MAHΣ ‘68 Πηγή έμπνευσης
Ο Μάης του ‘68 ήταν το καλύτερο παράδειγμα του πώς μπορεί μία φοιτητική έκρηξη να εξελιχθεί σε Γενική Απεργία, να δημιουργήσει τεράστια πολιτική κρίση και να μετατραπεί σε επαναστατική έκρηξη.
Οι πρώτες φοιτητικές καταλήψεις ξεκίνησαν από το Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια ή το Κολούμπια της Ν. Υόρκης, στην αρχή για φοιτητικά αιτήματα αλλά ταυτόχρονα εμπνέονταν από την αντίσταση των Βιετκόνγκ ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ.
Ο αέρας του αντιπολεμικού κινήματος απλώθηκε και σε άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης κύρια στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Το φοιτητικό κίνημα στο Παρίσι ξεκίνησε από από τη «Ναντέρ» μια πανεπιστημιούπολη στα προάστια του Παρισιού, με βασικά αιτήματα τη βελτίωση των συνθηκών στις εστίες και στις αίθουσες διδασκαλίας για να μην στριμώχνονται οι φοιτητές, καθώς επίσης και να αρθούν οι απαγορεύσεις των αγοριών που έμεναν στις εστίες να επισκέφτονται τους κοιτώνες των κοριτσιών. Το Νοέμβρη του ’67 οι φοιτητές του «Ναντέρ» ξεκίνησαν αποχή με αίτημα τη βελτίωση των συνθηκών στο πανεπιστήμιο και στις εστίες. Τον Μάρτη και τον Απρίλη αποφασίστηκε να γίνει μποϋκοτάζ των εξετάσεων σε κάποια τμήματα.
Στις 22 Μάρτη του 68 η φοιτητική συνέλευση του “Ναντέρ” ψηφίζει κατάληψη της πρυτανείας για μία νύχτα σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στην επίθεση της αστυνομίας σε μία αντιπολεμική φοιτητική διαδήλωση. Το επόμενο βήμα ήταν να καλέσουν σε κατάληψη άλλης μίας μέρας «σαν ημέρα αντιμπεριαλιστικής συζήτησης» στις 29 Μάρτη. Η διοίκηση του πανεπιστημίου κάλεσε την αστυνομία να «περιφρουρήσει» τα αμφιθέατρα από τους φοιτητές, ενώ άρχισαν και πειθαρχικές διώξεις κατά φοιτητών που μοίραζαν προκηρύξεις. Οι φοιτητές του «Ναντέρ» απευθύνθηκαν στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης για συμπαράσταση. Η αστυνομία προσπαθώντας να αποφύγει το άπλωμα των κινητοποιήσεων έκλεισε και το πανεπιστήμιο της Σορβόνης.
H απάντηση ήταν οι φοιτητικές διαδηλώσεις στο κέντρο του Παρισιού, όπου η αστυνομία απαντούσε με ξύλο από τα ΜAT, ρίψεις χημικών και συλλήψεις εκατοντάδων. Οι συγκρούσεις στο Καρτιέ Λατέν άρχισαν να γίνονται πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Σε όλη τη Γαλλία οι φοιτητές κατέβαιναν σε αποχή για συμπαράσταση στους διωκόμενους φοιτητές και απαιτώντας το σταμάτημα της καταστολής, ακόμα και εκεί που την πλειοψηφία είχαν οι φοιτητικές παρατάξεις της δεξιάς.
Την Παρασκευή 10 Μάη ο Ντε Γκωλ είχε αποφασίσει να τσακίσει το κίνημα, που κέρδιζε συνεχώς τη συμπαράσταση της εργατικής τάξης. Εκείνη την ημέρα γινόταν η πέμπτη διαδήλωση μέσα σε μία εβδομάδα. Η αστυνομία έφραξε τις γέφυρες του Σικουάνα για να στριμώξει τη διαδήλωση στον κεντρικό δρόμο Σαντ Μισέλ και να τσακίσει τους φοιτητές. Οι φοιτητές μόλις το αντιλήφθηκαν πήγαν προς το Καρτιέ Λατέν και έφταξαν μία απελευθερωμένη ζώνη, στείνοντας οδοφράγματα. Στις δύο τα ξημερώματα φάλαγγες των γαλλικών ΜAT επιτέθηκαν στο Καρτιέ Λατεν με δακρυγόνα, καπνογόνα και άγριο ξύλο.
