Η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της ψάχνουν απεγνωσμένα να ανακαλύψουν ρωγμές στο κίνημα του Αρθρου 16. Τη μια μέρα ανακαλύπτουν «αγανακτισμένους φοιτητές» που θέλουν να δώσουν εξετάσεις. Την άλλη ισχυρίζονται ότι οι Πανεπιστημιακοί αρνούνται την απεργία της ΠΟΣΔΕΠ. Καθημερινά προβάλουν τις συκοφαντίες για Πανεπιστήμια κέντρα «βίας και ακολασίας». Τίποτα, όμως, απ’ όλα αυτά δεν πιάνει. Οι καταλήψεις και η απεργία του ΔΕΠ όχι μόνο συνεχίζουν, αλλά κερδίζουν με το μέρος τους όλο και περισσότερα τμήματα εργαζομένων που περνάνε από τη συμπάθεια για τον αγώνα των φοιτητών στην κοινή δράση. Αντί για εκτόνωση, βαδίζουμε προς μία νέα κλιμάκωση του κινήματος στις 15 και 22 Φλεβάρη καθώς η Βουλή φτάνει στη συζήτηση και την ψηφοφορία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Το ερώτημα που μπαίνει όλο και πιο πιεστικά είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η κλιμάκωση; Μπορεί να μπαίνει σαν στόχος η ανατροπή της κυβέρνησης; Εχει το κίνημα συμφέρον, θέληση και ωριμότητα ώστε να βάλει τέτοιους στόχους;
Είναι φανερό ότι οι απαντήσεις που έρχονται από τις ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι αρνητικές. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ανησυχεί ότι ταυτίστηκε υπερβολικά με το «πεζοδρόμιο» μετά την πρόταση μομφής που κατέθεσε και τρέχει να καθησυχάσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους που ελπίζει να τραβήξει προς το μέρος της. Βγήκε ο Πάγκαλος με συνέντευξη στην Καθημερινή της Κυριακής να υπερθεματίσει για την παρουσία της αστυνομίας μέσα στα Πανεπιστήμια. Αυτή δεν είναι ταχτική μιας αντιπολίτευσης που πάει να ρίξει την κυβέρνηση. Αυτή είναι τακτική που λέει μαζί με τη ΝΔ: «δεν θα κάνουμε τις καταλήψεις πολιτικό ρυθμιστή της κατάστασης».
Δύναμη
Οι καταλήψεις, οι απεργίες, ο κόσμος του κινήματος έχει κάθε λόγο να αναδειχτεί σε δύναμη που ρίχνει κυβερνήσεις. Η πτώση της κυβέρνησης αυτή τη στιγμή κάτω από την πίεση του κινήματος θα ανέβαζε στα ουράνια την αυτοπεποίθηση όλων όσων αντιστέκονται και παλεύουν ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις. Το κίνημα θα έβγαινε πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση επιχειρήσει να δώσει συνέχεια σ’ αυτές τις επιθέσεις.
Κι όμως, βλέπουμε τις ηγεσίες της κοινοβουλευτικής Αριστεράς να αρνούνται αυτή την προοπτική. Η ηγεσία του ΚΚΕ επιτίθεται σε όσους μιλάνε για νίκη του κινήματος, με το επιχείρημα ότι παίζουν το παιχνίδι του ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος να χαρίσει τη νίκη του κινήματος στον Παπανδρέου. Οσο πιο διστακτική στέκεται η Αριστερά, όσο δεν βγαίνει να διακηρύξει ότι η ανατροπή της ΝΔ μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τη δική της προοπτική, την προοπτική από τα κάτω, τόσο θα αφήνει τον κόσμο εκτεθειμένο στην ψευδαίσθηση ότι η μόνη εναλλακτική λύση είναι το δεύτερο μεγάλο κόμμα.
Αυτή τη στιγμή το χρέος της Αριστεράς είναι όχι μόνο να προβάλει τη γνήσια εναλλακτική προοπτική των εργατών, αλλά και να προωθήσει με τον πιο ενεργητικό τρόπο την κλιμάκωση της πάλης που μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση. Τώρα είναι η στιγμή για το εργατικό κίνημα να ανέβει στο ύψος που σκαρφάλωσαν οι φοιτητές και όχι το αντίστροφο. Δυστυχώς, όμως, βλέπουμε την ηγεσία του Συνασπισμού να αντιπροτείνει στάση εργασίας αντί για απεργία στην ΑΔΕΔΥ και να πιέζει τους φοιτητές για απογευματινά συλλαλητήρια αντί να πιέζει τη ΓΣΕΕ για απεργιακά συλλαλητήρια.
Μήπως, όμως, είναι αποκοτιά να βάζει το κίνημα φιλόδοξους στόχους ανατροπής της κυβέρνησης, αφού οι ηγεσίες της παραδοσιακής αριστεράς κινούνται έτσι; Ας μην ξεχνάμε ότι και στην αφετηρία αυτού του κινήματος, οι ίδιες ηγεσίες ήταν αντίθετες με τις καταλήψεις. Αν φτάσαμε ως εδώ, το χρωστάμε στον κόσμο της βάσης, ιδιαίτερα στα νέα παιδιά που μπήκαν στα αμφιθέατρα και ξεπέρασαν τη συναίνεση του Παπανδρέου για την αναθεώρηση του Αρθρου 16, την αντίθεση της ΚΝΕ στις καταλήψεις, το βαλς του ΣΥΝ με τους «εκσυγχρονιστές πανεπιστημιακούς».
Αυτή η τόλμη και η δυναμική μπορεί να μας οδηγήσει και στα επόμενα βήματα του κινήματος. Αρκεί να δυναμώνουν εκείνα τα κομμάτια της Αριστεράς που την αγκάλιασαν από την αρχή και την στηρίζουν αποφασιστικά μέχρι το τέλος.