Διεθνή

Αντί για “εκεχειρία”, οι χειρότερες σφαγές εξελίσσονται στη Συρία τις τελευταίες μέρες. Το Χαλέπι κυριολεκτικά κατεδαφίζεται από την επίθεση ρώσικων και συριακών δυνάμεων. Ο κόσμος που συνεχίζει να βρίσκεται αποκλεισμένος μέσα στην πόλη δολοφονείται μέσα στα σπίτια του από τις βόμβες μεγάλου βεληνεκούς που πέφτουν ασταμάτητα από αέρος. 

 

Ολόκληρες πολυκατοικίες μετατρέπονται σε ερείπια. Τα νοσοκομεία, που ήταν βασικός στόχος ήδη πριν από την “εκεχειρία”, έχουν εξαφανιστεί. Εγχείριση σημαίνει ακρωτηριασμός. Ιατρική βοήθεια σημαίνει λίγες γάζες στα τραύματα. 40% του πληθυσμού στην πόλη είναι παιδιά, και τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο δολοφονούνται στα κρεβάτια τους, στους δρόμους, θάβονται μέσα στα χαλάσματα. Ό,τι έχει απομείνει που να θυμίζει “σχολείο” έχει μεταφερθεί σε υπόγεια καταφύγια, αλλά οι ρώσικες βόμβες είναι φτιαγμένες για να φτάνουν ακόμη και βαθιά στη γη. Οι νεκροί μετά την “εκεχειρία” είναι ήδη εκατοντάδες.

 

ΗΠΑ και Ρωσία πούλησαν ως μεγάλη επιτυχία την υπογραφή της συμφωνίας ότι θα διακοπούν από όλες τις πλευρές οι βομβαρδισμοί, για να επικεντρωθούν από κοινού στο “κυνήγι των τρομοκρατών”. Το καθεστώς υποσχέθηκε ότι θα άρχιζε να μεταφέρεται ιατροφαρμακευτική βοήθεια και τρόφιμα στις αποκλεισμένες και πολιορκημένες πόλεις. Τελικά, ούτε μια βδομάδα δεν κράτησε η αισιοδοξία. Χτυπήθηκε ένα κομβόι του ίδιου του ΟΗΕ που μετέφερε βοήθεια. Οι Δυτικοί κατηγόρησαν τη Ρωσία για το βομβαρδισμό και η Ρωσία με τη σειρά της λέει πως την εκεχειρία έσπασαν οι ΗΠΑ βομβαρδίζοντας στρατεύματα του καθεστώτος, κάτι για το οποίο οι Αμερικάνοι ζήτησαν “συγνώμη”.

 

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που συνεδρίασε έκτακτα την Κυριακή 25 Σεπτέμβρη ήταν μια παρωδία, με τους ίδιους τους εγκληματίες να κάθονται στις καρέκλες αυτών που υποτίθεται θέλουν να επιβάλουν την ειρήνη. Ρώσικες βαρβαρότητες κατήγγειλαν οι Δυτικοί. Η βαρβαρότητα είναι αυτή που δημιουργήσατε στο Ιράκ και στη Λιβύη, τους απαντάει η ρώσικη ηγεσία. Έχουν τραγικά δίκιο και οι δύο. Ανταγωνίζονται σε βαρβαρότητα και σε υποκρισία, πάνω στην πλάτη του συριακού λαού.

 

Το μέγεθος του εγκλήματος δεν είναι τυχαίο. Στόχος των επιθέσεων δεν είναι απλά να ελέγξουν την περιοχή, ούτε μόνο να σκοτώσουν. Το καθεστώς, με τη ρώσικη στήριξη, θέλει να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό, να σπάσει έτσι την πιο σημαντική ζώνη της χώρας που βρίσκεται έξω από το στρατιωτικό του έλεγχο και να χρησιμοποιήσει το φόβο ώστε να παραδοθούν πιο εύκολα όλες οι αντιστεκόμενες περιοχές. Στα τέλη Αυγούστου έπεσε στα χέρια του καθεστώτος η Νταράγια, η περιοχή της Δαμασκού που βρισκόταν υπό πολιορκία τέσσερα χρόνια. Οι μάχες συνεχίζονται σε άλλες περιοχές της πρωτεύουσας αλλά και στην πόλη Χόμς. Η παράδοση του Χαλεπιού θα σημάνει μεγάλο πισωγύρισμα για τις αντικυβερνητικές δυνάμεις. Ο πληθυσμός που παραμένει αποκλεισμένος είναι ήδη εξαντλημένος από τη μακρόχρονη πολιορκία που τον έχει αφήσει χωρίς τρόφιμα.

