Στις 11 Σεπτεμβρίου, μέρα εθνικής επετείου στην Καταλονία, είδαμε ακόμη ένα παράδειγμα της δύναμης του κινήματος ανεξαρτησίας. Περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι, σύμφωνα με την αστυνομία, πήραν μέρος σε ένα μαζικό συλλαλητήριο στην Βαρκελώνη. Οι προβλέψεις και οι ευχές των υποστηρικτών του Ισπανικού κράτους ότι η συμμετοχή θα έπεφτε σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, δεν επαληθεύτηκε.
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να διαμαρτυρηθεί κανείς: Υπάρχουν εννέα πολιτικοί κρατούμενοι και άλλοι που ζουν σε εξορία. Οι ηγέτες των βασικών κινημάτων υπέρ της ανεξαρτησίας είναι στην φυλακή από τις 16 Οκτώβρη πέρσι, περιμένοντας δίκη πάνω σε κατασκευασμένες κατηγορίες. Μέλη της πρώην καταλανικής κυβέρνησης βρίσκονται στην φυλακή εδώ και μήνες. Η αστυνομική βία που τραυμάτισε 1000 ανθρώπους την μέρα του δημοψηφίσματος την 1η του περσινού Οκτώβρη επιβλήθηκε από τις ισπανικές αρχές. Και το Ισπανικό κράτος εξακολουθεί να αρνείται να αποδεχθεί το δικαίωμα της Καταλονίας να αποφασίσει το μέλλον της.
Η νέα κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος –που δημιουργήθηκε μετά τη μη ψήφο εμπιστοσύνης στην πρώην κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος την 1η Ιούνη– έχει επιφέρει μερικές επουσιώδεις αλλαγές πολιτικής και ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει τον διάλογο, αλλά επισήμως αρνούνται να αναγνωρίσουν τα καταλανικά εθνικά δικαιώματα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η μαζική κινητοποίηση είναι θετική εξέλιξη.
Το πρόβλημα είναι ότι το κίνημα ανεξαρτησίας είναι σε αδιέξοδο. Είναι καθαρό, ότι η μαζική υποστήριξη στο αίτημα της ανεξαρτησίας, από μόνη της δεν φτάνει. Αυτό οφείλεται εν μέρει, στο ότι είναι ελαφρά παραπάνω από το 50%. Με όρους δημοκρατίας, αυτό θα ήταν αρκετό, αλλά αντιμέτωπο με το μπλοκάρισμα που υφίσταται από τη Μαδρίτη, χρειαζόμαστε μεγαλύτερη υποστήριξη για να προχωρήσει αυτό το αίτημα.
Επίσης, ένα κίνημα που από τη μια περιλαμβάνει το αντικαπιταλιστικό CUP αλλά περιλαμβάνει επίσης τη νεοφιλελεύθερη καταλανική δεξιά, είναι ανίκανο να προσφέρει μια διέξοδο. Μια στρατηγική βασισμένη στους καταλανικούς θεσμούς και τους μηχανισμούς του, που φτάνει το πολύ μέχρι την «κοινωνική ανυπακοή», δεν έχει τη δύναμη να νικήσει πραγματικά το Ισπανικό κράτος.
Στις 3 Οκτώβρη του 2017 πήραμε μια γεύση για το ποια θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική, με τη γενική απεργία ενάντια στην αστυνομική καταστολή του δημοψηφίσματος. Χρειαζόμαστε περισσότερες δράσεις που να περιλαμβάνουν την δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για μια τέτοια προοπτική. Το κίνημα χρειάζεται να χτιστεί από τα κάτω σε ταξική βάση. Αλλά βρίσκεται ακόμη παγιδευμένο σε στρατηγικές που έδειξαν τις δυνατότητές αλλά και τα όριά τους το περασμένο φθινόπωρο.