Έγιναν την περασμένη Κυριακή οι εκλογές για την τοπική κυβέρνηση του κρατιδίου της Έσσης στη Γερμανία οι οποίες και κατέγραψαν το βάθεμα της πολιτικής κρίσης. Το CDU έπεσε στο 27% από 38,3% στις προηγούμενες εκλογές, το SPD πήρε 19,8% (είχε 30,7%), οι Πράσινοι 19,8% (είχαν 11,1%), το Die Linke 6,3% (είχε 5,2%) και το AfD 13,1% (είχε 4,1%) ενώ το νεοφιλελεύθερο FDP πήρε 7,5% (είχε 5,2%). Σύμφωνα με τους αναλυτές, για να σχηματιστεί τοπική κυβέρνηση θα χρειαστεί να συμφωνήσουν να συμμετέχουν μαζί με το CDU, οι Πράσινοι, το SPD ή ένας συνασπισμός κομμάτων.
Οι επιπτώσεις ήταν άμεσες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μετά τις εκλογές στην Βαυαρία και την Έσση, η καγκελάριος Μέρκελ ανέλαβε την ευθύνη δηλώνοντας: «Δεν θα διεκδικήσω επανεκλογή στην ηγεσία του CDU. Αυτή είναι η τελευταία μου θητεία ως καγκελάριος», προσθέτοντας βέβαια ότι θα παραμείνει στην θέση της καγκελαρία μέχρι το 2021.
Στο άλλο κυβερνητικό κόμμα, η αρχηγός του SPD Αντρέα Νάλες δήλωσε ότι το κόμμα της θα περιμένει μέχρι το φθινόπωρο του 2019 και την ενδιάμεση αξιολόγηση της συνεργασίας του κυβερνητικού συνασπισμού, προκειμένου το κόμμα της να αποφασίσει εάν θα αποχωρήσει ή όχι από την κυβέρνηση. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 63% θα συμβούλευε την ηγεσία του κόμματος να αποφασίσει την αποχώρηση από τον μεγάλο συνασπισμό.
Μετά τα αποτελέσματα στην Έσση και στη Βαυαρία, η συζήτηση έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη. Πριν πέντε χρόνια η συμμαχία δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας πουλιόταν σαν η πιο σταθερή προοπτική σε όλη την Ευρώπη. Η κυρίαρχη τάξη στον πυλώνα της Ε.Ε. είχε όχι μόνο την οικονομική αλλά και την πολιτική ηγεμονία στις διεθνείς εξελίξεις. Τι μεσολάβησε και σήμερα καταρρέει;
Η πιο συνηθισμένη εξήγηση είναι ότι η Μέρκελ άνοιξε τα σύνορα σε ένα εκατομμύριο προσφύγων και από εκεί ξεκινάνε οι αντιδράσεις μέσα στον κόσμο. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη ήταν ακριβώς το αντίθετο. Η αιτία της κατρακύλας των δύο βασικών κομμάτων της κυβέρνησης – και του CSU στη Βαυαρία είναι καταρχάς αποτέλεσμα της αδυναμίας της κυβέρνησης να διαχειριστεί την οικονομική κρίση με άλλον τρόπο πέρα από την συνέχιση της επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα εσωτερικά και στην ΕΕ αλλά και την αδυναμία να βρει διέξοδο στην αυξανόμενη κρίση και αδιέξοδα που ταλανίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση το τελευταίο διάστημα.
