30 Μάρτη 2011
Στις 21 Μαρτίου 2011, λίγο πριν από την έναρξη του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας, συμβασιούχοι έργου όλων των ειδικοτήτων εισβάλλουμε στην αίθουσα του δημαρχείου της Αθήνας και πραγματοποιούμε κατάληψη. Ο λόγος, οι επικείμενες απολύσεις μας.
Διότι παρόλο που ήδη εργαζόμασταν πλέον της οκταετίας, βάσει του νόμου Ραγκούση το 2009 απαγορεύονταν οι ανανεώσεις των συμβάσεών μας. Και ενώ ήδη είχαμε προσφύγει δικαστικά, ο Δήμος ετοίμαζε την αντικατάστασή μας με νέα στρατιά ομήρων, αυτή τη φορά με χειρότερους όρους, αυτούς των οχτάμηνων συμβάσεων.
Αφού έχουμε ήδη εισέλθει στην αίθουσα και ενώ προσπαθούν με φαιδρότητες τύπου "το κτίριο αντιμετωπίζει πρόβλημα στατικότητας και πρέπει να αποχωρήσετε", γνωρίζοντας από την άλλη ότι είναι η μοναδική μας ευκαιρία να διεκδικήσουμε το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην εργασία, πραγματοποιούμε κατάληψη για είκοσι έξι συνεχείς ημέρες! Αναγκάζουμε τον κ. Καμίνη και το επιτελείο να αλλάζει συνεχώς τόπο για τα εβδομαδιαία Δημοτικά Συμβούλια τις επόμενες μέρες, ως άλλος περιφερόμενος θίασος. Πραγματοποιώντας παράλληλα και εν μέσω κατάληψης διάφορες δράσεις, όπως μηχανοκίνητες πορείες, παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τους τόπους πραγματοποίησης των Δ.Σ και με μια δημοτική αρχή να απαντάει με ΜΑΤ και κατασταλτικούς μηχανισμούς εναντίον μας. Και παρά την καθημερινή απειλή της εισβολής των ΜΑΤ στο κτίριο, αντέχουμε!
Αντέχουμε εικοσιέξι δύσκολα μερόνυχτα, με βάρδιες περιφρουρούμε την κατάληψη, κάνουμε επιτροπές βάσης, πραγματοποιούμε συνελεύσεις, κάνουμε ομάδες καθαριότητας, συναυλίες έξω από το κτίριο στην Αθηνάς με την αρωγή διαφόρων καλλιτεχνών, προβολή ταινιών στην αίθουσα του Δ.Σ. Κοιμόμαστε όπου βρούμε, στις σκάλες πάνω σε μαξιλάρια, στις καρέκλες, σε sleeping bags, δεχόμαστε βροχή ψηφισμάτων συμπαράστασης από διάφορες συλλογικότητες και παράλληλα πόλεμο, φανερό και κρυφό από τα προεδρεία των σωματείων που βλέπουν ότι σιγά σιγά η κατάσταση ξεφεύγει του ελέγχου τους.
Αρωγούς και συμπαραστάτες στην όλη προσπάθεια είχαμε δυνάμεις της Αριστεράς, και η Εργατική Αλληλεγγύη έδινε καθημερινό παρών είτε με ανταποκρίσεις του αγώνα μας στις σελίδες της, είτε συνεισφέροντας στον αγώνα με αφίσες και προκηρύξεις συμπαράστασης. Μετά από εικοσιέξι δύσκολες μέρες σκληρού αγώνα, που πραγματοποιήθηκε στην πλειονότητα από ανθρώπους που ουδέποτε είχαν λάβει μέρος σε κατάληψη, ανθρώπων που άρχισαν σιγά σιγά να αλλάζουν συνειδήσεις, η κατάληψη έληξε με αφορμή την απόφαση του Αρείου Πάγου για μια υπόθεση που αφορούσε εργαζομένες καθαρίστριες που είχαν συνάψει συμβάσεις με δημόσιο φορέα το 2001.
