Νέα ώθηση για τα ανοιχτά μέτωπα διεκδίκησης του εργατικού κινήματος, έδωσε η πανεργατική απεργία της 17 Μάη. Η μάχη για προσλήψεις – και όχι απολύσεις – για αύξηση της χρηματοδότησης – και όχι περικοπές - είναι αυτή που μαζί με το μέτωπο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενώνει τα δυνατά κομμάτια της εργατικής τάξης. Αυτά με τα μεγάλα και δυνατά συνδικάτα, την πλούσια εμπειρία σε αγώνες. Αυτοί είναι οι εργαζόμενοι σε σχολεία, δήμους και νοσοκομεία που μπορούν και πρέπει να μπουν μπροστά στους αγώνες για να μείνει στα χαρτιά το 4ο Μνημόνιο και τα μέτρα του. Πολύ περισσότερο τώρα, μετά την ψήφιση του νέου πακέτου αντεργατικών μέτρων που μεταξύ άλλων προβλέπουν τη μείωση σε δημόσιες δομές και προσωπικό.
Δήμοι
Οι εργαζόμενοι στους δήμους ήταν αυτοί που με τη 48ωρη απεργία τους την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη, έστειλαν καθαρό μήνυμα κλιμάκωσης.
Οι δημοτικές υπηρεσίες απειλούνται με κατάρρευση και χιλιάδες εργαζόμενοι που εργάζονται σε αυτές με ολιγόμηνες συμβάσεις ή παρατάσεις τους, κινδυνεύουν να πεταχτούν στο δρόμο. Αυτές θα είναι οι συνέπειες αν εφαρμοστεί η απόφαση του ελεγκτικού συνεδρίου, σύμφωνα με την οποία, οι πληρωμές τους και κατ’ επέκταση οι συμβάσεις τους κρίνονται αντισυνταγματικές, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο να τους ζητηθεί η επιστροφή των δεδουλευμένων τους. Και μιλάμε για εργαζόμενους που στην πλειοψηφία τους, ανεβαίνουν στα σκουπιδιάρικα, μέσα στις χειρότερες συνθήκες, για να λειτουργήσουν τις υπηρεσίες καθαριότητας.
Το νέο Μνημόνιο, συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων, προβλέπει μηδενικές προσλήψεις την επόμενη διετία. Αυτό σε συνδυασμό με τις απολύσεις των συμβασιούχων αλλά και τη συνέχιση της υποχρηματοδότησης στους Δήμους, δείχνουν τι θα ακολουθήσει: εντατικοποίηση της δουλειάς των μονίμων, επέκταση της ελαστικής εργασίας και μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων σε τομείς όπως η καθαριότητα και όχι μόνο.
Οι απολύσεις και η επακόλουθη κατάρρευση υπηρεσιών όπως η καθαριότητα είναι το καλύτερο δώρο στους μεγαλοκαρχαρίες που προσβλέπουν να “επενδύσουν” σε ενδεχόμενο ξεπούλημά τους.
Οι εργαζόμενοι των δήμων έδωσαν μαζικό παρών στην πανεργατική και συνέχισαν με καταλήψεις σε αμαξοστάσια κι ένα απεργιακό διήμερο που κορυφώθηκε με τη μεγαλύτερη διαδήλωση που έχουν πραγματοποιήσει εργαζόμενοι ΟΤΑ, τουλάχιστον από την απεργία διαρκείας τον χειμώνα του 2012.
Μπροστά σε αυτή την επίδειξη δύναμης, η κυβέρνηση προσπάθησε να κατευνάσει την αντίσταση, ψελίζοντας αόριστες δεσμεύσεις ότι “θα επιληφθεί του θέματος”. Ωστόσο καμία εμπιστοσύνη δεν μπορεί να υπάρχει στην κυβέρνηση του 4ου Μνημονίου.
Τώρα είναι η ώρα για οργάνωση και απεργιακή κλιμάκωση για να μην περάσει καμιά απόλυση και να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις σε αορίστου χρόνου.
Παιδικοί σταθμοί
Μαζί στη μάχη ενάντια στις απολύσεις των συμβασιούχων, βρέθηκαν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες των δημοτικών παιδικών σταθμών. Αφορμή στάθηκε η εξαγγελία Γαβρόγλου για υποχρεωτική ένταξη στα νηπιαγωγεία των παιδιών, από τα 4 έτη. Η κυβέρνηση για μια ακόμη φορά προσπαθεί να δώσει προοδευτικό πρόσημο σε ένα μέτρο που φέρνει απολύσεις και περικοπές. Πατώντας σε ένα πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος αυτό της ενιαίας υποχρεωτικής εκπαίδευσης – δημόσιας και δωρεάν – για όλα τα παιδιά, επιτίθεται στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, απαξιώνοντάς τους.
