Εικοσιεννιάχρονος πρόσφυγας από τη Συρία αυτοπυρπολήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ΒΙΑΛ της Χίου στις 30/3. Μεταφέρθηκε αρχικά στο Σκυλίτσειο Νοσοκομείο και στη συνέχεια στην Αθήνα με εγκαύματα στο 85% του σώματός του. Στο σοκαριστικό βίντεο που κυκλοφόρησε, ο πρόσφυγας φαίνεται να απειλεί να αυτοπυρποληθεί μπροστά από την είσοδο των φρικτών εγκαταστάσεων της ΒΙΑΛ, όταν ένας αστυνομικός σε μια εντελώς πρόχειρη, επιπόλαιη και όπως αποδείχτηκε επικίνδυνη προσπάθεια να τον σταματήσει, ουσιαστικά επιτάχυνε τον αυτοπυρπολισμό του.
Τις προηγούμενες εβδομάδες είχε κυκλοφορήσει υλικό από το ίδιο στρατόπεδο το οποίο αποκάλυπτε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κρατούνται οι νεοαφιχθέντες: στριμωγμένοι δεκάδες άνθρωποι μέσα σε ένα κλουβί, μέσα σε ένα τσιμεντένιο κτίριο. Στην κατακραυγή που ακολούθησε για το κλουβί, το Υπουργείο απάντησε ότι δεν πρόκειται για κλουβί, επειδή… είναι ανοιχτό από πάνω! Η Ύπατη Αρμοστεία κατάγγειλε ότι είχε επισημάνει στο Υπουργείο την ανάγκη αφαίρεσής του από το Δεκέμβρη του 2016. Το κλουβί αφαιρέθηκε κάτω από την πίεση της κατακραυγής μετά την αποκάλυψη των φωτογραφιών. Ακολούθησε η απόπειρα αυτοκτονίας του 29χρονου πρόσφυγα.
Ένα χρόνο μετά τη συμφωνία Ελλάδας – ΕΕ – Τουρκίας και παρά τα παράσημα που δίνει στον εαυτό της η κυβέρνηση για τη διαχείριση του προσφυγικού, τα νησιά αποτελούν το εσωτερικό σύνορο της χώρας, με εκατοντάδες πρόσφυγες εγκλωβισμένους σε καταυλισμούς – κολαστήρια, χωρίς καμία προοπτική ασύλου και συχνά χωρίς να γνωρίζουν καν τι πρόκειται να γίνει, δημιουργώντας έτσι τις καταλληλότερες συνθήκες για πράξεις απόγνωσης.
Τρεις ημέρες πριν τον αυτοπυρπολισμό στη ΒΙΑΛ, ένας άλλος Σύρος πρόσφυγας, ο Αχμάντ, είχε βρεθεί κρεμασμένος στην πύλη Ε3 του Πειραιά. Ο 25χρονος Αχμάντ ήταν από τους πρόσφυγες που ζούσαν για μήνες στην πύλη Ε1 του λιμανιού κάτω από αντίξοες συνθήκες. Είχε ωστόσο κατορθώσει να μπει σε μια δομή φιλοξενίας, ενώ έχει και οικογένεια στη Συρία.
Τα δύο αυτά περιστατικά αποτελούν μια ακόμη τρομαχτική και εξοργιστική απόδειξη ότι η μεταναστευτική πολιτική του Μουζάλα, όχι μόνο δεν είναι «ό,τι καλύτερο μπορεί η κυβέρνηση να κάνει», αλλά αντίθετα είναι δολοφονική. Η ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κάνει τα τραύματα του πολέμου και της προσφυγιάς όλο και πιο ασήκωτα, ενώ όσο δεν υπάρχει πρόσβαση σε κοινωνικές δομές και υπηρεσίες ασύλου η απόγνωση ακολουθεί τα θύματα της πολιτικής αυτής ακόμη κι αν δε ζουν πια σε κλουβιά ή σκηνές. Το αίτημα για «ανοιχτές πόλεις», που ανέδειξε το αντιρατσιστικό κίνημα μαζί με τους πρόσφυγες όλο το προηγούμενο διάστημα και που ο Συνήγορος του Πολίτη πρόσφατα παραδέχτηκε ως το μέλημα που πρέπει να απασχολεί το Υπουργείο, γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο επιτακτικό.