ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ, ΤΡΕΝΑ, ΠΛΟΙΑ, ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ - Εμπρός για έναν Ενιαίο Φορέα Δημόσιας Συγκοινωνίας

Τίποτα, είναι η απάντηση που δίνουν οι ίδιοι άνθρωποι στα πάνελ στα κανάλια φωνάζοντας για “τα ελλείμματα, τις σπατάλες, την κακοδιαχείριση, το καθεστώς αδιαφάνειας και τα άλλα φαινόμενα που πληρώνουν οι φορολογούμενοι χωρίς τελικά να έχουν ποιοτικές συγκοινωνίες”. Το μόνο που ενδιαφέρει τους εργαζόμενους είναι να μη χάσουν τους παχυλούς μισθούς και τα άλλα προνόμια που τους προσφέρουν οι Συλλογικές Συμβάσεις, καταλήγουν. Για την πάρτη τους δηλαδή απεργούν οι εργαζόμενοι, θέλουν να μας πείσουν.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συκοφαντία απ’ όλες. Και μόνο στο θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας να έμενε κανείς, μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικός είναι ο αγώνας των εργαζόμενων στα ΜΜΜ. “Εξορθολογίζεται το καθεστώς εργασίας, ώστε να απαλειφθούν ακραίες ρυθμίσεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των Οργανισμών και είναι έξω από το πνεύμα των καιρών”, δήλωσε ο Ρέππας στις τελευταίες του δηλώσεις για τις διατάξεις του νόμου. Για την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, οι Συλλογικές Συμβάσεις είναι “ακραίες ρυθμίσεις”, “έξω από το πνεύμα των καιρών” της τρόικα και του ΔΝΤ. Χωρίς αμφιβολία η κατάργηση των ΣΣΕ στις συγκοινωνίες ανοίγει το δρόμο για την κατάργησή τους παντού. Οι απεργοί των συγκοινωνιών παλεύουν για όλους μας.

Δεν το κάνουν μόνο σε σχέση με τις ΣΣΕ. Παλεύουν για να σώσουν ένα δημόσιο αγαθό, τις συγκοινωνίες της Αττικής, από τη διάλυση και την ιδιωτικοποίηση που θα φέρει ακριβότερες και χειρότερες υπηρεσίες για όλους. Το πόσο απαραίτητος είναι ένας τέτοιος αγώνας, το δείχνει η αντίστοιχη επίθεση στον ΟΣΕ που βρίσκεται σε εξέλιξη με το νομοσχέδιο που ιδιωτικοποιεί το σιδηρόδρομο. Ποιον αλήθεια εξυπηρετούν οι αυξήσεις-φωτιά στα εισιτήρια των τρένων εκτός από τους ιδιώτες που ετοιμάζονται να μπουν στις εταιρίες του ΟΣΕ; Ποιον εξυπηρετεί η μείωση προσωπικού και το κόψιμο των δρομολογίων του ΟΣΕ πχ στην Πελοπόννησο; Σίγουρα όχι τους κατοίκους της Πελοποννήσου ή τις “ποιοτικότερες συγκοινωνίες” που προπαγάνδιζε ο Ρέππας όταν ψήφιζε το νόμο. Μόνο η μάχη των εργαζόμενων στα ΜΜΜ μπορεί να εξασφαλίσει ότι δε θα συμβούν τα ίδια στις αστικές συγκοινωνίες. Αλλά ότι αντίθετα και στον ΟΣΕ οι εργαζόμενοι θα ξαναβγούν στον αγώνα για μην περάσουν τα μέτρα του νομοσχεδίου.

Η μάχη δεν περιορίζεται στην Αττική ή στον ΟΣΕ. Ο αγώνας και η έκβασή του μπορεί να καθορίσει το μέλλον των συγκοινωνιών σε ολόκληρη τη χώρα. Οταν οι εργαζόμενοι φωνάζουν “Οι συγκοινωνίες ανήκουν στο λαό και όχι στο κεφάλαιο το ιδιωτικό”, αυτό αποτελεί οδηγό για τις μεταφορές συνολικά, για να υπάρξει ένα δημόσιο σύστημα συγκοινωνιών πανελλαδικά.

