Με μεγάλη συμμετοχή και αγωνιστικό παλμό έγινε η συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ στο Gagarin το περασμένο Σάββατο και μαζί της έγινε και το πρώτο βήμα για τη διοργάνωση της μεγάλης διεθνούς μέρας αντιφασιστικής και αντιρατσιστικής δράσης στις 17 Μάρτη!

“Eίναι ώρα να ενωθούμε διεθνώς για να τσακίσουμε το ρατσισμό, το φασισμό, την ισλαμοφοβία. Σφίγγουμε τα χέρια με τα αδέλφια μας στην Ελλάδα για να σιγουρέψουμε ότι θα ηττηθεί η πολιτική των νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι, ανεπιθύμητος είναι ο Ντόναλτ Τράμπ και οι ευρωπαίοι ηγέτες που κλείνουν τα σύνορα. Να κάνουμε την 17 Μάρτη την διεθνή μέρα δράσης κατά του ρατσισμού και του φασισμού, σταθμό για να νικήσει η ελπίδα και να ηττηθεί η απελπισία. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!” ήταν το μήνυμα που έστειλε στη συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ ο Γουέιμαν Μπένετ από το Stand up to Racism Βρετανίας.

Κάλεσμα για συμμετοχή στις 17 Μάρτη απεύθυναν η Μαρία Κασκαρίκα, (μητέρα του φοιτητή Αλέξη Λάζαρη που δέχθηκε την δολοφονική επίθεση των νεοναζί της Χ.Α στους Αμεπλοκήπους) εκ μέρους της Πρωτοβουλίας για το κλείσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας και εκ μέρους των δικηγόρων της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, ο Κώστας Παπαδάκης που τόνισε: “Δίνουμε τη μάχη μέσα κι έξω από τα δικαστήρια για να προστατεύσουμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, δίνουμε τη μάχη στους δρόμους. Σήμερα είναι ένας σταθμός και ο επόμενος είναι η μεγάλη διαδήλωση στις 17 Μαρτίου. Και μέχρι τότε, πολλές αντιφασιστικές εκδηλώσεις και συναυλίες σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Είμαστε πολλοί, θα γίνουμε περισσότεροι, θα νικήσουμε”.

Χαιρετισμούς στη συναυλία απεύθυναν επίσης: Ο Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος Συλλόγου Εργαζόμενων Αγίου Σάββα, που τόνισε ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στον φασισμό. Η Βασίλεια Χαρλαύτη, φοιτήτρια της κατειλημμένης σχολής των ΤΕΙ ΣΓΤΚΣ, που ενημέρωσε ότι η σχολή της έχει πάρει απόφαση, όπως και η ΣΕΥΠ, για συμμετοχή στις 17 Μάρτη. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, ευρωβουλευτίνα που τόνισε: “Γιατί επιτρέψαμε να ξαναγεννηθεί το τέρας; Όσοι είμαστε εδώ την ξέρουμε την απάντηση και ας διαφωνούμε σε πολλά. Η φτώχεια, η λιτότητα, η κοινωνική, αδικία, η οικονομική βία, η προσφυγιά, όλα αυτά έγιναν λίπασμα για το δένδρο του νεοναζισμού. Ίσως φταίμε και εμείς που δεν καταφέραμε να πείσουμε τους ανθρώπους ότι ο κόσμος που ονειρευόμαστε είναι εφικτός. Χρειάζεται σήμερα να ξαναπούμε το σύνθημα ποτέ ξανά φασισμός”. 

Τη συναυλία παρουσίασαν η Ζαννέτα Λυσικάτου μέλος του ΓΣ της ΟΕΝΓΕ και η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας, ενώ το πανό στη σκηνή έφτιαξε η Δώρα Κομνηνού.

Ένα πολύχρωμο πλήθος όλων των φυλών, φύλων και ηλικιών από όλες τις γωνιές της Αθήνας γέμισε το Gagarin στη συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ το Σάββατο 20 Γενάρη. 

 «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σε τέτοια εκδήλωση και το έμαθα από ένα φίλο μου» μας λέει η Λίντα με καταγωγή από την Αφρική. «Είναι καλό για όλους μας να ξέρουμε τι γίνεται με τα δικαιώματά μας και να ξέρουμε πώς να τα διεκδικήσουμε. Έχω μεγαλώσει εδώ, έχω σπουδάσει εδώ αλλά δεν έχω πάρει ιθαγένεια. Ο νόμος αρχικά έλεγε ότι μπορούσα να καταθέσω χαρτιά για πολιτογράφηση, όμως άλλαξε και δεν είμαι στα κριτήρια. Ο ρατσισμός πρέπει να πάψει να υπάρχει παντού».