Αυτή η επέμβαση μετατράπηκε σε πολύωρες συγκρούσεις φοιτητών και αστυνομίας για μία ολόκληρη νύχτα. Οι ηγεσίες των συνδικάτων αποφάσισαν να κηρύξουν μία 24ωρη απεργία τη Δευτέρα 13 Μάη, ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα. Η διαδήλωση ήταν η μεγαλύτερη που είχε δει το Παρίσι από την απελευθέρωση του ‘44. Στην κεφαλή της πορείας υπήρχε ένα πανώ που έγραφε «Φοιτητές, εκπαιδευτικοί, εργάτες, αλληλεγγύη» και τα συνθήματα ήταν «αντίο Ντε Γκωλ». Η αστυνομία δεν τόλμησε να εμφανιστεί στους δρόμους. Οι φοιτητές ανακατέλαβαν τη Σορβόνη και ύψωσαν κόκκινη σημαία στο κεντρικό κτίριο.
Γενικά Aπεργία
Oι ηγεσίες των συνδικάτων σύρθηκε στην κήρυξη της γενική απεργίας. Η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση η CGT, ήταν κάτω από τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας. Η ηγεσία του ΚΚΓ ήταν ενάντια στις φοιτητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις. «Αυτοί οι ψευτοεπαναστάτες πρέπει να ξεσκεπαστούν επειδή αντικειμενικά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων καπιταλιστικών μονοπωλίων και της κυβέρνησης του Ντε Γκωλ», δήλωνε στην Ουμανιτέ ο Ζορζ Μαρσέ ηγέτης του ΚΚΓ. Ομως η πίεση της βάσης των συνδικάτων που ήδη σιγόβραζε από τις επιθέσεις του Ντε Γκωλ εμπνεύστηκε από την αντίσταση του φοιτητικού κινήματος και ανάγκασε τη CGT να κηρύξει απεργία.
Η δυναμική της Γενικής Απεργίας μεταφέρεθηκε από την επόμενη μέρα μέσα στα εργοστάσια. Στο εργοστάσιο κατασκευής αεροπλάνων «Σίντ Αβιασιόν» το συνδικάτο είχε αποφασίσει να κατεβαίνει κάθε Τρίτη σε 15λέπτη στάση εργασίας, με εργασιακά αιτήματα. Με πρωτοβουλία μίας ομάδας τροτσκιστών εκείνη η Τρίτη μετά την πανεργατική απεργία, αξιοποιήθηκε για να γυρίσουν τμήμα τμήμα και να προπαγανδίσουν την ιδέα της κατάληψης. Η στάση έγινε απεργία και μέχρι το τέλος της βάρδιας η ιδέα της κατάληψης έγινε πράξη. 2000 εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο. Τις επόμενες μέρες το ίδιο έγινε σε όλα τα μεγάλα εργοστάσια. Για τρεις ολόκληρες εβδομάδες η δεξιά κυβέρνηση του Ντε Γκωλ δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Τα πανεπιστήμια και τα εργοστάσια ήταν στα χέρια των φοιτητών και των εργατών.
Οι φοιτητές της Καλών Τεχνών κατέλαβαν τη σχολή και τη μετέτρεψαν σε εργαστήρι παραγωγής αφισών υποστήριξης του κινήματος, ενώ έβγαλαν απόφαση ότι τάσσονται με το πλευρό των εργατών. Οι σκηνοθέτες αποχώρησαν ομαδικά από το φεστιβάλ Καννών και οργάνωσαν συζητήσεις για «τη διάσωση του κινηματογράφου από το κίνητρο του κέρδους και τα μονοπώλια». Στις 22 Μάη οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κατέλαβαν τα γραφεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας κλείδωσαν μέσα τον πρόεδρο και τον προπονητή της εθνικής ομάδας και κρέμασαν στην είσοδο μια κόκκινη σημαία και πανώ που έγραφε «το ποδόσφαιρο στους ποδοσφαιριστές».
Σε απεργίες κατέβηκαν όλοι οι εργαζόμενοι, από τα μεγάλα εργοστάσια της αυτοκινητοβιομηχανίας Ρενό και της Σιτροέν, μέχρι τις χορεύτριες στα μπαλέτα τους Παρισιού.
Ο Ντε Γκωλ αναγκάστηκε να κηρύξει εκλογές στα τέλη Ιούνη. Με πρόσχημα τις εκλογές η CGT πρότεινε το κλείσιμο των καταλήψεων. Η απογοήτευση που επικράτησε από το ρόλο που έπαιξε η επίσημη αριστερά μετά το κλείσιμο της μάχης, κατάφερε να βγάλει ξανά νικήτρια στις εκλογές την δεξιά κυβέρνηση και από εκεί που ήταν στριμωγμένη βγήκε νικητής.
