Έχει κυβέρνηση η Ιταλία; Αυτό είναι το ερώτημα που εκτίναξε τα επιτόκια πριν από μια βδομάδα σε όλη την Ευρώπη. Επισήμως πλέον η απάντηση είναι ναι, αλλά κανείς δεν ξέρει αν έχει μία, δύο κυβερνήσεις και τι είδους κυβέρνηση έχει. Το πραξικόπημα του προέδρου Ματαρέλα τελικά δεν πέρασε. Ο Ματαρέλα δεν άφησε αρχικά τον Κόντε να γίνει πρωθυπουργός, παρότι είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έβαλε στη θέση του έναν άνθρωπο του ΔΝΤ, αλλά τώρα ο Κόντε είναι επισήμως πρωθυπουργός. Το ιταλικό κατεστημένο μέτρησε τις δυνάμεις του και είδε ότι δεν μπορούσε.
Τώρα όμως η τρίτη πλουσιότερη χώρα της Ευρωζώνης έχει μια κυβέρνηση κένταυρο, με αντιπροέδρους τον Σαλβίνι της ακροδεξιάς Λέγκας και τον ντι Μάιο των 5 Αστέρων. Ο Κόντε μπορεί να είναι απλώς διακοσμητικός. Η πρώτη βδομάδα είναι χαρακτηριστική του πιθανού χάους. Ο Σαλβίνι κλιμάκωσε τις ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μεταναστών, συνεχίζοντας τη λογική της προεκλογικής του εκστρατείας. Απελάσεις, φυλακίσεις, κλειστά σύνορα, αυτό είναι το πρόγραμμα της “αλλαγής”.
Ο ντι Μάιο την ίδια ώρα βρισκόταν στη Ρώμη, διατηρώντας την διαδήλωση που είχαν καλέσει ενάντια στην παρέμβαση Ματαρέλα. Πλέον ήταν συγκέντρωση γιορτής για τη νέα κυβέρνηση. Ο ντι Μάιο και τα υπόλοιπα στελέχη των 5 Αστέρων μιλούσαν όμως λες και δεν πρόκειται για κυβέρνηση μαζί με τον Σαλβίνι. Τα συνθήματα στη Ρώμη ήταν για το τέλος στη λιτότητα, για την εγγύηση εισοδήματος στους φτωχούς, για την κατάργηση των εκβιαστικών ατομικών συμβάσεων στους χώρους δουλειάς και άλλα τέτοια ωραία.
Οι φασίστες της Λέγκας υπόσχονται μικρότερη φορολογία στους καπιταλιστές. Τα 5Α υπόσχονται μεγαλύτερες κοινωνικές παροχές. Για το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες αλλά και την κεντρική τράπεζα της Ιταλίας όλα αυτά δεν είναι συμβατά ούτε με την αποπληρωμή του τεράστιου χρέους, ούτε με το ευρώ. Ανησυχούν για τους δικoύς τους λόγους.
Ο κόσμος που θέλει να σταματήσει να πληρώνουν την κρίση οι φτωχοί ελπίζει στην αλλαγή. Την ίδια στιγμή, οι φασίστες νιώθουν απελευθερωμένοι. Πήγαμε στις εκλογές εν μέσω δολοφονιών μεταναστών και τώρα συνεχίζονται. Στην Καλαβρία ένας μετανάστης και αγωνιστής από το Μαλί, ο Σάκο Σουμάιλα, δολοφονήθηκε από πυροβόλο όπλο. Ο Σουμάιλα δεν ήταν “μόνο” μετανάστης, αλλά και συνδικαλιστής. Οι διαδηλώσεις που οργανώθηκαν άμεσα, ενώνοντας την εργατική αντίσταση με την αντιφασιστική μάχη, ήταν το πρώτο απαραίτητο βήμα.