Παρόλα αυτά αποτέλεσε πρόδρομο για καταλήψεις στο Δημόσιο ακόμα και την ίδια χρονιά σε χωματερές, το 2012 με τους διαθέσιμους κοκ. Ακόμα και η ΠΟΕ- ΟΤΑ αναγκάστηκε στις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν να μιλήσει για καταλήψεις δημόσιων κτιρίων. Παρόλο που κάποιοι εκ των συναδέλφων σήμερα έχουν γίνει πλέον αορίστου δεν πρέπει να εφησυχάζουν! Πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν νέες προκλήσεις και να μπουν σε νέους αγώνες τα επόμενα χρόνια!
4 Οκτώβρη 2006
Την Εργατική Αλληλεγγύη τη γνώρισα το Σεπτέμβριο του 2006, κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των δασκάλων που συντάραξε την Ελλάδα για 6 εβδομάδες.
Επρόκειτο για μια από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες απεργίες του κλάδου μας με αιτήματα όπως η αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% του προϋπολογισμού, ενιαία 12χρονη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ουσιαστική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, αναλυτικά προγράμματα που να εξυπηρετούν τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και την κριτική τους σκέψη, παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στα σχολεία, πραγματική αύξηση των αποδοχών τους, ούτως ώστε να ζούνε αξιοπρεπώς.
Η Εργατική Αλληλεγγύη ήταν η εφημερίδα που στάθηκε όσο καμία άλλη δίπλα στον αγώνα μας. Με υλικά, αφίσες και προκηρύξεις, η ΕΑ αναδείχθηκε πολύτιμο όπλο όλων εμάς που επιζητούσαμε τη συνέχιση του δίκαιου αγώνα μας, έναντι όλων των φωνών που πίεζαν να σταματήσουμε. Κάθε βδομάδα ανελλιπώς μοιραζόταν στο χώρο των συνελεύσεων και εμψύχωνε τους απεργούς με τα άρθρα της.
Χάρη στην Εργατική Αλληλεγγύη και το αγωνιστικό πνεύμα της έγινα μέλος του ΣΕΚ. Είναι η εφημερίδα, άλλωστε, που στηρίζει πάντα όλους τους μεγάλους αγώνες και τις απεργίες.
δασκάλα Χανιά
21 Φλεβάρη 2007
Μεγάλες κινητοποιήσεις σημάδεψαν τη διετία 2006 – 2007, με αφορμή την επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τη σαστισμένη, αλλά συμπλέουσα, “αξιωματική” αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ. Αιχμή αποτέλεσε η προκλητική δήλωση / βούληση των δύο αυτών κομμάτων εξουσίας να αλλάξουν το άρθρο 16 του Συντάγματος, ώστε να επιτραπεί η ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων!
Σε όλα τα ιδρύματα της ανώτατης εκπαίδευσης (ΑΕΙ-ΤΕΙ) οι φοιτητές με τις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, τα ογκώδη συλλαλητήρια και τις πρωτοφανείς λαϊκές συγκεντρώσεις στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, σε συντονισμό με την ομοσπονδία των καθηγητών (ΠΟΣΔΕΠ), πέτυχαν τον πολύ σημαντικό στόχο: Να μην αναθεωρηθεί το Σύνταγμα!
Οι τραυματισμοί από τις επιθέσεις των ΜΑΤ, οι τόνοι χημικών που άδειαζαν σε κάθε διαδήλωση οι δυνάμεις καταστολής πάνω στους διαδηλωτές, δεν πτόησαν τη συνεχή μαχητική παρουσία του φοιτητικού κυρίως κινήματος, με την ενεργό λαϊκή στήριξη.
Σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις, το πιο ζωντανό τμήμα του ξεσηκωμένου φοιτητικού κινήματος ήταν οι νέοι του ΣΕΚ, που λίγο μετά εντάχτηκαν στη φοιτητική παράταξη των ΕΑΑΚ. Κάθε βδομάδα στους δρόμους, με την Εργατική Αλληλεγγύη στο χέρι, με έντονη παρουσία, μετέδιδαν αισιόδοξα μηνύματα με τα κοινά συνθήματα, τα φωτεινά πρόσωπα και χρώματα, χωρίς εντάσεις στη διαφορετική πολιτική ένταξη. Αντίθετα, συνέβαλλαν ενεργά στην κοινή πορεία, σαν ένα σώμα με όλους τους διαδηλωτές, τους φοιτητές και τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, έδιναν το βροντερό παρών.