Ομως τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά από εκείνο το Μάη. Τα επόμενα χρόνια ένα κίνημα φοιτητικών και εργατικών καταλήψεων ξέσπασε στην Ιταλία, ενώ στην στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα εργαζόμενοι και νεολαία κατάφεραν να ρίξουν τις δικτατορικές κυβερνήσεις. Ακόμα και στην Τσεχοσλοβακία, που άνηκε στο ανατολικό μπλοκ των καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού, η «Ανοιξη της Πράγας» έδειξε ότι το κίνημα δυναμώνει σε Ανατολή και Δύση.
Ομως η επαναστατική αριστερά δεν είχε τη δύναμη για ξεπεράσει τις «τρικλοποδιές» που έβαζαν στο κίνημα τα σταλινικά ΚΚ. Οι επαναστατικές οργανώσεις ήταν κύρια φοιτητικές με μικρούς δεσμούς με την εργατική τάξη και πολύ μπερδεμένες.
Σήμερα το φοιτητικό κίνημα από το περασμένο καλοκαίρι έχει καταφέρει δύο φορές να ξεσηκώσει τα συνδικάτα, να βγουν μαζί στον κοινό αγώνα και να δημιουργήσουν τεράστια κρίση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Το χτίσιμο της αριστεράς που έλειπε το Μάη του ’68, της αριστεράς που πιστεύει ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει από τα κάτω και παλεύει για τη νίκη των αγώνων, χτίζοντας την ενότητα φοιτητών και εργατών, είναι η καλύτερη συνέχεια που μπορούμε να δώσουμε στο σημερινό κίνημα του Αρθρου 16.
Όπως και τότε έτσι και σήμερα. Το φοιτητικό ποτάμι μπορεί να παρασύρει μαζί του και τους εργάτες. Η κυβέρνηση Καραμανλή επιτίθεται στην παιδεία. Η εκπαιδευτική κοινότητα εδώ και ενάμιση μήνα βρίσκεται σε κινητοποιήσεις. Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει η σύνδεση με την εργατική τάξη. Χρειάζεται να βγουν απεργίες, η μάχη για την παιδεία δεν είναι κάτι απομονωμένο κάτι ξέχωρο.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει τις ιδιωτικοποιήσεις παντού, στην παιδεία, στα λιμάνια, στον ΟΤΕ στην Yγεία. Ήδη στα Γιάννενα το Εργατικό Κέντρο έχει βγάλει 4ωρη στάση εργασίας για τις 15 και 24ωρη για τις 22/2. Χρειάζεται να απλωθεί σε όλες τις πόλεις αυτό! Τα συνθήματα του Μάη του 68 ξεκίνησαν από το «άντρες γυναίκες κοινές εστίες» και κατέληξαν να απαιτούν «φαντασία στην εξουσία»!
Στις δικές μας πορείες φωνάζουμε «φοιτητές εργατιά μια φωνή και μια γροθιά». Στις 15/2 στα Γιάννενα το βροντοφωνάξαμε με πολλούς εργαζομένους που κατέβηκαν στην πορεία μαζί μας. Μαζί μας ήταν και τα μέλη ΔΕΠ και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Η πορεία της περασμένης Πέμπτης στα Γιάννενα μπορει να μην ήταν τεράστια αλλά πραγματικά, ήταν φανταστική! Η μισή πορεία αποτελούνταν από τους εργάτες! Εργάτες που όχι μόνο συμπαραστέκονται στον αγώνα μας αλλά που διεκδικούν αυξήσεις, καλύτερα ωράρια και γενικά καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Το κλίμα στα Γιάννενα είναι εκπληκτικό, στις εξορμήσεις μας στους εργατικούς χώρους, την βδομάδα που μας πέρασε, ο κόσμος ήταν πολύ θερμός. Όχι μόνο έλεγαν ότι στηρίζουν αυτό που κάνουμε αλλά όταν τους λέγαμε ότι πρέπει να κατέβουμε όλοι μαζί συμφωνούσαν και αναγνώριζαν αυτή την ανάγκη. Ξεκινάγαμε μία συζήτηση με ένα άτομο και καταλήγαμε να συζητάμε με 4-5 άτομα και να λέμε ότι πρέπει να ρίξουμε αυτή την κυβέρνηση.
