Πώς οργανώνεις μια ελεύθερη συζήτηση πάνω σε θεμελιακά ζητήματα με μια ιδιαίτερα πειθαρχημένη διαδικασία; Πώς καταφέρνεις να «μαζέψεις» τόσο κόσμο σαββατιάτικα, που ακούει «χωρίς ανάσα» εισηγήσεις σοβαρού επιπέδου και συμμετέχει στη συζήτηση; 

Πώς «τραβάς» τόσους πολλούς στο βιβλιοπωλείο της διοργάνωσης, το οποίο, μάλιστα, μαζί με το κυλικείο, το κλείνεις λίγα λεπτά πριν την έναρξη των εισηγήσεων; Πώς δημιουργείς ένα πολιτισμένο κλίμα μέσα σε κάθε συνεδρία, όταν – η κατά κανόνα κοπέλα – διευθύνουσα συστήνεται και ανακοινώνει τη διαδικασία της συνεδρίας; Όταν η ίδια πιέζει τον ομιλητή/ομιλήτρια να συντομεύει, περιφρουρώντας τη δυνατότητα για συζήτηση; Όταν, στο τέλος, συστήνει μια σχετική και μικρή βιβλιογραφία για το θέμα που παρουσιάστηκε, η οποία, μάλιστα, είναι διαθέσιμη έξω από την αίθουσα; Τι ήταν αυτό; Συζητήσεις «μάχης» ή ένα «καθώς πρέπει» συνέδριο;

Ήταν ακριβώς το πρώτο με χαρακτηριστικά του δεύτερου! Ήταν συνάντηση «απλών» ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών, διανοουμένων και μη, που τους ενδιέφερε να ακούσουν και να μιλήσουν για κορυφαία προβλήματα της κοινωνίας και του κινήματος πάνω στη βάση του Μαρξισμού. Ενός Μαρξισμού, που δεν παραμένει «ιερό ευαγγέλιο» για να εκφωνείται από κάποιους κομματικούς «ιεροκήρυκες», αλλά που αναπτύσσεται ανάλογα με το βαθμό ανάπτυξης του κινήματος καθώς και με την -και αυτή αναπτυσσόμενη- ικανότητα των μάχιμων μελετητών του!

Μπράβο, σύντροφοι! Στο περιεχόμενο του τριημέρου δεν μπαίνω, άλλωστε η μορφή αλληλεπιδρά με αυτό. Η όλη διεξαγωγή απέδειξε ότι είστε μια σοβαρή πολιτική δύναμη, που αξιοποιεί στο έπακρο το αριθμητικά μικρό δυναμικό της. Το τι θα μου λέγατε σχετικά με την τελευταία επισήμανση, το ξέρω! Θα τα ξαναπούμε στη δράση!

Συντροφικά

Μάριος Μιχαηλίδης
δάσκαλος, οργανωτικά προσωρινά ανένταχτος