Ντροπή, είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει στην επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο του Τραμπ. Δεν έχει κλείσει ούτε χρόνος από τότε που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υποδεχόταν στην Αθήνα τον Ομπάμα με ύμνους για τις αξίες του πολιτισμού που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε. Και τώρα τρέχει να κλείσει συμφωνίες με τον εκπρόσωπο της πιο απροκάλυπτης αντίδρασης, τον πιο ανοιχτά ρατσιστή, σεξιστή και πολεμοκάπηλο πρόεδρο των ΗΠΑ.
Και δεν πρόκειται απλά για άλλη μια ιδεολογική κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα. Η συνάντηση γίνεται την ώρα που ο Τραμπ κλιμακώνει τις πολεμικές απειλές του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Πρόσφατα απείλησε ξανά τη Βόρεια Κορέα με αφανισμό, μιλώντας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ! Και λίγο πριν από τη συνάντηση με τον Τσίπρα άνοιξε ξανά μέτωπο κατά του Ιράν καταγγέλλοντας τη Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμά του.
Αυτό είναι διπλή πρόκληση. Ο Τραμπ απειλεί με πόλεμο τη Βόρεια Κορέα αν δεν εγκαταλείψει το πρόγραμμα πυρηνικών εξοπλισμών της και τονίζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί ότι οι κυρώσεις και οι διαπραγματεύσεις δεν λύνουν το πρόβλημα. Ακύρωση της συμφωνίας με το Ιράν στέλνει το μήνυμα ότι η απειλή πολεμικής επέμβασης των ΗΠΑ είναι ανοιχτή και στην Κορέα και στο Ιράν.
Ταυτόχρονα, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή αποσταθεροποιείται ραγδαία μετά το δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν. Οι απειλές του Τραμπ κατά του Ιράν παίζουν και εδώ ρόλο, δηλαδή προσπαθούν να κρατήσουν την κυβέρνηση της Βαγδάτης μακριά από την επιρροή της Τεχεράνης και κάτω από αμερικάνικο έλεγχο την ώρα που οι Κούρδοι αψήφισαν τις αμερικάνικες πιέσεις και προχώρησαν στο δημοψήφισμα. Οι συγκρούσεις για τον έλεγχο του Κιρκούκ και η νέα τουρκική εισβολή στη Συρία είναι μόνο η αρχή σε έναν νέο γύρο ανταγωνισμών στην περιοχή και ο Τραμπ βιάζεται να κάνει αμερικάνικη επίδειξη πυγμής.
Η πολιτική του Τσίπρα ότι όλα αυτά αναβαθμίζουν τη θέση της Ελλάδας σαν νησίδα σταθερότητας σημαίνει πρόσδεση στις αμερικάνικες απειλές ότι ο Τραμπ θα επιβάλει τη σταθεροποίηση με πολεμική κλιμάκωση. Δεν ήταν τυχαία η πτήση του Τσίπρα με F-16 πριν φύγει για τις ΗΠΑ. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας χειροτερεύουν και η ατζέντα του Τσίπρα στο Λευκό Οίκο έχει νέες “διευκολύνσεις” για τις αμερικάνικες βάσεις αλλά και εξοπλιστικές παραγγελίες και επιδείνωση των ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών. Όπως μας ενημερώνει το σχετικό ρεπορτάζ:
“Με δεδομένο ότι οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας επιδεινώνονται, η ελληνική κυβέρνηση προσδοκά και ουσιαστική και σε βάθος πρόοδο στην ελληνοαμερικανική συνεργασία, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η αμερικανική πλευρά –σύμφωνα και με χθεσινό δημοσίευμα των New York Times- εξετάζει την αποχώρηση των βάσεων της από το Ιντσιρλίκ της γειτονικής χώρας.
Αναβάθμιση
Στο επίκεντρο της συζήτησης, τόσο σήμερα με τον Ντ. Τραμπ όσο και αύριο με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μαικ Πενς, αναμένεται να τεθεί και το θέμα της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συνεργασίας με επίκεντρο τη βάση της Σούδας (αν και δεν σχεδιάζεται η αντικατάσταση της βάσης του Ιντσιρλίκ), ενώ υπάρχει σενάριο για βάση στο Καστέλι. Η πλευρά των ΗΠΑ, πέρα από την αναβάθμιση των F-16 βάζει στο τραπέζι και την αγορά των μαχητικών F-35, ενώ πάντα έχει στο σχεδιασμό της την προοπτική να σταθμεύουν σε ελληνικό έδαφος, τα αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones).”
Εκτός από τα βάρη (οικονομικά και πολιτικά) που απειλούν να ρίξουν πάνω στην εργατική τάξη όλα αυτά, το ταξίδι Τσίπρα έχει και τα μνημονιακά βάρη που φέρνουν τα παζάρια με το ΔΝΤ, τη Λαγκάρντ και τον Τραμπ. Ο Τσακαλώτος ήδη συμφώνησε με τη Λαγκάρντ για το γρήγορο κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης και αυτό το διαφημίζουν ως θετικό επειδή λένε διώχνει την αβεβαιότητα και φέρνει επενδύσεις. Η αλήθεια είναι ότι σκληραίνουν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης να μην κάνει καμιά υποχώρηση: πράσινο φως στους τραπεζίτες να διαλύσουν τα ασφαλιστικά ταμεία με αδιαλλαξία απέναντι στους απεργούς. Ξεχάστε τις προσλήψεις, το πρωτογενές πλεόνασμα υπεράνω όλων.
Γι' αυτό, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για τη διπλή αντίσταση που έχουμε να χτίσουμε το επόμενο διάστημα. Μάχες ενάντια στον ρατσισμό, την ισλαμοφοβία και την ενθάρρυνση της ακροδεξιάς που φέρνουν οι συνεργασίες με τις εκστρατείες του Τραμπ, μάχες ενάντια στις περικοπές συντάξεων, μισθών και θέσεων εργασίας που φέρνει η “επιτάχυνση της αξιολόγησης”. Όσο πιο σφιχτά δένεται ο Τσίπρας στο άρμα του Τραμπ, τόσο πιο δυνατά θα βρει απέναντί του τη διπλή εργατική αντίσταση.