Η 22 Φλεβάρη είναι πολύ σημαντικό σημείο στην πορεία του κινήματος. Όχι μόνο επειδή γίνεται η ψηφοφορία στη βουλή αλλά επειδή έχουνε βγει στάσεις εργασίας και απεργίες. Δεν θα αρκεστούμε σε αυτές. Πρέπει να κλιμακώσουμε σε γενικές απεργίες. Η σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με την εργατική τάξη θα γεννήσει ένα ισχυρότατο μέτωπο επίθεσης ενάντια στην κυβέρνηση του πολέμου και της λιτότητας. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί να αγκαλιάσει και το αντιπολεμικό κίνημα. Ο Μάης του 68 ήταν ο αντίκτυπος του αντιπολεμικού κινήματος του Βιετνάμ. Τώρα έχουμε το αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις του Μπους. Κανένα κίνημα δεν πρέπει να μείνει απομονωμένο. Είδαμε τα αποτελέσματα με την πορεία των συμβασιούχων την περασμένη βδομάδα.
Το φοιτητικό κίνημα μαζί με τους εργάτες μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα μπορούν όχι μόνο να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση αλλά να διεκδικήσουν μια άλλη κοινωνία. Tην Παρασκευή 23/2 την επόμενη του Πανελλαδικού Συλλαλητηρίου, καλούμε όλους τους φοιτητές στην AΣOEE για να συζητήσουμε πως θα κάνουμε πράξη αυτή την προοπτική.
Αργυρή Ερωτοκρίτου, Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ Ιατρικής Ιωαννίνων
Σήμερα έχουμε ένα τεράστιο φοιτητικό κίνημα με μαζικότητα διάρκεια και επιμονή. Χτυπιόμαστε από όλα τα μέσα που διαθέτει η κρατική μηχανή αλλά εμείς συνεχίζουμε. Για να νικήσουμε όμως πρέπει να συμπαρασύρουμε σ’ αυτό τον αγώνα και τους εργαζόμενους μαζί με τα δικά τους αιτήματα. Αυτό έχει ως ένα βαθμό επιτευχθεί αλλά όχι ικανοποιητικά.
Είναι γεγονός ότι αφήσαμε ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες αλλά και διάφορους ρεφορμιστές να μας τις διαλύουν. Το «απογευματινό» συλλαλητήριο της προηγούμενης Πέμπτης (15/2) ήταν μία από αυτές. Στις 12.30 το πρωί οι συμβασιούχοι πέρασαν με την πορεία τους μπροστά από το Πολυτεχνείο, χώρος συγκέντρωσης φοιτητών, για να ενωθούν με τους φοιτητικούς συλλόγους, που υποτίθεται θα ήταν εκεί και να συντονίσουν τη δράση τους. Παρόλο που πολλοί φοιτητικοί Σύλλογοι συμπεριλαμβανομένης και της ΑΣΟΕΕ είχαν ραντεβού εκεί στις 12.00, τους συμβασιούχους υποδεχτήκαμε μόνο οι φοιτητές της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ και του ΣΕΚ, οι οποίοι είχαμε φροντίσει να βρισκόμαστε εκεί και τους μοιράσαμε φυλλάδιο κάλεσμα στο συλλαλητήριο της 22ης Φλεβάρη. Ο ενθουσιασμός τους από αυτή τη συνάντηση, παρόλο που δεν ήταν αυτή που περίμεναν, αλλά και το ότι ζητούσαν την πικέτα με το «στοπ στον Καραμανλή» απαντούν σε όλους τους χώρους που υποστηρίζουν ότι οι εργάτες δεν μπορούν να μας νιώσουν, ως συναγωνιστές, αλλά και σε όσους θεωρούν ανέφικτο το ξεσήκωμα τους για να ρίξουμε την κυβέρνηση.
Εδώ μπαίνει και το πoια αριστερά χρειάζονται τελικά οι φοιτητές για να νικήσουν. Αυτή της ηττοπάθειας που τους απομονώνει από τους εργαζόμενους με απογευματινά και χωριστά συλλαλητήρια ή μια αισιόδοξη επαναστατική αριστερά που θα τους δείχνει ξεκάθαρα το δρόμο προς τη νίκη και θα μπαίνει μπροστά στους αγώνες με όλες της τις δυνάμεις; Η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ στις σχολές μας καλεί να παλέψουμε μαζί για έναν κόσμο βασισμένο στις ανάγκες μας. Ελάτε την Παρασκευή 23/2 στις 5μμ στην καταλλημένη ΑΣΟΕΕ.