Πρόκειται για επίθεση καταρχήν στους εργαζόμενους των δημοτικών παιδικών σταθμών. Στους βρεφονηπιοκόμους δεν δίνεται το δικαίωμα εργασίας σε Νηπιαγωγεία παρά μόνο σε Νηπιακά Τμήματα των Παιδικών Σταθμών. Με το μέτρο υποβαθμίζονται ταυτόχρονα και τα επαγγελματικά τους δικαιώματα και οι σχολές από τις οποίες προέρχονται – τα ΤΕΙ Προσχολικής Αγωγής. Την ίδια στιγμή απειλούνται με απολύσεις οι ίδιοι, με συγχωνεύσεις, ακόμα και κλεισίματα οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί, καθώς θα συρρικνωθεί ο αριθμός των παιδιών που θα μπορούν να φιλοξενήσουν. Ακόμα ένα κομμάτι που μέσω της απαξίωσής του, ανοίγεται ο δρόμος των “επενδύσεων” για τους ιδιώτες. Κι αυτό ισχύει τόσο για τους παιδικούς σταθμούς όσο και για τα νηπιαγωγεία, καθώς τη στιγμή που το υπουργείο είναι έτοιμο να εξαπολύσει μια τέτοια επίθεση στους παιδικούς σταθμούς, δεν κάνει το παραμικρό – καθώς οι προσλήψεις έχουν παγώσει – προκειμένου τα νηπιαγωγεία να μπορούν να υποδεχτούν όλα τα παιδιά. Οι νηπιαγωγοί άλλωστε, δεν μαθαίνουν τώρα τι σημαίνει αδιοριστία και αγώνας για προσλήψεις. Δίνουν το παρών σε κάθε κινητοποίηση που διεκδικεί μαζικές προσλήψεις τα τελευταία χρόνια. Τί μπορεί να σημαίνει το μέτρο και για τα νηπιαγωγεία; Μήπως την περαιτέρω επέκταση της εργασιακής επισφάλειας που ισχύει αυτή τη στιγμή στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, όπου οι περισσότεροι εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και ΕΣΠΑ;
Ταυτόχρονα το μέτρο συνιστά επίθεση και στην εργατική οικογένεια. Για τους εργαζόμενους γονείς, προφανώς δημιουργεί προβλήματα, το κόψιμο παροχών που πρόσφερε ο παιδικός σταθμός, όπως η λειτουργία τους καλοκαιρινούς μήνες κι ο ολοήμερος χαρακτήρας του. Ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι ενιαίος για τους εκπαιδευτικούς. Η διαμάχη ανάμεσα στους εργαζόμενους των δημοτικών παιδικών σταθμών και των συναδέλφων τους στις επόμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στην κυβέρνηση. Μια αντιπαράθεση που συντηρείται κι από τα αριστερά, από αγωνιστές κι αγωνίστριες που πατάνε την μπανανόφλουδα του προοδευτικού προσήμου που προσπαθεί να δώσει η κυβέρνηση στις απολύσεις και τις περικοπές που επιτάσσει το νέο Μνημόνιο.
Η μάχη για να μην περάσει αυτή η επίθεση άλλωστε, δεν σημαίνει υπεράσπιση των συνθηκών λειτουργίας των παιδικών σταθμών σήμερα, με τα τροφεία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τα προβλήματα από την υποχρηματοδότηση, την “πόρτα” που ρίχνουν σε χιλιάδες παιδιά και γονείς.
Αντίθετα είναι κοινή η μάχη για ενίσχυση των δημόσιων δομών προσχολικής αγωγής, τόσο των παιδικών σταθμών όσο και των νηπιαγωγείων, με προσλήψεις, μονιμοποίηση των ελαστικά εργαζόμενων, κρατική χρηματοδότηση και κατάργηση των “τροφείων”, μείωση του αριθμού παιδιών ανά τμήμα και βελτίωση των υλικοτεχνικών υποδομών τόσο για τα μεν όσο και για τα δε.
“Η εξαγγελία Γαβρόγλου ιδιωτικοποιεί τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς” μας λέει η Όλγα, εργαζόμενη σε παιδικό σταθμό του δήμου Βριλησσίων.