Για να ξαναγυρίσουν καταρχήν όλες οι αστικές συγκοινωνίες στο δημόσιο. Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη και τον ΟΑΣΘ και προχωρώντας στις άλλες πόλεις. Γιατί δεν είναι σπατάλη η κρατική επιδότηση προς τον ιδιωτικό ΟΑΣΘ αλλά είναι η αντίστοιχη -που μάλιστα δεν καταβάλλεται ποτέ ολόκληρη- προς τον ΟΑΣΑ; Αντίστοιχα, στις θάλασσες. Ποιον εξυπηρετεί η ιδιωτική εκμετάλλευση των ακτοπλοϊκών γραμμών πέρα από τους εφοπλιστές τύπου Αγούδημου;

Κορώνα γράμματα

Σίγουρα όχι το δημόσιο που φτάνει να επιδοτεί και από πάνω τους εφοπλιστές για τις άγονες γραμμές ή να τους προσφέρει φοροαπαλλαγές για το “έργο” που επιτελούν. Σίγουρα όχι τους κατοίκους των νησιών που βλέπουν τις γραμμές να κόβονται όποτε οι εφοπλιστές κρίνουν ότι δεν τους συμφέρει. Σίγουρα όχι τους επιβάτες που βλέπουν κάθε χρόνο τις τιμές των εισιτηρίων να εκτοξεύονται στα ύψη, για ταξίδια με σαπιοκάραβα στα οποία παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα. Να κρατικοποιηθεί η διαχείριση και η εκμετάλλευση των ακτοπλοϊκών γραμμών, αυτή είναι η λύση.

Αλλά και στις αεροπορικές μεταφορές το ίδιο. Ποιον εξυπηρέτησε η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής πέρα από το Βγενόπουλο της MIG ή το Βασιλάκη της Aegean; Γιατί το επιχείρημα ότι το κλείσιμο της Ολυμπιακής “θα ενισχύσει τον ανταγωνισμό με άμεσο αποτέλεσμα την πτώση στις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων” είναι πια ανέκδοτο.

Το ίδιο ισχύει για τους ιδιοκτήτες των ΚΤΕΛ που εκμεταλλεύονται τις οδικές μεταφορές όλης της χώρας. Πουθενά σε καμιά περιοχή και σε κανένα Μέσο, οι συγκοινωνίες δεν πρέπει να είναι στα χέρια ιδιωτών που εκμεταλλεύονται την ανάγκη του κόσμου να μετακινηθεί. “Δημόσιες συγκοινωνίες” είναι η απάντηση των εργαζόμενων στις συκοφαντίες ότι δεν έχουν πρόταση. Γι' αυτό και χρειάζονται τη συμπαράσταση όλων, κάθε εργαζόμενου, νεολαίου ή συνταξιούχου από κάθε γωνιά της χώρας.

Φυσικά, η κυβερνητική προπαγάνδα και οι καλοθελητές της στα κανάλια δεν παραλείπουν να κραυγάζουν ότι «αυτά δεν γίνονται» και ότι οι κρατικοποιήσεις και επανακρατικοποιήσεις θα φορτώσουν το δημόσιο με ακόμα μεγαλύτερα χρέη. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Τα χρέη των ήδη δημόσιων φορέων πρέπει να διαγραφούν, γιατί δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι αλλά οι τραπεζίτες με τους ληστρικούς όρους τους. Όσο για τις κρατικοποιήσεις των ιδιωτικών συγκοινωνιών, δεν χρειάζεται να δοθεί ούτε ένα ευρώ σαν αποζημίωση για τους εφοπλιστές και τα άλλα αρπακτικά που θησαύρισαν τόσα χρόνια σε βάρος όλων των εργαζόμενων. Καιρός είναι να πληρώσουν για την απάτη που κάνουν φορτώνοντας τα χρέη σε μας ενώ οι ίδιοι έχουν καταθέσεις 600 δις στην Ελβετία, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα.

Έχουμε κάθε λόγο να μετατρέψουμε τη συμπαράσταση στους απεργούς των συγκοινωνιών της Αθήνας σε αφετηρία για ένα πανελλαδικό κίνημα που θα κατακτήσει δημόσιες συγκοινωνίες παντού, «με αεροπλάνα και βαπόρια» όπως τραγουδούσε η Σωτηρία Μπέλλου.