Χριστίνα Βασιλοπούλου, Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ ΑΣΟΕΕ
“Mη κερδοσκοπικά” σκάνδαλα
Το φοιτητικό κίνημα έχει κερδίσει τη συμπαράσταση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου όχι μόνο γιατί απέδειξε ότι έχει τη δύναμη να νικάει, αλλά γιατί από την πρώτη στιγμή πάλεψε και παλεύει για να μην μετατραπεί η Παιδεία σε εμπόρευμα και τα πανεπιστήμια σε κέντρα που θα πωλούν πτυχία για τις ανάγκες της αγοράς.
Η Γιαννάκου, ο Καραμανλής και όσοι τάσσονται με την πλευρά της αναθεώρησης του Αρθρου 16 λένε και ξαναλένε ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να γίνουν «ανταγωνιστικά» σε σχέση με τα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ότι η ελληνική πανεπιστημιακή εκπαίδευση χρειάζεται «να ακολουθήσει τα βήματα των μεγάλων πανεπιστημίων του εξωτερικού» να συνδεθεί με την αγορά και τις επιχειρήσεις. Ομως αν ρίξουμε μία ματιά στα πανεπιστήμια του εξωτερικού θα δούμε ότι το άνοιγμα της πόρτας στην αγορά, η σύνδεση της έρευνας ή του προγράμματος σπουδών με τις ανάγκες των επιχειρήσεων σημαίνει την εισβολή των σκανδάλων μέσα στο πανεπιστήμιο.
Τί θα σημάνει για παράδειγμα το κυνήγι της χρηματοδότησης για τα ερευνητικά προγράμματα, από ιδιώτες χορηγούς; Θα σημάνει ένα ατελείωτο ανταγωνισμό και τη χρησιμοποίηση κάθε είδους θεμιτού ή αθέμιτου μέσου για την επίτευξη του σκοπού της έρευνας που θα υπακούει τις ανάγκες της αγοράς και όχι της επιστήμης.
Τον περασμένο Δεκέμβρη αποκαλύφθηκε ένα σκάνδαλο σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου της Σεούλ, που ασχολούνταν με έρευνες πάνω στην κλωνοποίηση. Ο καθηγητής Γου Σουκ Χουάνγκ από το Πανεπιστήμιο της Σεούλ, θεωρείται αυτή τη στιγμή ο νούμερο ένα πάνω σε αυτού του είδους την έρευνα. Παραιτήθηκε από τη θέση του διευθυντή ενός διεθνούς προγράμματος για τα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα. H παραίτηση ανακοινώθηκε δημόσια κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στην οποία ο καθηγητής παραδέχθηκε ότι είχε πει ψέματα σχετικά με την προέλευση των ωαρίων που χρησιμοποίησε στα πειράματά του. Προέρχονταν από μέλη του εργαστηρίου του που είχαν εξαναγκαστεί να τα πρσφέρουν, «για το καλό της έρευνας». «Εχοντας εστιάσει στις ερευνητικές εξελίξεις, ίσως παρέβλεψα μερικά από τα ηθικά θέματα που ενέχονται στις έρευνές μου», δήλωσε και συμπλήρωσε: «Ολη η ευθύνη είναι δική μου».
Η μάχη για την εφαρμογή της κλωνοποίησης σημαίνει ότι οι πρώτοι θα μπορέσουν να καθορίσουν και τους κανόνες του «παιχνιδιού», αλλά και πάρα πολλά έσοδα από τις νέες θεραπείες για τις εταιρείες που θα βγάλουν τα νέα επιτεύγματα στην αγορά. H γέννηση της Ντόλι στη Βρετανία, του προβάτου που υπήρξε το πρώτο κλωνοποιημένο θηλαστικό, γέμισε προσδοκίες τις φαρμακευτικές εταιρείες. Τον Φεβρουάριο του 2004 ο νοτιοκορεάτης καθηγητής δημιούργησε κλωνοποιημένα ανθρώπινα έμβρυα μέσα σε δοκιμαστικό σωλήνα. Η Βρετανία είναι η πρώτη χώρα που νομοθετικά κατοχύρωσε την έρευνα για τα ανθρώπινα βλαστικά κύτταρα προκειμένου να μπορέσει να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία που απέκτησε με τη γέννηση της Ντόλι σε βρετανικό εργαστήριο. Ο Χουάγκ παραιτήθηκε γιατί οι ανταγωνιστές του στη Βρετανία είχαν ανακαλύψει και είχαν κυκλοφορήσει στα επιστημονικά περιοδικά τις φήμες για τον τρόπο που έφτασαν στα χέρια του τα ωάρια για τις έρευνές του.