Σήμερα δικαιούνται να πιστώνονται το μέρος που αναλογεί σε κάθε αγωνιστή εκείνης της εποχής και η Εργατική Αλληλεγύη που στήριξε και πρόβαλε αυτόν τον αγώνα με όλες τις δυνάμεις της εύχομαι να συνεχίζει πάντα στην πρώτη γραμμή.
πανεπιστημιακός, πρώην αντιπρόεδρος ΠΟΣΔΕΠ
4 Οκτώβρη 2006
Η απεργία των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας το 2006 ήταν μια απεργία που συγκλόνισε τότε όλη την κοινωνία. Όχι μόνο για την καθολική συμμετοχή, τα τεράστια πανελλαδικά συλλαλητήρια και τις μαζικές συνελεύσεις, αλλά γιατί είχε στην προμετωπίδα των διεκδικήσεων ένα “επιθετικό” αίτημα απέναντι στη μισητή κυβέρνηση του Καραμανλή απαιτώντας 1400 ευρώ για όλο το λαό, απαιτώντας μισθούς πάνω από το όριο φτώχειας. Κρίσιμο για την εξέλιξη της απεργίας και την τύχη του δημόσιου σχολείου ήταν το στοίχημα να σπάσει η απομόνωση των απεργών και να “τραβήξουν” και άλλα κομμάτια της εκπαίδευσης σε κινητοποιήσεις διαρκείας.
Από την πρώτη στιγμή η Εργατική Αλληλεγγύη βρέθηκε στο πλευρό των δασκάλων για να κερδίσουν τη συμπαράσταση του κόσμου «απαντώντας» τα μαύρα επιχειρήματα της Γιαννάκου για τους εκπαιδευτικούς που δουλεύουν λίγο αλλά και προσπαθώντας να υπάρχει πανεκπαιδευτικός συντονισμός. Με αφίσες, πικέτες και προκηρύξεις με κεντρικό σύνθημα «απεργίες και καταλήψεις μέχρι τη νίκη», οι σύντροφοι της Εργατικής Αλληλεγγύης έκαναν περιοδείες σε γυμνάσια, λύκεια αλλά και σε συνελεύσεις καθηγητών καθώς και οργάνωσαν εκδηλώσεις στις σχολές μιλώντας για το κοινό μέτωπο που έπρεπε να χτιστεί. Πραγματικά μετά από λίγο ξέσπασε ξανά ένα τεράστιο φοιτητικό κίνημα που σταμάτησε την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Τώρα περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για τη σύνδεση των αγώνων για να πάρουμε πίσω ό,τι μας έχουν κλέψει τόσα χρόνια με τα μνημόνια και να αντιπαλέψουμε την αξιολόγηση και το σχολείο της αγοράς που προωθεί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διεκδικώντας δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά. Η Εργατική Αλληλεγγύη θα είναι πάλι μαζί μας.
Ραδιομέγαρο ΕΡΤ, 11 Ιούνη 2013
Έκλεισαν πέντε χρόνια από τις 11 Ιούνη του 2013 και την έναρξη της μεγαλύτερης εργατικής μάχης των τελευταίων χρόνων, της μάχης ενάντια στο “μαύρο” στην ΕΡΤ από την τότε κυβέρνηση Σαμαρά.