“Την περασμένη βδομάδα ήρθε ο δήμαρχος και μας είπε ότι τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς θα είναι λιγότερα φέτος. Μας είπε ότι δεν θέλει να χαθεί καμία θέση εργασίας, αλλά δεν υπόσχεται τίποτα. Το πρώτο καμπανάκι χτυπάει για τις εργαζόμενες μέσω ΕΣΠΑ, που σε μας είναι σχεδόν οι μισές εργαζόμενες. Ουσιαστικά αυτό που θέλουν είναι να μειώσουν τα παιδιά, να διώξουν τους εργαζόμενους ΕΣΠΑ και να μπουν μέσα ΚοινΣΕπ, ΜΚΟ κλπ. Στην εξαγγελία Γαβρόγλου υπάρχει παγίδα. Μέσα στο νέο Μνημόνιο – και μάλιστα στα αντίμετρα, τί ειρωνία – υπάρχει το πρόγραμμα 'Βρεφονηπιακή Φροντίδα' που ξεκινάει από 1/1/19 και λέει ότι θα δοθούν κονδύλια προκειμένου να φτιαχτούν καινούργιες δομές βρεφονηπιακών σταθμών από κοινσέπ κλπ. Τελειώνοντας ουσιαστικά το τελευταίο ΕΣΠΑ και φεύγοντας οι εργαζόμενοί του, οι δήμαρχοι παίρνουν αυτό το πρόγραμμα και δίνουν τους παιδικούς σταθμούς στις ΚοινΣΕπ. Κανονική ιδιωτικοποίηση. Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος των αλλαγών στην προσχολική αγωγή. Ιδιωτικοποίηση και απολύσεις, πρώτα και κύρια των εργαζομένων με ΕΣΠΑ. Αλλά και για τους υπόλοιπους που κανείς δεν εγγυάται το μέλλον μας. Αν μπουν μέσα οι ιδιώτες και οι ΚοινΣΕπ που θέλουν φτηνά εργατικά χέρια με ελαστικές σχέσεις εργασίας, δεν θα έχει κανένα νόημα να κρατάνε τους μόνιμους υπαλλήλους.
Το άλλο που προβλέπει το νέο Μνημόνιο είναι ότι τουλάχιστον μέχρι το 2019 δεν θα γίνει καμία πρόσληψη στους ΟΤΑ. Ούτε ένας. Κι αν το συνδυάσουμε αυτό με την απόλυση των συμβασιούχων μιλάμε για ιδιωτικοποίηση όχι μόνο των παιδικών σταθμών, με τον τρόπο που προανέφερα, αλλά και της καθαριότητας κι όλων των υπηρεσιών των δήμων.
Χρειάζεται να παλέψουμε για δημόσιες δομές. Μετά την 48ωρη απεργία πρέπει να δώσουμε έμφαση στο να μάθει ο κόσμος τις συνέπειες των μέτρων. Χρειάζεται κοινό μέτωπο. Μόνιμοι, συμβασιούχοι, εργαζόμενοι ΕΣΠΑ και να παλέψουμε για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, που σημαίνει ότι χρειάζεται όλοι οι συνάδελφοι να γίνουν αορίστου χρόνου, να μονιμοποιηθούν”.
Σχολεία
Το μέτωπο των προσλήψεων είναι ανοιχτό και για τους εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Το χρόνιο πάγωμα των προσλήψεων σε συνδυασμό με τις αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις, από τη μιά έχουν γιγαντώσει τα κενά στα σχολεία, από την άλλη έχει οδηγήσει σε εκπαιδευτικούς ηλικίας ίσης με τους παππούδες και τις γιαγιάδες των μαθητών τους. Οι παραιτήσεις για συνταξιοδότηση τη χρονιά που πέρασε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήταν μόλις 227 πανελλαδικά, ενώ τα χρόνια πριν τα αντιασφαλιστικά νομοσχέδια έφταναν τις 2000.
Οι υποσχέσεις για χιλιάδες διορισμούς εκπαιδευτικών για άλλη μια χρονιά αποδείχτηκαν ψεύτικες.Τα κενά στα σχολεία καλύφθηκαν και πάλι με αναπληρωτές και μάλιστα αυξήθηκαν κατά εκατοντάδες αυτοί με μειωμένο ωράριο. Ταυτόχρονα εκατοντάδες δάσκαλοι, καθηγητές αγγλικών, γυμναστές και εκπαιδευτικοί δραματικής τέχνης, που μέχρι πέρυσι εργάζονταν στα σχολεία, φέτος έμειναν άνεργοι. Η απόλυση του περασμένου Ιουνίου κινδυνεύει να αποκτήσει οριστικά, μόνιμα χαρακτηριστικά, αν και την επόμενη χρονιά δεν επαναπροσληφθούν.
Χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί είτε ζουν με την ανασφάλεια αν θα έχουν δουλειά την επόμενη χρονιά, είτε αναγκάζονται να εργάζονται σε πολλά σχολεία ταυτόχρονα συμπληρώνοντας ώρες από δω κι από κει. Κι όλα αυτά ενώ τα σχολεία συνεχίζουν να έχουν ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό.
Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που οι δάσκαλοι και καθηγητές – με μπροστάρηδες τους εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής – γέμιζαν τη Σταδίου και διαδήλωναν για μαζικές προσλήψεις, ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που διαδήλωσαν στο πλαίσιο της πανεργατικής απεργίας στις 17 Μάη.
Η ΔΟΕ προχωράει σε νέα στάση εργασίας την Τετάρτη 31 Μάη σε συμπαράσταση στους Θεατρολόγους εκπαιδευτικούς που πραγματοποιούν συγκέντρωση στις 2:30μμ στο υπουργείο Παιδείας, διεκδικώντας μεταξύ άλλων μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
Προσεχώς βρίσκονται και τα συνέδρια των δύο μεγάλων συνδικαλιστικών ομοσπονδιών της εκπαίδευσης, της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ. Η απεργιακή κλιμάκωση της μάχης για προσλήψεις και ο συντονισμός σε ένα κίνημα για μαζικές προσλήψεις, μαζί με τους υπόλοιπους κλάδους που παλεύουν, είναι το στοίχημα για τον κλάδο.
Νοσοκομεία
Πρόγραμμα κινητοποιήσεων έχουν ήδη μπροστά τους οι εργαζόμενοι στη δημόσια Υγεία.
Με τα νοσοκομεία να δουλεύουν “στο κόκκινο” εξ αιτίας των ελλείψεων σε προσωπικό και υλικά, οι υγειονομικοί έχουν ήδη ορίσει τα επόμενα βήματα ενός κινήματος, με μεγάλη εμπειρία σε απεργίες, στάσεις εργασίας και διαδηλώσεις, από τα καραβάνια της Υγείας μέχρι τις κινητοποιήσεις από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.
Η ΠΟΕΔΗΝ ήδη καλεί σε ολονύχτια διαμαρτυρία, στις 8 Ιούνη, στις 8μμ, στο Υπουργείο Υγείας, ενώ έχει οριστεί κι ο επόμενος σταθμός του Καραβανιού – όπως έχουν καταλήξει να λέγονται οι απεργιακές διαδηλώσεις που από τον περασμένο Σεπτέμβρη οργώνουν τη χώρα. Έτσι μετά τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τη Λάρισσα, την Πάτρα και τα Γιάννενα, έρχεται η σειρά της Αμαλιάδας, στις 28 Ιούνη. Εκεί θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις 9πμ στο Νοσοκομείο Αμαλιάδας και θα ακολουθήσει διαδήλωση στους δρόμους της πόλης.
Η ΕΙΝΑΠ, οι γιατροί Αθήνας και Πειραιά, που μαζί με την ομοσπονδία τους, την ΟΕΝΓΕ, μετέτρεψαν την 24ωρη γενική απεργία της 17/5, σε 48ωρη απεργώντας και την επομένη, συνεχίζουν με στάση εργασίας στις 14 Ιούνη. Η στάση έχει οριστεί από τις 11πμ έως τις 3μμ και θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι στο υπουργείο Υγείας.
Ο καλύτερος δρόμος είναι η συσπείρωση κι ο συντονισμός, γύρω από το απεργιακό πρόγραμμα των υγειονομικών, όλων των κλάδων του δημοσίου που παλεύουν για προσλήψεις και χρηματοδότηση.
“Η Σκουπιδιάρα”
Σύσκεψη για τα επόμενα βήματα οργάνωσης και παρέμβασης μέσα στο κίνημα των εργαζομένων στους δήμους, πραγματοποίησε τη Δευτέρα 29/5, το δίκτυο των εργαζομένων ΟΤΑ “Η Σκουπιδιάρα”.