«Είναι μια εξαιρετική συναυλία, έχει πολύ κόσμο και το χαρούμενο είναι ότι είναι κόσμος όλων των ηλικιών, κόσμος νεότερος αλλά και κόσμος της γενιάς μου, που διατρανώνουν όλοι μαζί ένα ΟΧΙ στο ρατσισμό και τον φασισμό, απαιτώντας την καταδίκη επιτέλους των νεοναζί» μας λέει η Στέλλα Πρωτονοταρίου, δασκάλα και δημοτική σύμβουλος Αθήνας.

«Πρέπει να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη κατά του φασισμού και του ρατσισμού. Έχω υπάρξει θύμα ρατσιστικής επίθεσης συνεχόμενα στο χώρο δουλειάς μου και ήρθα εδώ να συμπαρασταθώ ώστε τέτοιες συμπεριφορές να σταματήσουν, να μην μπορούν να περάσουν πουθενά» δηλώνει στην ΕΑ ο Αλοντάτ Μούσσα, γιατρός στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Αγιοι Ανάργυροι.

«Είναι μια άψογη εκδήλωση και το πιο βασικό, τα μηνύματα αυτά που πρέπει. Να σταματήσει να υπάρχει ο ρατσισμός και γενικότερα να αλλάξει όλη η πολιτική κατάσταση που θρέφει τον φασισμό» μας λέει η Πόπη από το Γαλάτσι. 

Από την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη στους Duoyu και από τον Δημήτρη Πουλικάκο στον Mc Yinka, δεν θα μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς εύκολα πιο «ετερογενή» σε μουσικό ύφος συναυλία από αυτήν που διοργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ το βράδυ της 20ης Γενάρη στο Gagarin. 

Από τις 8.30 μέχρι τις 2.30 το πρωί η σκυτάλη συνέχιζε να περνάει αρμονικά από μουσικό σε μουσικό, όχι μόνο χάρη στη δουλειά των ηχοληπτών και των υπόλοιπων εργαζομένων αλλά κυρίως εξαιτίας της αίσθησης του κοινού σκοπού που ήταν κυρίαρχη. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Jerome Kaluta: “Nομίζω ότι σήμερα δεν έχουν σημασία τα τραγούδια που θα πούμε. Σημασία έχει ότι είμαστε εδώ, είμαστε μαζί και αυτό είναι το κλειδί, η αλληλεγγύη, όλοι μαζί, μόνος του δεν μπορεί κανείς». 

Φυσικά, ο αντιφασισμός, ο αντιρατσισμός και η αλληλεγγύη «φώναζαν» στην επιλογή των τραγουδιών το ίδιο δυνατά με τα συνθήματα που έρχονταν από την κατάμεστη πλατεία και τον εξώστη του Γκαγκάριν. Τη συναυλία άνοιξε η Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης η οποία πλαισίωσε οκτώ εξαιρετικούς τραγουδιστές που ερμήνευσαν τα τραγούδια του. 

Η Υακίνθη Λάγιου ξεσήκωσε πρώτη τον κόσμο τραγουδώντας το «Γελαστό Παιδί». «Όπως ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι μια αποστολή, έτσι και η τέχνη είναι μια αποστολή. Ήρθαμε εδώ για να υπηρετήσουμε τον κόσμο, τη φωνή του κόσμου» δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη, αφού κατέβηκε από την σκηνή. 

Ο Παντελής Αμπαζής, μας ταξίδεψε στην «κατηραμένη Νήσο των Αζορών» και αμέσως μετά ακολούθησε η Αγγελική Τουμπανάκη που τραγούδησε «Κάποτε Θάρθουν» και «Ποιος τη ζωή μου», ένα τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου. Ένα τραγούδι, που οι στίχοι του είναι «σαν να γράφτηκαν για την δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν», όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος της Πολιτικής Αγωγής στη Δίκη της Χ.Α.

 «Ολόψυχα βρισκόμαστε εδώ, είναι πολύ σημαντική αυτή η πρωτοβουλία γιατί αυτή η διαολεμένη βία, ξέρετε για ποια μιλάμε, ζει ανάμεσά μας και ξέρει να κρύβεται πολύ καλά» είπε ο Απόστολος Ρίζος που ερμήνευσε το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά». «Είναι ιερή μας υποχρέωση να βρισκόμαστε εδώ» είπε η Ναταλία Ρασούλη. «Από εδώ και στο εξής ανοίγεται ένας δρόμος και οι καλλιτέχνες να παίρνουν μια πιο δυναμική θέση όσον αφορά στη Χρυσή Αυγή». Με σηκωμένη τη γροθιά τραγούδησε και αφιέρωσε τον «Λεβέντη» στον Παύλο Φύσσα και γέμισε την πλατεία υγρά μάτια. «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί» απάντησε ο κόσμος.

