Τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών αποδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο την μεγάλη πόλωση στη γαλλική κοινωνία. Η συμμετοχή του κόσμου αυξήθηκε πολύ, ιδιαίτερα στη νεολαία. Ενα πρώτο θετικό νέο ήταν η πτώση του φασίστα Λεπέν στο 0,4% που είναι το χαμηλότερο που έχει πάρει από το 1974, γεγονός που έσπειρε μεγάλη απογοήτευση στους ψηφοφόρους του καθώς μάλιστα αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έθετε υποψηφιότητα. 

Ένα μεγάλο κομμάτι από τους ψηφοφόρους του το 2002 στήριξε το Σαρκοζί, ο οποίος προεκλογικά "λεπενοποίησε" την καμπάνια του, υιοθετώντας όλη τη ρατσιστική δημαγωγία του Λεπέν ενάντια στους μετανάστες και κηρύσσοντας την αγάπη του για τη Γαλλία. Ο φόβος του κόσμου που πάλεψε όλο το προηγούμενο διάστημα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Σαρκοζί και το "κυνήγι μαγισσών" που εξαπέλυσε ενάντια στη νεολαία των φτωχών προαστίων, οδήγησε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στο δεύτερο γύρο με 26%, αλλά και τον κεντρώο Μπαιρού στο 19%. 

Στην αριστερά ξεχώρισε το 4,1% του Ο.Μπεζανσενό της LCR, αλλά την πιο μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η κατρακύλα του ΚΚ Γαλλίας στο χειρότερο ποσοστό της ιστορίας του καθώς συγκέντρωσε με το ζόρι 2%. Αυτά τα αποτελέσματα έδωσαν λαβή για διάφορες αναλύσεις περί "συρρίκνωσης των άκρων" και "δεξιάς στροφής". 

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Ο κόσμος του κινήματος, που απέρριψε το νεοφιλελεύθερο Ευρωσύνταγμα και ανάγκασε τη δεξιά να αποσύρει το CPE πέρσι δεν συντηρητικοποιήθηκε ούτε απείχε. Η αριστερά θα μπορούσε να παίξει καταλυτικό ρόλο και να κάνει την έκπληξη σ’ αυτές τις εκλογές αν έπαιρνε στα σοβαρά τη δυναμική αυτού του κόσμου και ανταποκρινόταν στη μαζική διάθεση για μια ενωτική υποψηφιότητα στα αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος που δε θα επαναλάμβανε την τραυματική εμπειρία της κυβέρνησης της "πληθυντικής αριστεράς" του Ζοσπέν . 

Η ηγεσία του ΚΚ προτίμησε το φθινόπωρο να παρουσιάσει σαν ενωτική υποψήφια στις επιτροπές την ... γραμματέα του, Μ.Ζ.Μπυφέ, χωρίς μάλιστα να αποκλείει την κυβερνητική σύμπραξη με τη σοσιαλδημοκρατία. 

Αυτή η αποτυχία οδήγησε στον κατακερματισμό των υποψηφιοτήτων και μοιραία έσπρωξε πολύ κόσμο στο "ρεαλισμό". Έτσι, η νεολαία της γενιάς του CPE και η νεολαία των φτωχών προστίων αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη δεξαμενή για τη Ρουαγιάλ, σύμφωνα με τις μετεκλογικές αναλύσεις, ενώ στη νεολαία επίσης έβγαινε τέταρτος ο Μπεζανσενό με 9% αφήνοντας πίσω του το Λεπέν. Ενδεικτικά μάλιστα, ένα τεράστιο 40% των ψηφοφόρων της Pουαγιάλ δήλωσε ότι δεν την ψήφισε για το πρόγραμμά της αλλά για να φράξει το δρόμο στο Σαρκοζί και στο Λεπέν. 

Επίσης, σ’ αυτό το κλίμα, ένα μεγάλο κομμάτι αριστερού κόσμου ψήφισε Μπαϊρού ο οποίος εμφανιζόταν από τα κανάλια σαν ο καλύτερος υποψήφιος για να νικήσει το Σαρκοζί στο δεύτερο γύρο. Το ιδιο έκανε για πρώτη φορά και ένα από τα πιο παραδοσιακά κομμάτια της βάσης των Σοσιαλιστών, οι εκπαιδευτικοί, απογοητευμένοι από την εκπαιδευτική πολιτική του Ζοσπέν και το πρόγραμμα της Ρουαγιάλ. 

Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό και η LCR μπόρεσαν να κερδίσουν 1.600.000 ψήφους, ακριβώς επειδή ήταν μέσα στις μάχες που έδωσε αυτός ο κόσμος το προηγούμενο διάστημα και γιατί απέκλεισε την κυβερνητική συνεργασία με τη Ρουαγιάλ. Αυτό βέβαια αυξάνει πολύ και τις προσδοκίες του κόσμου για την επόμενη περίοδο. Ο κόσμος του κινήματος περιμένει από την LCR να πάρει πρωτοβουλίες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς, ειδικά τώρα που η συζήτηση ανοίγει επιτακτικά και στο γαλλικό ΚΚ. Το διπλό κάλεσμα του Μπεζανσενό το βράδυ των εκλογών για "να φράξουμε το δρόμο στη δεξιά στους δρόμους και στην κάλπη μετατρέποντας το δεύτερο γύρο σε δημοψήφισμα κατά του Σαρκοζί" αλλά και για να συγκροτηθεί σε περίπτωση νίκης της Ρουαγιαλ "η αριστερή αντιπολίτευση στο σισιαλ-νεοφιλελευθερισμό" είναι μια καλή αφετηρία για να αρχίσει συγκεκριμένα αυτή η προσπάθεια.

Η δήλωση του Μπεζανσενό

Περίπου 1,8 εκατομμύρια ψηφοφόροι στήριξαν την υποψηφιότητά μου. Είναι 600 χιλιάδες παραπάνω από το 2002. Παρόλη την πίεση της “χρήσιμης ψήφου” που τις τελευταίες βδομάδες αποτελούσε το κύριο ζήτημα στην καμπάνια της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 4,5% των ψηφοφόρων διάλεξαν να ψηφίσουν εμένα. Είναι μια πολύτιμη ενθάρρυνση για τις μάχες του αύριο. Ευχαριστώ αυτούς και αυτές που με ψήφισαν. 

Καταφέραμε μαζί σε αυτή την καμπάνια, πέρα από το εκλογικό αποτέλεσμα να ανταποκριθούμε στις κοινωνικές απαιτήσεις του κόσμου. Για το δικαίωμα στην εργασία, την αύξηση της αγοραστικής δύναμης και επίσης για το δικαίωμα στην κατοικία. Τον κατώτατο εγγυημένο μισθό στα 1.500 ευρώ καθαρά, την αύξηση όλων των μισθών κατά 300 ευρώ καθαρά, την επίταξη των άδειων σπιτιών για τους άστεγους, την απαγόρευση των απολύσεων και τον αγώνα ενάντια στις διακρίσεις. Οπως και για ζητήματα που από εδώ και μπρος θα τεθούν στην κοινωνία και στον κόσμο της εργασίας, όπως και κινητοποιήσεις που θα γίνουν για να ακουστεί η φωνή μας και η δύναμή μας.

Ο Νικολά Σαρκοζί βρίσκεται επικεφαλής και θα ανταγωνιστεί με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στο δεύτερο γύρο. Η δεξιά εφαρμόζει εδώ και πέντε χρόνια μια πολιτική συστηματικής κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεν και ο Σαρκοζί θέλει να εφαρμόσει από δω και μπρος στην γαλλική κοινωνία τη θεραπεία σοκ του γαλλικού ΣΕΒ. Αυτό θα σημάνει περισσότερες ανισότητες, περισσότερες αδικίες και λιγότερες ελευθερίες. Ο Λεπέν αποκλείστηκε από τις εκλογές και αυτό είναι εξαιρετικό νέο. Ομως ο Σαρκοζί έκανε μια καμπάνια εξαιρετικά αντιδραστική. Ψαρεύοντας στα νερά του Εθνικού Μετώπου, αυτός και το πρόγραμμά του είναι ένας μεγάλος άμεσος κίνδυνος.

