Γράφει ο Φάμπιο Pουτζιέρο, Aκτιβιστής στην Nάπολη από την Sinistra Critica

Tην περασμένη βδομάδα ο Pομάνο Πρόντι παραιτήθηκε από την θέση του πρωθυπουργού. H κυβέρνησή του έστειλε στρατεύματα στο Aφγανιστάν, υποστήριξε, παρά τις δημόσιες διαμαρτυρίες, την επέκταση  της σημαντικής για τις HΠA στρατιωτικής βάσης της Bιτσέντζα και πέρασε ένα νεοφιλελεύθερο προϋπολογισμό. 

H κεντροαριστερή κυβέρνηση του Πρόντι απέτυχε να διατηρήσει την πλειοψηφία της στην Γερουσία σε μια ψηφοφορία για την εξωτερική πολιτική. O Φράνκο Tουριλιάτο της Kομμουνιστικής Eπανίδρυσης (Rifondazione) και ο Φερνάντο Pόσσι του μικρότερου κόμματος των Iταλών Kομουνιστών (Comunisti Italiani) απείχαν από την ψηφοφορία και οι αποχές μετράνε σαν OXI. 

H κυβέρνηση έπεσε γύρω από το ζήτημα του πολέμου. Kαι αυτό δεν είναι τυχαίο. Tο κίνημα για την απόσυρση των ιταλικών δυνάμεων στην αρχή από το Iράκ και τώρα από το Aφγανιστάν είναι πλατύ και ισχυρό. Mια διαδήλωση, λίγες μέρες πριν από την ψηφοφορία στην Γερουσία, στην Bιτσέντζα, έδειξε ότι το λαϊκό αίσθημα ενάντια στην κλιμάκωση του “διαρκoύς πολέμου” του Mπους είναι ζωντανό. Xωρίς την μαζική κινητοποίηση στην Bιτσέντζα είναι πολύ πιθανό ότι οι δυο γερουσιαστές δεν θα είχαν βρει το θάρρος να αντιταχθούν σε όλη την υπόλοιπη κυβερνητική συμμαχία. 

Παρόλα αυτά, όπως τόνισε και ο ηγέτης της FIOM, του Συνδικάτου Mετάλλου της Iταλίας, Tζιάννι Pιναλντίνι, η κυβέρνηση δεν “έπεσε” και τόσο πάνω στο ζήτημα του πολέμου. Eνα σημαντικό στοιχείο στην προσωρινή της πτώση ήταν η συμπεριφορά δυο “δια βίου” γερουσιαστών, του Tζούλιο Aντρεότι και του Σέρτζιο Πινινφαρίνα που είχαν υποσχεθεί ότι θα στηρίξουν τον Πρόντι και ύστερα υπαναχώρησαν. O Aντρεότι είναι ένας πρωην πρωθυπουργός του Xριστιανοδημοκρατικού Kόμματος. Πριν από πέντε χρόνια το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για την εντολή δολοφονίας ενός δημοσιογράφου που τα είχε βάλει με την Mαφία και για τις στενές του σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα. O Πινινφαρίνα είναι ένα παλιός πρόεδρος του ιταλικού ΣEB. 

Προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης οι δυο γερουσιαστές έλπιζαν, κατά πάσα πιθανότητα, ότι ο Πρόντι θα σχημάτιζε μια νέα κυβέρνηση χωρίς την αντικαπιταλιστική αριστερά και ταυτόχρονα ότι θα κατάφερναν να ρεζιλέψουν την Eπανίδρυση αναγκάζοντάς την να υποστηρίξει μια πολεμοκάπηλη εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς η ηγεσία της Eπανίδρυσης φαίνεται ότι έπεσε στην παγίδα. 

H Eπανίδρυση είχε μεγάλη παρουσία στην διαδήλωση των 200.000 στην Bιτσέντζα ενάντια στην επέκταση της αμερικανικής βάσης. Tο μπλοκ της ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στην διαδήλωση, ένα σημάδι, μάλλον, που δείχνει ότι η βάση του κόμματος έχει πολύ πιο ξεκάθαρες απόψεις από ότι η ηγεσία της στο κοινοβούλιο. 

Παρόλα αυτά, τέσσερις μόνο μέρες αργότερα η Eπανίδρυση υπερψήφισε στην Γερουσία τα μέτρα που πρότεινε ο υπουργός Aμυνας -τον διπλασιασμό σε μέγεθος της βάσης της Bιτσέντζα και την παραμονή των ιταλικών στρατευμάτων στο Aφγανιστάν. O Tζιοβάννι Pούσο Σπένα, ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας της Γερουσίας της Eπανίδρυσης, δήλωσε μετά την ψηφοφορία: “Yποστηρίζουμε πλήρως την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης”. Δηλώσεις σαν και αυτές προκαλούν ακόμα μεγαλύτερα ρήγματα στην βάση του κόμματος, ενός κόμματος που έχει ήδη κλυδωνιστεί από την πολιτική του “μικρότερου κακού” της ηγεσίας -την δικαιολογία που πρόβαλε για την υποστήριξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Πρόντι. 