«Για το μέτωπο σαν έφυγα, μανούλα, εσύ δεν ήρθες να με δεις, Ξενοδούλευες και πήρα μόνος μου το τρένο που με πήγε πέρ’ απ’ τη ζωή» τραγούδησε ο Μάνος Πυροβολάκης τα «Περιβόλια» του Μίκη Θεοδωράκη. Η Σοφία Παπάζογλου (που ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ναζιστική βία, αφού είχε δεχθεί το 2013 επίθεση των Χρυσαυγιτών με σπρέι πιπεριού στο πρόσωπο επειδή πέταξε το χαρτί που της έδωσαν στα σκουπίδια) παρουσίασε τα μέλη της ορχήστρας μέσα σε ένα θερμό χειροκρότημα και αφιέρωσε τα τραγούδια που ερμήνευσε στον Τζίμη Πανούση. Ο Γιώργος Παντελιάς από τα Κίτρινα Ποδήλατα καθήλωσε τους πάντες με την ερμηνεία του, στο «Άσμα Ασμάτων» από το Μαουτχάουζεν. 

Το πρώτο μέρος της συναυλίας έκλεισε με όλους μαζί τους τραγουδιστές να ερμηνεύουν το «Αχ Ελλάδα σε αγαπώ» του Μανώλη Ρασούλη (ένα τραγούδι που όπως χαρακτηριστικά είπε η Ναταλία, χρειάστηκε μαζί με τη συνθέτη Β. Αλλαγιάννη να απαγορέψουν τη χρήση του από την Χρυσή Αυγή που είχε το θράσος να το χρησιμοποιήσει σε ρατσιστική εκδήλωση στην Κόρινθο) και ακολούθως η ορχήστρα αποχαιρέτησε τον κόσμο, που έστησε χορό, με το «Συρτάκι». 

Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, πρώτοι, με ακουστικές κιθάρες, φυσαρμόνικες και ξύστρες, την σκηνή γέμισαν μόνοι τους οι πρωτεργάτες του ροκ στην Ελλάδα, Δημήτρης Πουλικάκος και Νίκος Σπυρόπουλος: “Talking ‘bout a revolution” της Tracy Chapman, «Ρε μπαγάσα» του Νικόλα Άσιμου, ανάμεσα στα κομμάτια που έπαιξαν. Εξαιρετικοί ήταν οι ΛΑΡΓΚΟ, ένα από τα πιο ελπιδοφόρα και ταλαντούχα νέα σχήματα που κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχει στη συναυλία. «Πολύ ωραία κίνηση, όχι στον φασισμό, ποτέ και πουθενά» λέει ο Tάσος Κοφοδήμος έχοντας μόλις ξεσηκώσει τον κόσμο με το «Κωλοχανείο» (σε στίχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου): «Τι ειν’ αυτά; Τι ειν’ αυτά; Φρικιά της απληστίας γλεντάνε για καλά. Τι ειν’ αυτά, αυτά που λες; Τραπεζοεργολάβοι και άλλες ύαινες». 

Η μουσική και λόγια από τα «Τα λάθη μας» (στίχοι Γιώργου Κοκτσίδη) που ακούσαμε το Σάββατο, είναι η πραγματική φωνή της Θεσσαλονίκης που φτάνει να σκεπάσει όλα τα πολεμοκάπηλα ουρλιαχτά: «Μια χώρα που προσκύνησε σημαίες και παρελάσεις και η μνήμη της μαρμάρωσε μαζί με τα μνημεία. Κάτω από την άγνοια γεννιέται το θηρίο, την ψυχή σου ακόρεστα παγώνει και μολύνει, Μα όταν στο τέλος σιχαθείς του μίσους το σφαγείο ανίκητη θα σου φανεί του φασισμού η δίνη».

«Για το κίνημα που είναι εδώ, πάντα, και μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός. Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι να γίνονται αυτές οι εκδηλώσεις, για να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εχθρό και να βλέπουμε σε τι φάση βρισκόμαστε, γιατί οι εποχές είναι κρίσιμες, και για τη μεγάλη δίκη» είπε ο Mc Yinca για να ξεκινήσει αμέσως μετά το ραπάρισμα με τον κόσμο να ακολουθεί: «Πάντα στον αγώνα, ψυχή και σώμα»! 