Κανένας δεν είναι ιδιοκτήτης των ψήφων του και ο καθένας και η καθεμιά είναι προφανώς ελεύθερος στην επιλογή του στις 6 Μάη. Ομως εδώ και πέντε χρόνια η LCR πολεμάει την πολιτική του Σιράκ και των πρωθυπουργών του στο δρόμο όπως και στις κάλπες. Γι' αυτό, σας καλώ την 1η Μάη να διαδηλώσουμε σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας για τα άμεσα κοινωνικά μέτρα που υποστήριξα στη διάρκεια αυτής της καμπάνιας και ενάντια στα αντικοινωνικά σχέδια του Σαρκοζί. Ενάντια σ' αυτήν την αλλαζονική δεξιά, ο δεύτερος γύρος παίρνει αναγκαστικά τα χαρακτηριστικά ενός δημοψηφίσματος αντι-Σαρκοζί για όλους και όλες που θέλουν να αντισταθούν στην πολιτική του. Στις 6 Μάη θα είμαστε στο πλευρό εκείνων που θέλουν να εμποδίσουν το Νικολά Σαρκοζί να ανέβει στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για ψήφο υποστήριξης στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ αλλά για ψήφο ενάντια στο Νικολά Σαρκοζί.

Απέναντι σε αυτή τη σκληρή δεξιά, το Σοσιαλιστικό Kόμμα και η υποψήφιά του δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος της πρόκλησης. Πρότεινα σε όλη τη διάρκεια της καμπάνιας μια αναδιανομή του πλούτου. Υπογραμμίζω ότι δεν είναι τέτοια τα σχέδια του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με τη δεξιά αποδεχόμενο το φιλελευθερισμό και υποστηρίζοντας τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Οπως βρίσκεται και στο στρατόπεδο του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα προσπαθεί να ανταγωνιστεί με τη δεξιά στο γήπεδο του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Γι' αυτό η LCR δεν υποστηρίζει τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Καλώ αυτές και αυτούς που συμφωνούν με τις προτάσεις μας να ανασυνταχθούμε ώστε μαζί να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια ικανή δύναμη που θα τις υπερασπίσει στις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Οποιος και αν πάρει τη θέση του προέδρου από τις κάλπες στις 6 Μάη, θα πρέπει να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στις φιλελεύθερες πολιτικές και η LCR θα συνεχίσει να εργάζεται για την μεγαλύτερη δυνατή ενότητα στους αγώνες που έρχονται. Και αυτό θα συμβεί, είτε στην άσχημη περίπτωση που βγει ο Σαρκοζί στις 6 Μάη, αλλά εξίσου αν η Σεγκολέν Ρουαγιάλ εκλεγεί θα αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση από τα αριστερά της και όχι μόνο από τα δεξιά της.

Χρειαζόμαστε μια νέα αντικαπιταλιστική δύναμη. Για να είμαστε χρήσιμοι όπως ήμασταν χρήσιμοι αυτά τα πέντε τελευταία χρόνια στους αγώνες και τις αντιστάσεις στηριζόμενοι στην καινούργια πολιτική γενιά που αναδεικνύεται μετά τις κινητοποιήσεις ενάντια στο Νόμο της πρώτης Απασχόλησης, στα προάστια και στις επιχειρήσεις. Η LCR σας προτείνει να οικοδομήσουμε μαζί μια τέτοια δύναμη, ικανή να πολεμήσει τον καπιταλισμό και να προσφέρει την ελπίδα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Παρίσι, 22 Απρίλη, 8.30μμ

Πότε θα διδαχθούν οι ηγεσίες KKE και ΣYN;

Βιάστηκε να πανηγυρίσει το ΚΚΕ, στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, για τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών. Τι να πανηγυρίσει; Την ήττα της Αριστεράς, που σύμφωνα με τον αρθρογράφο, δικαιώνει το ΚΚΕ που πάντα υποτιμούσε τις διεργασίες στη Γαλλία. Για να βγάλει το ΚΚΕ δικαιωμένο από τα αποτελέσματα, ο Ριζοσπάστης θάβει όλες τις κατακτήσεις του κινήματος σαν ένα τίποτα. Ειρωνεύεται όσους θεωρούσαν ότι στη Γαλλία διεξάγονται “γεγονότα ιστορικής σημασίας για όλη την Ευρώπη” και τις δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα που εμπνεύστηκαν από το γαλλικό κίνημα.

