Σε 48ωρη απεργία κατεβαίνουν την Τρίτη 18 και Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη οι εκπαιδευτικοί. Την απεργία καλούν οι εκπαιδευτικές οργανώσεις όλων των βαθμίδων της Δημόσιας Εκπαίδευσης, προδημοτική, Δημοτική, Μέση, Τεχνική εκπαίδευση. Είναι η πρώτη φορά που ολόκληρο το φάσμα της Δημόσιας Εκπαίδευσης κατεβαίνει σε κοινή απεργία.
Προηγήθηκαν οι μαζικές κινητοποιήσεις την περίοδο του καλοκαιριού με κορύφωση το μεγάλο συλλαλητήριο έξω από το Προεδρικό στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 15,000 κόσμος. Η κυβέρνηση όλη αυτή την περίοδο προσπάθησε να σπάσει την αυτοπεποίθησή τους απαξιώνοντας και εξευτελίζοντας τους με την βοήθεια των ΜΜΕ. Προσπάθησε ακόμη να σπάσει την ενότητά τους με διάφορες προτάσεις που ικανοποιούσαν αιτήματα του ενός κλάδου αφήνοντας πίσω τους υπόλοιπους. Μέχρι τώρα δεν τα κατάφερε, παρά το ότι οι ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ξεγελάστηκαν και οδηγήθηκαν σε μυστικές συναντήσεις με την κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι κατέληξαν σε συμφωνία προκαλώντας σύγχυση και απογοήτευση μέσα στους εκπαιδευτικούς.
Η οργή και η αγανάκτηση μέσα στη βάση είναι πολύ έντονη και όσο η κυβέρνηση απαξιώνει τους εκπαιδευτικούς και το Δημόσιο Σχολείο τόσο πιο πολύ φουντώνει. Το τελευταίο περιστατικό που προκάλεσε την οργή των εκπαιδευτικών προήλθε από τον υπουργό Οικονομικών που δήλωσε ότι στέλνει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο γιατί δεν εμπιστεύεται να το διδάσκει ένας εκπαιδευτικός που διορίστηκε επειδή ήλθε η σειρά του στον κατάλογο διοριστέων.
Αυτή ο οργή και αγανάκτηση μαζί με την ενότητα που έδειξαν μέχρι στιγμής οι εκπαιδευτικοί είναι το μεγάλο τους όπλο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι εκπαιδευτικοί, που ήταν κατά βάση ένα συντηρητικό και εθνικιστικό κομμάτι της κοινωνίας ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες του κόσμου και παίζει σήμερα ένα πρωτοπόρο ρόλο. Δεν μπορούμε να πούμε όμως το ίδιο και για τις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων οι οποίες φάνηκαν κατώτερες των περιστάσεων και χαραμίζουν μια πρωτοφανή στήριξη και δυναμική που τους έδωσε η βάση με τις μεγάλες κινητοποιήσεις και το 95% που ψήφησε απεργία.
Μέχρι στιγμής δεν έχει εξαγγελθεί καμιά κινητοποίηση για τις μέρες της απεργίας και αυτό προκαλεί την οργή σε ένα μεγάλο μέρος της βάσης που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δηλώνει ότι δεν θέλει μια «απεργία του καναπέ» αλλά να βρεθούν ξανά όλοι μαζί στους δρόμους. Αυτό είναι και το κλειδί της νίκης. Η δύναμη των εκπαιδευτικών φάνηκε στα μεγάλα συλλαλητήρια και στις γενικές συνελεύσεις και όχι στις διαπραγματεύσεις, μυστικές ή φανερές, της ηγεσίας με την κυβέρνηση. Εκεί απλώς θα έπρεπε να εξαργυρώνεται αυτή η δύναμη.
Αυτή η μάχη θα κριθεί στους δρόμους όπου θα μπορεί να εκφραστεί η μεγάλη δύναμη των εκπαιδευτικών. Εκεί είναι που μπορεί να εκφραστεί και η εργατική αλληλεγγύη από τους άλλους κλάδους που βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης, όπως γιατροί, νοσηλευτές, οργανισμοί κοινής ωφελείας κλπ. Αν οι εργαζόμενοι στους δήμους που απεργούσαν πριν λίγο καιρό, έμεναν στα σπίτια τους, στη διάρκεια της απεργίας, πού θα τους έβρισκαν οι εκπρόσωποι όλων αυτών των οργανώσεων ανάμεσα τους και οι εκπαιδευτικοί για να τους εκφράσουν την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους;
Σε μια τέτοια προοπτική θα πρέπει να πιέσουν οι εκπαιδευτικοί που πήραν πολλές πρωτοβουλίες από τα κάτω για να κτιστεί αυτό το κίνημα. Είναι υποχρέωση τους όχι μόνο προς τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους, αλλά και προς όλους εκείνους τους εργαζόμενους που τους αγκάλιασαν και τους στήριξαν πιστεύοντας ότι γεννιέται ένα νέο κίνημα αντίστασης.