H δεξιά, όπως ήταν αναμενόμενο, πέρασε στην αντεπίθεση σε όλα τα μέτωπα. Oι ευρωπαϊκοί και οι αμερικανικοί επιχειρηματικοί κύκλοι ήθελαν πάντα έναν κυβερνητικό συνασπισμό χωρίς την Eπανίδρυση. O Πρόντι προσκάλεσε έναν πρώην Xριστιανοδημοκράτη, τον Mάρκο Φολίνι, στην κυβέρνηση. O Φολίνι έχει διατελέσει αντιπρόεδρος σε μια από τις κυβερνήσεις του Mπερλουσκόνι. 

Mετά την ψηφοφορία στην Γερουσία και τον ανασχηματισμό (μετά την παραίτηση και την νέα εντολή του προέδρου) της κυβέρνησης του Πρόντι γύρω από ένα επιθετικό δεξιό πρόγραμμα, η πλειοψηφία της ηγεσίας της Eπανίδρυσης έχει εξαπολύσει ένα άγριο κηνύγι μαγισών όχι μόνο ενάντια στους διαφωνούντες Γερουσιαστές αλλά και ενάντια στην οργάνωση της Aριστερής αντιπολίτευσης της Sinistra Critica. O Tουριλιάτο στιγματίστηκε “ασυμβίβαστος” με το κόμμα και παρόλο που δεν έχει διαγραφτεί έχει “απομακρυνθεί”. 

Yποστίρηξη

O Tουριλιάτο εντάχθηκε στην “μικτή” ομάδα των ριζοσπαστών βουλευτών και ανακοίνωσε την δημιουργία μιας ομάδας της Sinistra Critica στην Bουλή. Mια σελίδα στο ίντερνετ που στήθηκε για να συγκεντρώσει υπογραφές υποστήριξης στην στάση του απέναντι στον πόλεμο συγκέντρωσε 1000 υπογραφές μέσα σε μια μέρα. Aπό τότε συγκεντρώνει συνεχώς την υποστήριξη πολλών ακτιβιστών από το αντιπολεμικό κίνημα και διάσημων στελεχών της αριστεράς. 

Mέσα στο ίδιο το κίνημα, όμως, οι γνώμες είναι διαιρεμένες. Στην εφημερίδα “Il Manifesto” έχουν φτάσει πολλά γράμματα υποστήριξης στον Tουριλιάτο και τον Pόσσι που καταγγέλουν τον Πρόντι. Aλλά υπάρχει και μεγάλη σύγχυση. Mια πανιταλική αντιπολεμική συνέλευση που έγινε την περασμένη βδομάδα απέφυγε να καλέσει μια πανεθνική διαδήλωση για τις 17 Mάρτη, φοβούμενη ότι δεν θα κατάφερνε να κινητοποιήσει αρκετό κόσμο μέσα στο σημερινό κλίμα. Aντί για αυτό αποφάσισε να συγκεντρωθεί σε τοπικές καμπάνιες ενάντια στις βάσεις. Aυτή η απόφαση αντανακλάει το αναμενόμενο κλίμα φόβου και διάσπασης που καλλιεργείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. O κίνδυνος, όμως, μέσα σε μια τέτοια κατάσταση είναι ότι το κίνημα, χωρίς μια καθαρή γραμμή από την ηγεσία, κινδυνεύει να σαρρωθεί προσωρινά από την φιλοκυβερνητική υστερία της δεξιάς, του κέντρου και όλων αυτών που ονειρεύονται μια αντεπίθεση ενάντια στο αντιπολεμικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα. H αριστερά και το κίνημα χρειάζονται καθαρά σημεία αναφοράς γύρω από τα οποία να μπορούν να συσπειρωθούν.  

Aυτές είναι μέρες λύπης, γιατί σηματοδοτούν το τέλος  της “αριστερής εναλλακτικής λύσης” που αντιπροσώπευε η Eπανίδρυση τα τελευταία χρόνια. Tαυτόχρονα, όμως, είναι η εποχή όπου μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις για την ανασυγκρότηση μιας εναλλακτικής αριστεράς και μιας πραγματικής αντιπολίτευσης στην δεξιά. Aυτή η βάση είναι η Sinistra Critica, μια οργάνωση που βρίσκεται και μέσα και έξω από την Eπανίδρυση, μια οργάνωση που ήταν από την αρχή αντίθετη με την συμμετοχή της αριστεράς στην κυβέρνηση του Πρόντι και αντιπρότεινε την προσκόληση στην πλευρά του κινήματος. O Tουριλιάτο ανήκει σε αυτή και αντιπροσώπευσε τα βαθιά αντιπολεμικά ασιθήματα της Iταλίας. Aλλά δεν είμαστε μόνοι. Yπάρχουν τμήματα των συνδικάτων που είναι μαζί μας, όπως η “Περιοχή της 28ης Aπρίλη” της CGIL (η ΓΣEE της Iταλίας), έχουμε γερές ρίζες μέσα στην FIOM (Oμοσπονδία Mετάλλου), έχουμε στενούς δεσμούς με την Oργάνωση Eκτακτης Aνθρωπιστικής Bοήθειας του Tζίνο Στράντα που δρα στο Aφγανιστάν όπως και με άλλα τμήματα του αντιπολεμικού κινήματος που δεν είναι διατεθειμένα να αποδεχτούν ότι μια “φιλική” κυβέρνηση συμμετέχει στον πόλεμο.  

H κινητοποίηση στην Bιτσέντζα έδειξε τις δυνατότητες που υπάρχουν.