Στη συζήτηση μπήκε η εικόνα από τις κινητοποίησεις για τους συμβασιούχους και τους παιδικούς σταθμούς κι άνοιξαν ζητήματα σε σχέση με τα επόμενα βήματα του αγώνα, την υποδοχή και την οργάνωση νέων εργαζομένων όπως οι 8μηνίτες, την αξιολόγηση που επανέρχεται στο δημόσιο κλπ.
“Είναι κομβικό σημείο το αν σταματάς τις κινητοποιήσεις επειδή πήρες υπόσχεση από το υπουργείο, ή συνεχίζεις και κλιμακώνεις για να γίνουν πράξη οι διεκδικήσεις σου” τόνισε μεταξύ άλλων από την εισήγηση. “Η 48ωρη απεργία έδειξε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που θέλει να το παλέψει. Κανονικά θα έπρεπε αμέσως μετά την απεργία να μπει η κατεύθυνση για γενικές συνελεύσεις σε όλους τους δήμους και η συνέχεια με απεργία μέχρι να την υλοποίηση των αιτημάτων μας. Η στάση της ηγεσίας της ομοσπονδίας όμως και πολλών από τις ηγεσίες των πρωτοβάθμιων σωματείων – χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις – είναι αυτή της αναμονής. Να περιμένουμε τη νομοθετική ρύθμιση του Σκουρλέτη ή τι υπόσχεση θα μας δώσουν οι δήμαρχοι κλπ. Χρειάζεται να οργανώσουμε το κομμάτι των εργαζομένων που δεν είναι με αυτή τη γραμμή και είναι με την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων”.
Βοήθεια στην οργάνωση των μαχητικών εργαζομένων θα είναι η έκδοση του επόμενου τεύχους της “Σκουπιδιάρας”, της εφημερίδας του δικτύου, που αποφασίστηκε στη σύσκεψη.
Επόμενη συνάντηση ορίστηκε για τις 12 Ιούνη, στις 6:30μμ στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας.
“Nα βγούμε μαζί”
Χαρακτηριστικό της κυβερνητικής πολιτικής για την Υγεία είναι το νέο νομοσχέδιο για τις εφημερίες, όπου ελαστικοποιεί ουσιαστικά την εργασία.
Υποτίθεται ότι είναι στα πρότυπα της ΕΕ κι αν δεν εφαρμοστεί λένε ότι επιβάλεται πρόστιμο 150 εκατομμυρίων. Εν τω μεταξύ 150 εκατομμύρια είναι το κόστος για να κάνουν προσλήψεις 6.000 γιατρών – που τουλάχιστον τόσοι λείπουν. Διαλέγουν αντί να κάνουν προσλήψεις, να μας βάζουν να δουλεύουμε παραπάνω. Από τη μια αναγνωρίζουν τις τεράστιες ελλείψεις, από την άλλη προσπαθούν να τις καλύψουν με κάθε τρόπο πέρα από το να κάνουν προσλήψεις. Λεφτά υπάρχουν για να τις κάνουν, αλλά προτιμάνε να τα δίνουν για το χρέος και τους τραπεζίτες.
Σαν Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή, συνεδριάσαμε την προηγούμενη βδομάδα. Στη συζήτηση αναγνωρίστηκε ο κρίσιμος ρόλος που έχουν παίξει τα νοσοκομεία και οι κινητοποιήσεις τους συνολικά μέσα στο εργατικό κίνημα, ειδικά στον αγώνα για προσλήψεις. Η ΕΙΝΑΠ έχει βγάλει στάση εργασίας στις 14 Ιούνη, για τους επικουρικούς που απολύονται το Σεπτέμβρη. Στη συνεδρίαση του Ενωτικού Κινήματος, αποφασίσαμε να οργανώσουμε την κινητοποίηση με αφίσα και προκήρυξη, να πάμε για γύρο γενικών συνελεύσεων από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, και να προτείνουμε τόσο στην ΟΕΝΓΕ όσο και σε κάθε συνδικαλιστικό όργανό μας να επεκτείνουν τη στάση εργασίας σε 24ωρη απεργία. Δεδομένου ότι στις 15 Ιούνη είναι η συνεδρίαση του επόμενου Eurogroup, θεωρούμε ότι μια 24ωρη απεργία τότε, ή ακόμα καλύτερα μια 48ωρη 14 και 15 Ιούνη, θα μπορούσε να τραβήξει κι άλλα κομμάτια εργαζομένων που παλεύουν με το αίτημα των προσλήψεων κι ενάντια στα μέτρα του νέου μνημονίου. Σχολεία – δήμοι – νοσοκομεία να βγούμε μαζί.