Bιομηχανία
Εκτός από την έρευνα πριν από μερικές μέρες ήρθε στη φόρα ένα άλλο σκάνδαλο αυτή τη φορά ελληνικής καταγωγής. Πρόκειται για μία βιομηχανία παραγωγής πλαστών πτυχίων νοσηλευτικής που είχαν στήσει ιδιωτικά ΤΕΕ τα οποία πουλούσαν απολυτήρια με 20.000 ευρώ το κομμάτι και με βαθμό πτυχίου 20, τα οποία πουλούσαν στη συνέχεια σε υποψήφιους που συμμετείχαν σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Αυτοί οι υποψήφιοι που κατάφεραν όλοι να περάσουν σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, όπως αποκαλύφθηκε δεν είχαν παρακολουθήσει ούτε μία ώρα μάθημα. Οταν έγινε η πρόσληψή τους αποδείχτηκε ότι δεν γνώριζαν τίποτα σε σχέση με το αντικείμενο και οι έρευνες που έγιναν στη συνέχεια αποκαλύψαν το μέγεθος της απάτης.
Το κίνημα του Αρθρου 16 χάλασε τα σχέδια μίας σειράς επιχειρήσεων Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών που ετοιμάζονταν να κάνουν χρυσές δουλειές, αναμένοντας να αναγορευτούν σε πανεπιστήμια. Εννέα όμιλοι Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών και ιδιωτικοί οργανισμοί υγείας είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν να λειτουργήσουν τα πρώτα ιδιωτικά πανεπιστήμια με αρχικά ετήσια δίδακτρα που θα φθάνουν ως τα 10.000 ευρώ ανά σπουδαστή, που σήμερα φτάνουν «μόνο» τα 6.000 αφού δεν προσφέρουν αναγνώριση. Ανάμεσα στις σχολές που φιλοδοξούν να ιδρύσουν είναι και ιατρικές.
Μάλιστα σύμφωνα με δημοσιεύματα των εφημερίδων ο Σύνδεσμος Ελληνικών Κολεγίων απαιτούσε να συναντηθεί και να ενημερώσει τους υπευθύνους Παιδείας των κομμάτων, όπως και το προεδρείο της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος. Μάλιστα τους ενοχλούσε ακόμη και ο τίτλος «μη κερδοσκοπικά» που θα περιλαμβάνονταν στο αναθεωρητέο άρθρο 16. «...βιάζονται να προσθέσουν ότι πανεπιστήμια θα ιδρύσουν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί και όχι βεβαίως οι κακοί κερδοσκόποι ιδιώτες», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο εν λόγω Σύνδεσμος. «Εχουμε την εντύπωση ότι αρκετοί από τους ομιλούντες δεν έχουν πλήρη γνώση της κατάστασης η οποία επικρατεί στον χώρο τον οποίο θα επηρεάσουν οι επιχειρούμενες αλλαγές του άρθρου 16 του Συντάγματος. Πώς μετά την αναθεώρηση του περίφημου άρθρου 16 θα μπορέσει το υπουργείο Παιδείας να ελέγξει τα κολέγια τα οποία ανήκουν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις; Μήπως σκοπεύει να τους επιβάλει διαφορετική εταιρική μορφή; Μήπως θα τους ζητήσει από κερδοσκοπικά να γίνουν μη κερδοσκοπικά; Μήπως θα τα κρατικοποιήσει;».
Οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί και όλος ο κόσμος που βρέθηκε στο πλευρό των φοιτητών είχαν από την αρχή ξεκαθαρίσει ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να υπάρξουν «μη κερδοσκοπικά» ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά η αναθεώρηση θα έβαζε και τα δημόσια πανεπιστήμια να λειτουργήσουν ακριβώς με τους ίδιους νόμους της καταστροφικής αγοράς. Η συνέχιση αυτής της μάχης είναι ο μόνος δρόμος για να βάλουμε οριστικά τέλος στα σχέδια των κερδοσκόπων της Παιδείας, της Υγείας και της Ερευνας και να ανοίξουμε το δρόμο για μία πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες για όλους και να φράξουμε το δρόμο σε όλα τα αρπαχτικά της αγοράς που λυμαίνονται τα δικαιώματά μας.