωχός στην Ελλάδα, κανένας άστεγος, έτσι θέλουμε να μην υπάρχει κανένας πρόσφυγας εξαθλιωμένος σε αυτόν τον τόπο. Θέλουμε οι πρόσφυγες να έχουν δικαίωμα στη δουλειά, να παλέψουν μαζί μας για να ανοίξουν τα κλειστά εργοστάσια. Αντί για σπατάλες που πάνε στην αστυνόμευση θέλουμε τα παιδιά των προσφύγων να γραφτούν στα σχολεία. Να γίνουν τάξεις υποδοχής. Καλούμε τους πρόσφυγες να οργανωθούνε μαζί μας, στα συνδικάτα, στην Ένωση Μεταναστών Εργατών, να παλέψουμε μαζί για δικαιώματα, όπως παλέψαμε στη Μανωλάδα. Προτείνω να φτιαχτούν σε κάθε καταυλισμό κοινές επιτροπές, χωρίς διάκριση εθνικότητας και φύλου και σαν πρώτη δράση να κατεβείτε μαζί μας στη μεγάλη 48ωρη απεργία.