Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
2018: Η χρονιά που μίλησαν οι δρόμοι

Ουάσιγκτον, 24 Mάρτη- Εκατομμύρια διαδηλωτές κατεβαίνουν στους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων

2018: Η χρονιά του Μάη 68 που τον έκανε ξανά επίκαιρο

Το 2018 ήταν η χρονιά που τιμήσαμε τα 50 χρόνια από τον παγκόσμιο Μάη του 1968, που ξεκίνησε από το Παρίσι αλλά απλώθηκε σε όλες τις ηπείρους, μέσα σε μια περίοδο που οι σιγουριές της χρυσής εποχής του καπιταλισμού έφταναν στο τέλος τους και η σταθερότητα του ιμπεριαλισμού κλονιζόταν. Αλλά το καλύτερο αφιέρωμα στο Μάη του ‘68 μας το έφεραν οι δρόμοι. Το μήνυμα της επικαιρότητας της εξέγερσης δεν μας το έφερε η ιστορία, αλλά η πραγματικότητα της χρονιάς που πέρασε. Το 2018 κλείνει με τα Κίτρινα Γιλέκα να μας εύχονται καλή χρονιά στα οδοφράγματα του Παρισιού και τον Μακρόν κλεισμένο στο προεδρικό μέγαρο. Κλείνει με τον Τραμπ να ξηλώνει τον στρατηγό που είχε βάλει για Υπουργό “Άμυνας” και να αποσύρει τα αμερικάνικα στρατεύματα από τη Συρία. Κλείνει με τα χρηματιστήρια σε όλο τον κόσμο να καταγράφουν τις χειρότερες απώλειες της τελευταίας δεκαετίας.

Στα τέλη Μάρτη ξεκίνησε η μεγάλη απεργία των σιδηροδρομικών στη Γαλλία με μια μέρα κοινής δράσης για στήριξη του αγώνα τους. “Η CGT εκτιμά ότι ένα εκατομμύριο συμμετείχαν στην απεργία που είχαν καλέσει αρκετά από τα συνδικάτα του δημοσίου στις 22 Μάρτη και μισό εκατομμύριο βγήκαν στους δρόμους”. Ο Μακρόν παρουσιαζόταν ως ο πρόεδρος που είχε λευκή επιταγή να σταματήσει τους αγώνες και οι σιδηροδρομικοί ως μειοψηφία που υπεράσπιζε κεκτημένα. Αλλά το Μάη ανοίγει και το μέτωπο των φοιτητών, ενώ βγήκαν σε απεργία και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα. Η συμμετοχή είναι σχεδόν απόλυτη, τα σκουπίδια στο Παρίσι έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται και γίνεται όλο και πιο αισθητή και σε άλλες πόλεις… Παράλληλα συνεχίζονται οι απεργίες στην Air France. Η ηγεσία των συνδικάτων συνέχισε τις 48ωρες απεργίες μέχρι και το καλοκαίρι αλλά δεν τόλμησε να απλώσει τη μάχη σε άλλους χώρους. Τα Κίτρινα Γιλέκα δεν άργησαν να πάρουν τη σκυτάλη.

Δεκέμβρης 2018, Κίτρινα Γιλέκα, Γαλλία 

 

Αγώνες των γυναικών

Η χρονιά ήταν σημείο καμπής για τους αγώνες των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Τα τέλη του 2017 έφεραν την έκρηξη του #metoo και το 2018 οι αγώνες έγιναν μαζικοί και έφτασαν μέσα τους εργατικούς χώρους. 