Είναι απαράδεκτο να ξεχνάει κανείς την ήττα του Ευρωσυντάγματος στη Γαλλία. Ποιο μεγαλύτερο πολιτικό πλήγμα έπαθε ποτέ η Ευρωπαϊκή Ενωση; Να ξεχνάει κανείς ότι ο ντε Βιλπέν πήρε πίσω το νόμο για τη σύμβαση πρώτης απασχόλησης μετά από ένα τεράστιο κύμα καταλήψεων στα Πανεπιστήμια; Και μόνο το γεγονός ότι οι καταλήψεις στην Ελλάδα που ξεκίνησαν πέρσι και έβαλαν τη Νέα Δημοκρατία στη γωνία, ξεκίνησαν από τους φοιτητές που “κοίταζαν προς τη Γαλλία” είναι μια τεράστια νίκη του γαλλικού κινήματος. Ομως το ΚΚΕ τότε δεν ήταν με τον “γαλλικό δρόμο” γιατί ήταν ενάντια στις καταλήψεις. Ευτυχώς η ΠΚΣ “έμαθε γαλλικά” στην πορεία. Τώρα ο Ριζοσπάστης τη συμβουλεύει να τα ξεχάσει: “Το γαλλικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα πάρα το ΟΧΙ που είπε στο «ευρωσύνταγμα», παρά τις μαζικές κινητοποιήσεις κατά της «πρώτης εργασίας» δεν πήγε πουθενά, δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα μπροστά.”

Το ερώτημα δεν είναι αν προχώρησε το κίνημα, το ερώτημα είναι τι έκανε η Αριστερά για να το εκφράσει. Και απαντήσεις “στυλ ΚΚΕ” υπήρξαν στη Γαλλία. Η Αρλέτ Λαγκιγιέ και η Εργατική Πάλη επέλεξαν το δρόμο της αποχής από τις επιτροπές που φτιάχτηκαν σε όλη τη χώρα μετά τη νίκη στο Δημοψήφισμα, για να μην “συγχρωτιστούν” με σοσιαλδημοκράτες. Αποτέλεσμα: πτώση από το 5,72% στο 1,34%. Ο άλλος δρόμος, ο οποίος δεν είναι άγνωστος στο ΚΚΕ, ήταν ο δρόμος που ακολούθησε το ΚΚ Γαλλίας. Μπήκε μέσα στις επιτροπές και αντί να μπει σε πραγματική συζήτηση με τους αγωνιστές που είχαν όρεξη να εκφραστεί πολιτικά η νίκη στο δημοψήφισμα, “έστηνε” πλειοψηφίες στις συγκεντρώσεις για να διασφαλίσει ότι η Μαρί-Ζορζ Μπυφέ θα είναι η επίσημη υποψηφία του κινήματος. Αποτέλεσμα: ούτε 2%.

Η Μαζί-Ζορζ Μπυφέ είχε βέβαια την επίσημη υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Ηγετικές μορφές, όπως ο Μπερτινότι από την Ιταλία και ο Λαφοντέν από τη Γερμανία πήγαν στη Γαλλία για να βοηθήσουν την Μπυφέ. Ο Συνασπισμός, μέλος επίσης του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς, πρόβαλλε την υποψηφιότητα Μπυφέ από την αρχή, αναπαράγοντας το παραμύθι ότι είναι η “υποψήφια του κινήματος”. Ακόμη και την ημέρα των εκλογών, την Κυριακή, η Αυγή είχε συνέντευξη με την Μπυφέ, στην οποία μάλιστα τη ρωτούσε αν θα ξεπεράσει το 3,5%. Η αποτυχία της Μπυφέ είναι ένα δίδαγμα για τις επιλογές τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτική έκφραση του κινήματος δεν γίνεται όποιος βαφτίζει τον εαυτό του έτσι, ενώ την ίδια ώρα αφήνει ανοιχτή την πόρτα για συγκυβερνήσεις με τη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο οσο πλησίαζαν οι εκλογές κάποια στελέχη του Συνασπισμού άρχισαν να μιλάνε και για τον Μπεζανσενό, χωρίς όμως να παίρνουν αποστάσεις από τους εναγκαλισμούς του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς με την Μπυφέ.

Η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα και το 4,1% του Μπεζανσενό λείπουν και από την ανάλυση του Ριζοσπάστη. Λείπουν γιατί δικαιώνουν μια διαφορετική άποψη που λέει ότι η Αριστερά πρέπει να πρωτοστατεί στα κινήματα, να μην φοβάται να παλεύει πλάι πλάι με κόσμο που βρίσκεται στα δεξιά της, αλλά την ίδια στιγμή να υπερασπίζεται ότι η προοπτική βρίσκεται στην ανατροπή του καπιταλισμού.

Νίκος Λούντος