Πρόσφυγες
Η στάση της Μέρκελ για τους πρόσφυγες έπαιξε ρόλο στα αποτελέσματά της, αλλά αυτός ήταν ακριβώς ο αντίθετος από αυτό που αναφέρθηκε. Τον Σεπτέμβρη του 2015 στην κορύφωση της προσφυγικής κρίσης όταν ένα εκατομμύριο άνθρωποι περίπου μπήκαν στην Γερμανία, σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτο ΤNS για λογαριασμό του Spiegel αναζητούσε τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς:
Στην κορυφή της λίστας ήταν ο σοσιαλδημοκράτης και τότε υπουργός Σταϊνμάιερ με 67% λόγω του «σημαντικού ρόλου» που διαδραματίζει στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, ακολουθούσε στην τέταρτη θέση η Μέρκελ με 63%, ο ακροδεξιός πρόεδρος του CSU Ζεεχόφερ, βρίσκεται στην ένατη θέση, έξι μονάδες κάτω από την θέση στην οποία βρισκόταν το 2014, ενώ σημαντική πτώση της δημοτικότητάς της είχε η Σάρα Βάγκενκνεχτ από το κόμμα της Αριστεράς, που βρισκόταν στην δέκατη πέμπτη θέση της λίστας.
Όποιος δήλωνε υπέρ της υποδοχής των μεταναστών ανέβαινε και όποιος ήταν κατά κατέβαινε. Δεν είναι το άνοιγμα των συνόρων το 2015 στους πρόσφυγες που πληρώνουν σήμερα στις τοπικές εκλογές η Μέρκελ και το SPD αλλά οι πρωτοβουλίες τους μαζί με τις υπόλοιπες κυβερνήσεις της ΕΕ να κλείσουν τα σύνορα το 2016, να κάνουν τη συμφωνία με την Τουρκία, φτάνοντας στο ρατσιστικό αίσχος των τελευταίων συνόδων της ΕΕ.
Αυτές οι πολιτικές άνοιξαν το δρόμο στο AfD που μαζί με το CSU και τον Ζεεχόφερ, ένα χρόνο τώρα, η Μέρκελ και το SPD χρησιμοποιούν σαν ακροδεξιό άλλοθι για να υιοθετήσουν ακόμη χειρότερες ρατσιστικές πολιτικές. Που οδήγησε αυτός ο δεξιόστροφος φαύλος κύκλος; Στη μεγάλη δική τους πτώση και στην άνοδο του AfD – αλλά ευτυχώς όχι μόνο του AfD.
Σε αντίθεση με τις αναλύσεις, που πρόβαλαν σαν το μοναδικό «πουλέν» των εκλογών τους ακροδεξιούς, τα αποτελέσματα ανέδειξαν τους Πράσινους στη δεύτερη θέση και άνοδο του Die Linke. Ο βασικός λόγος γι’ αυτό δεν είναι η πολιτική που οι ηγεσίες τους έχουν ασκήσει, αλλά οι μάχες της εργατικής τάξης: Ενάντια στις οικονομικές επιθέσεις, με απεργίες σαν και αυτές που είδαμε πρόσφατα στη Ryanair. Στα αεροδρόμια ξανά αλλά με το κίνημα αλληλεγγύης ενάντια στις απελάσεις των μεταναστών. Και πιο πρόσφατα με το αντιφασιστικό κίνημα και τη συμμετοχή όλων των παραπάνω κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα συλλαλητήρια στους δρόμους του Βερολίνου και δεκάδων άλλων γερμανικών πόλεων μετά τις φασιστικές προκλήσεις του AfD στο Κέμνιτζ.
Αυτή η δυναμική, πατώντας πάνω στη νεολαία και τα συνδικάτα, έδωσε στο Die Linke μέσα στην Φρανκφούρτη και άλλες πόλεις του κρατιδίου της Έσσης ποσοστά πάνω από 10% ξεπερνώντας και το AfD. Εκεί που τα μέλη του Die Linke, κόντρα σε τοποθετήσεις όπως της Βάγκενεχτ υπέρ πολιτικών περιορισμού της μετανάστευσης, πρωτοστατούν στις αντιφασιστικές αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις μπορεί και κερδίζει, το ίδιο και γενικότερα η Αριστερά, από την φθορά των κομμάτων των «κέντρου» διαμορφώνοντας τους όρους για μια πραγματική εναλλακτική απέναντι στην σάπια εναλλακτική της ακροδεξιάς.