Η 8 Μάρτη του 2018 στην Ισπανία “καταγράφεται ως ιστορικό γεγονός. Υπολογίζεται ότι βγήκαν στους δρόμους 5 με 6 εκατομμύρια. Η μέρα μετατράπηκε πρακτικά στη μεγαλύτερη απεργία τα τελευταία 6 χρόνια, από τότε που η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάλεσε την τελευταία γενική απεργία. Την τελευταία στιγμή κυριολεκτικά, οι μεγάλες συνομοσπονδίες UGT και CCOO κάλεσαν δίωρες στάσεις εργασίας ανά βάρδια γιατί έβλεπαν να τους φεύγουν μέσα από τα χέρια οι εργατικοί χώροι. Έστειλαν μάλιστα ειδική οδηγία στα στελέχη τους να δώσουν μάχη να πείσουν τον κόσμο να κάνει απεργία μόνο δύο ώρες και να γυρίσει στη δουλειά. Αλλά ήδη σε χώρους όπως τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και οι συγκοινωνίες οι εργαζόμενες κι οι εργαζόμενοι είχαν αποφασίσει για 24ωρη. Από το πρωί της μέρας άρχισαν να κλείνουν οι χώροι και οι γυναίκες να συγκεντρώνονται στις πύλες των νοσοκομείων. Στην Ανδαλουσία η τηλεόραση έπαιζε μαύρο το πρωί γιατί έτσι αποφάσισαν οι εργαζόμενες που βγήκαν σε απεργία.”

Και δεν ήταν μόνο η Ισπανία: «Η 8 Μάρτη φέτος ήταν πραγματικά παγκόσμια μέρα των γυναικών, με εκατομμύρια στους δρόμους, από την Κορέα ως τη Λατινική Αμερική και από τις ΗΠΑ ως τον Αραβικό κόσμο. Σε μια σειρά χώρες οι διαδηλώσεις όχι μόνο ήταν πιο μαζικές από ποτέ, αλλά συνδέθηκαν με τις πιο ριζοσπαστικές παραδόσεις, μετατράπηκαν σε απεργίες και έβαλαν στην πρώτη γραμμή τα κομμάτια των γυναικών που βρίσκονται σε ανοιχτές μάχες. Από τις απολυμένες του νοσοκομείου Ποσάδας που ηγήθηκαν μιας πορείας εκατοντάδων χιλιάδων στο Μπουένος Άιρες, μέχρι τις γυναίκες τρανς που μπήκαν μπροστά στη διαδήλωση στη Βηρυτό». Στην Τουρκία, 40 χιλιάδες διαδηλώτριες και διαδηλωτές στην λεωφόρο Ιστικλάλ αγνόησαν την κατάσταση “έκτακτης ανάγκης” και τις απαγορεύσεις του Ερντογάν. 

Το Μάη το κίνημα στην Ιρλανδία πέτυχε μια τεράστια νίκη: “Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία είναι καταιγιστικά. Το 66% του πληθυσμού ψήφισε "ναι" στην ανάκληση της διαβόητης "όγδοης τροπολογίας" του συντάγματος που αναγνώριζε "ίσα δικαιώματα" για τα "αγέννητα παιδιά" (τα έμβρυα δηλαδή) και στις εγκύους -απαγορεύοντας και ποινικοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις αμβλώσεις”.

8 Μάρτη, γενική απεργία την διεθνή μέρα της γυναίκας, Ισπανία

 

Η απεργία στη Google

Την 1η Νοέμβρη «σε απεργία προχώρησαν εργαζόμενες και εργαζόμενοι στη Google ενάντια σε κρούσματα σεξιστικής συμπεριφοράς στους χώρους δουλειάς. Οι εργαζόμενοι κατέβασαν τα ρολά στο 60% των χώρων της εταιρείας παγκόσμια από τη Σιγκαπούρη, το Τόκιο και τη Βομβάη μέχρι το Βερολίνο, το Δουβλίνο, το Λονδίνο, τη Ζυρίχη και τη Νέα Υόρκη.

“Η Kate, εργαζόμενη στη Google στο Δουβλίνο, δήλωσε στους συγκεντρωμένους ότι η απεργία γίνεται “σε αλληλεγγύη με όποιον έχει βιώσει οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακής συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας μας”».