Ο Jerome Kaluta θύμισε τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ «δεν πολεμάς το σκοτάδι με το σκοτάδι, το πολεμάς μόνο με το φως» και ταξίδεψε χαλαρά το κοινό με τον cool τρόπο του και τον r’n’b ήχο του. Ακολούθησε ο μισάωρος ηχητικός καταιγισμός των εκρηκτικών Duoyu που έκλεισαν τη βραδιά με τον καλύτερο τρόπο, ξεσηκώνοντας τους πάντες σε ένα τρελό χορό - και ένα στιχάκι από το τραγούδι “Blind Barbara”, να θυμίζει ότι μερικά πράγματα θέλουν το χρόνο τους.

To παρών στη συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ έδωσαν οι ηθοποιοί Μαρία Κανελλοπούλου, Νίκη Σερέτη, Μάνια Παπαδημητρίου, Παντελής Δεντάκης, Ιφιγένεια Καραμήτρου και Βασίλης Σπυρόπουλος.

Συγκλονιστικό ήταν το απόσπασμα που διάβασε η Μαρία Κανελλοπούλου (πριν λίγες μέρες κατέθεσε σαν μάρτυρας στη δίκη της Χρυσής Αυγής) από την «Ανάκριση» του Πέτερ Βάις, ένα χαρακτηριστικό έργο του θέατρου-ντοκουμέντο στη Γερμανία, που γράφτηκε μετά από μια δίκη για το Άουσβιτς, το 1964. «Ποτέ πια φασισμός, ποτέ πια στρατόπεδα συγκέντρωσης, ποτέ και πουθενά» αναφώνησε στο τέλος με το κοινό να ξεσπάει σε χειροκρότημα.

«Μην ξεχνάμε, στο μυαλό είναι ο στόχος. Όχι στη συνήθεια, όχι στο φόβο» είπε η Νίκη Σερέτη, ανεβαίνοντας στη σκηνή για να διαβάσει το ποίημα της Κατερίνας Γώγου, «Κράξιμο» που είχε δημοσιευθεί στο ομώνυμο περιοδικό της Πάολας Ρεβενιώτη πολλά χρόνια πριν - αλλά και πόσο επίκαιρο σήμερα: «Αγανακτισμένοι πολίτες και θρησκευτικοί παράγοντες τα βρήκανε. Οργανωθήκανε. Αγοράσανε μπιτόνια και βενζίνα, θα σας καταβρέξουν, θα σας κάψουνε, λέει σαν τυφλοπόντικες λέει». Λίγες ώρες αργότερα, το κτίριο της κατάληψης Λιμπερτάτια στη Θεσσαλονίκη παραδινόταν στη φωτιά που άναψαν οι φασίστες. 

Το κείμενο που διαβάζει μονοκοπανιά η Μάνια Παπαδημητρίου είναι για τη δίκη της Χ.Α, για τους μάρτυρες κατηγορίας, τη Μάγδα Φύσσα, την επίθεση στην δικηγόρο Ευγενία Κουνιάκη -«της σπάνε τη μύτη και μέσα στο κοινοβούλιο δεν άνοιξε μύτη». Τόσο αληθινό, τόσο πραγματικό: 

«Κοιτώ τα έδρανα, κοιτώ τη Μάγδα Φύσσα, κοιτώ τον μάρτυρα, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες που περνούν. Πότε θα βγει η καταδικαστική απόφαση για το αυτονόητο, για τις επιθέσεις και τους φόνους τους… Να κρατήσουμε την ιστορία ζωντανή μέχρι να καταδικαστούν οι ένοχοι. Και μετά να κρατήσουμε την ιστορία ζωντανή μέχρι να εξασφαλιστεί ότι δεν θα ξαναγυρίσουν με άλλο πρόσωπο. Να κρατήσουμε δηλαδή την Ιστορία ζωντανή για πάντα». 

Την τραγωδία που ζουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που τρέχουν να γλυτώσουν από τους πολέμους και τις δικτατορίες ανέδειξαν η Ιφιγένεια Καραμήτρου και ο Παντελής Δεντάκης διάβαζοντας δύο γράμματα παιδιών από την Συρία και την Αίγυπτο από το βιβλίο «Μονόλογοι για το Αιγαίο, το ταξίδι και τα όνειρα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων» που κυκλοφόρησε το 2016 από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ενώ ο Βασίλης Σπυρόπουλος διάβασε ένα κείμενο που έγραψε το 2010 λίγο μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου- «Κραυγή ή αλλιώς 5η Μάη».