Ο μακρύς, δίχρονος αγώνας που δώσαμε οι εργαζόμενοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ενάντια στο κλείσιμο και τις απολύσεις εξακολουθεί σήμερα να αποτελεί έμπνευση για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια. Όχι «μόνο» γιατί η κατάληψη του Ραδιομεγάρου και η επιβολή του εργατικού ελέγχου στην ενημέρωση έδειξε τη δύναμη που έχουμε και τη δυνατότητα να γίνουμε η φωνή της κοινωνίας κερδίζοντας τους πάντες στο πλευρό μας. Αλλά και γιατί το άνοιγμα της ΕΡΤ και η επιστροφή μας στη δουλειά, δύο χρόνια μετά, είναι παράδειγμα ότι αυτές οι πολιτικές, οι μνημονιακές, μπορούν να ανατραπούν. Η νίκη μας ήταν ρήγμα στα μνημόνια και αποτέλεσμα αποκλειστικά της επιμονής της δικής μας και των συμπαραστατών μας. Η Εργατική Αλληλεγγύη δεν ήταν απλά στο πλευρό μας, ήταν από τους οργανωτές της μάχης και της αλληλεγγύης.
Τους στόχους που βάλαμε τότε στην ημερήσια διάταξη, για μια ΕΡΤ στα χέρια των εργαζόμενων και ανοιχτή στην κοινωνία, τους έχουμε ακόμα. Δεν σταματάμε να διεκδικούμε και να επιδιώκουμε την ανατροπή όλων των κυβερνητικών επιλογών που ακυρώνουν τις κατακτήσεις εκείνων των ημερών. Δε σταματάμε να παλεύουμε μαζί με όλο το εργατικό κίνημα για να τσακίσουμε τα μνημόνια και όλες τις επιθέσεις. Το πρώτο ραντεβού μας είναι αυτή την Πέμπτη 14 Ιούνη στο συλλαλητήριο κατά του νέου μνημονιακού πολυνομοσχέδιου με τα προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης. Το επόμενο είναι στις 23 Ιούνη στη γιορτή της Εργατικής Αλληλεγγύης. Θα είμαστε εκεί για να δώσουμε το παρών, για να ενισχύσουμε την εφημερίδα που μας ενισχύει.
μέλος ΔΣ ΠΟΣΠΕΡΤ
Η συμπλήρωση 32 χρόνων έκδοσης της Εργατικής Αλληλεγγύης είναι ένα σημαντικό επίτευγμα.
Το γεγονός ότι μια εφημερίδα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς εκδίδεται συνεχώς επί τρεις δεκαετίες δείχνει και την ανάγκη του κόσμου να ακούσει μια αντικαπιταλιστική φωνή, αλλά και τις δυνατότητες που υπάρχουν για διείσδυση των αντικαπιταλιστικών ιδεών σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Ιδίως στην εποχή μεγάλων κινηματικών εξάρσεων, που σφράγισαν την πολιτική συγκυρία, αλλά και την ιστορία, όπως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις 2006-2007, ο Δεκέμβρης του 2008, οι μεγάλες αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις 2010-2012, η Εργατική Αλληλεγγύη, όπως και οι άλλες εφημερίδες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, έπαιξαν αντικειμενικά το ρόλο ενός συλλογικού οργανωτή όχι μόνο για τις πολιτικές οργανώσεις που τις εκδίδουν και την αντικαπιταλιστική αριστερά στο σύνολό της, αλλά ευρύτερα για το κίνημα. Ακόμα πιο άμεσο ρόλο φυσικά διαδραμάτισαν στις προσπάθειες συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού πόλου στην Ελλάδα, αρχικά με την ΕΝΑΝΤΙΑ και στη συνέχεια με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αν και σήμερα οι διαφορετικές εκτιμήσεις για τα καθήκοντα και τις δυνατότητες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς -και ιδίως για την ανάγκη να συμβάλλουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην οικοδόμηση ενός μετώπου στη βάση των αξόνων του μεταβατικού προγράμματος- μας έχουν οδηγήσει σε διαφορετικά πολιτικά μετερίζια, ξέρετε καλά συντρόφισσες και σύντροφοι του ΣΕΚ, ότι μας ενώνουν βαθιοί κινηματικοί δεσμοί και η αγωνία και ο πόθος για μια αντικαπιταλιστική αριστερά ενωτική και μετωπική. Σ’ αυτές τις μάχες, απ’ όπου κι αν τις δίνουμε, η Εργατική Αλληλεγγύη θα είναι πάντα ένα χρήσιμο εργαλείο που ευελπιστούμε να ανοίγει το διάλογο και να οικοδομεί την κοινή δράση.