 

Ο μαζικός θάνατος άμαχων είναι για τις μεγάλες δυνάμεις απλώς ένας παράγοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Και το καθεστώς και οι αντάρτες, είναι εξουθενωμένοι μετά από τόσα χρόνια πολέμου. Κανείς δεν διαθέτει δυνάμεις για να επιβάλει ριζική αλλαγή της ισορροπίας. Το καθεστώς Άσαντ, όμως, ελπίζει ότι οι ιμπεριαλιστές για να γλιτώσουν τα χειρότερα, θα του επιτρέψουν να παραμείνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην εξουσία. Όσο πιο πολλές σφαγές διεξάγονται, τόσο πιο γρήγορα πιστεύουν ότι μπορούν να πετύχουν μια τέτοια συμφωνία.

 

Όμως κανείς δεν ξέρει πώς και πότε τα πράγματα μπορούν να ξεφύγουν ακόμη περισσότερο. Οι κόντρες ΗΠΑ, Ρωσίας και ΕΕ στον ΟΗΕ βάθυναν τόσο που μπορούν να απλωθούν και εκτός Συρίας. Στο μεταξύ, ο τούρκικος στρατός αλωνίζει στο βορρά της Συρίας για να περιορίσει τους Κούρδους, και απειλεί ότι θα προχωρήσει άμεσα ακόμη πιο βαθιά μέσα στη χώρα. 

 

Η πολιτική κατάσταση οξύνεται και στο Λίβανο και στην Ιορδανία. Η Σαουδική Αραβία βομβάρδισε ξανά στην Υεμένη αυτή τη βδομάδα προκαλώντας κι άλλες δεκάδες νεκρούς. Και τέτοιου τύπου βαρβαρότητες γίνονται με τη στήριξη, όχι με την κριτική των ΗΠΑ.

 

Όλα αυτά, ενώ σύμφωνα με τον ΟΗΕ πάνω από 13 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια εντός Συρίας, πολλοί από αυτούς σε δυσπρόσιτες περιοχές. Παράλληλα, οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών και οι επιθέσεις του καθεστώτος χειροτερεύουν τις εθνοτικές και θρησκευτικές εντάσεις. Στις περιοχές που πέφτουν στα χέρια του καθεστώτος, οι Σουνίτες καλούνται “εθελοντικά” να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πάνε σε περιοχές ελεγχόμενες από αντάρτικες δυνάμεις. Στη ζώνη που θέλει να ελέγξει η Τουρκία, επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τον τουρκομανικό πληθυσμό κόντρα στους Κούρδους, αλλά και στους Άραβες.

 

Και τέλος, παρότι το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα βρίσκεται απορροφημένο με την προεκλογική μάχη, όλο και περισσότερες φωνές της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάνουν λόγο για “ανάγκη” επίθεσης στη Συρία. Υποτίθεται για να περιορίσουν τις δυνατότητες που έχει το καθεστώς για σφαγές. Στην πραγματικότητα οι Ευρωπαίοι νιώθουν άβολα, βλέποντας τον Πούτιν να βομβαρδίζει ανενόχλητος, τον Ερντογάν να εισβάλλει χωρίς αντίσταση, και οι ίδιοι να περιορίζονται στις κριτικές. Τη μεταπολεμική Συρία θα τη μοιραστούν μεταξύ τους αυτοί που έχουν βάλει πιο βαθιά το χέρι τους, και τα στρατεύματά τους. Εστω κι αν αυτό που απομείνει θα είναι έρημος.

 

Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη ούτε στις “ειρηνευτικές” τους αποστολές, ούτε στα τραπέζια των διαπραγματεύσεών τους. Το χάος και ο θάνατος που απλώνεται στη Συρία είναι δημιούργημά τους. Έξω όλοι οι στρατοί, καμιά καινούργια επέμβαση στη Συρία.