Οι γυναίκες έβαλαν τη σφραγίδα τους και στην αντίσταση κατά της ακροδεξιάς στη Βραζιλία, με το κίνημα “Αυτόν όχι”, τη χρονιά που έφερε τον Μπολσονάρο στην εξουσία. “Σε 300 πόλεις όλης της χώρας, αλλά και σε συντονισμό με κινητοποιήσεις Βραζιλιάνων και συμπαραστατών σε άλλες χώρες, δόθηκε η πιο μαζική απάντηση στον Μπολσονάρο, τον φασίστα, ρατσιστή και σεξιστή υποψήφιο για την προεδρία της χώρας. Στο Σάο Πάολο υπολογίζονται 300 χιλιάδες, στο Ρίο 200 χιλιάδες, στο Μπέλο Οριζόντε 150 χιλιάδες και αντίστοιχα σε πολλά άλλα σημεία. Το σλόγκαν “Αυτόν ΟΧΙ” ενώνει πλέον εκατομμύρια γυναίκες». 

Το Μάρτη προμηνύοντας τη μάχη που θα ερχόταν “άγνωστοι” είχαν δολοφονήσει τη Μαριέλε Φράνκο, ηγετική αγωνίστρια στα κινήματα της Βραζιλίας.

Απεργία στην Ryanair

 

Μέση Ανατολή

Το 2018 ήταν η χρονιά που η Μέση Ανατολή βγήκε με ορμή από τη σιωπή νεκροταφείου που είχαν επιβάλει με τη σφαγή της Αραβικής Άνοιξης. Η χρονιά ξεκίνησε με αγώνες στο Ιράν, έφτασε σε απεργίες στην Ιορδανία, σε αναπάντεχα εκλογικά αποτελέσματα στο Ιράκ και κλείνει με καινούργιους ξεσηκωμούς στην Τυνησία και το Σουδάν. Και στην καρδιά όλων αυτών των γεγονότων, η μεγάλη μάχη στη Λωρίδα της Γάζας με την “πορεία της επιστροφής” που δεν σταμάτησε ακόμη κι όταν οι τραυματίες έφτασαν τους δεκάδες χιλιάδες. 

Η εργατική τάξη της Ιορδανίας κατέβηκε στην πρώτη γενική απεργία μετά από 20 ολόκληρα χρόνια με τις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις να συνεχίζονται καθημερινά φτάνοντας την Κυριακή 3/6 έξω από την πρωθυπουργική κατοικία απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης. 

Στο φόντο όλων αυτών των εξελίξεων ήρθε και η απόφαση του Τραμπ το Μάη να καταργήσει την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν που είχε υπογράψει ο Ομπάμα, ενώ παράλληλα μετέφερε την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Εκείνες τις μέρες γράφαμε στην ΕΑ πως: «Το μήνυμα είναι πως οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν το ρόλο του εγγυητή της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας στη Μέση Ανατολή. Το μαντρόσκυλο Ισραήλ έχει πράσινο φως να κάνει ό,τι θέλει. Και όχι μόνο το Ισραήλ. Το ίδιο μήνυμα εισπράττει η Σαουδική Αραβία και οι δορυφόροι της. Ο πρόεδρος του Ιράν, Ρουχανί, αποκάλυψε πριν από λίγες μέρες επιστολή του Τραμπ προς τα αραβικά καθεστώτα της περιοχής, στην οποία τα καλούσε ανοιχτά να περάσουν σε δράση. Οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει εφτά τρισεκατομμύρια για χάρη σας, τους λέει ο Τραμπ. Χωρίς τις ΗΠΑ πολλές από τις πλούσιες χώρες σας δεν θα υπήρχαν. Τώρα πρέπει να κάνετε κάτι σε αντάλλαγμα».

Όμως μια άλλη εξέλιξη του 2018 ήταν το πώς κάηκε το άστρο του Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, του πρίγκιπα διαδόχου της Σαουδικής Αραβίας. Ξεκίνησε με τη στήριξη του Τραμπ, πουλώντας “εκσυγχρονισμό” και μακελεύοντας την Υεμένη, και κατέληξε να κρύβεται στη σύνοδο των G20 το Δεκέμβρη, δακτυλοδειχτούμενος για τη δολοφονία του Κασόγκι. Καμιά από τις διεθνείς συνόδους των ιμπεριαλιστών δεν πήγε καλύτερα το 2018. Οι G20 ανακοίνωσαν ότι συμφωνούν πως διαφωνούν. Οι G7 τον Ιούνη κατέληξαν χωρίς ανακοινωθέν, με τον Τραμπ να τελειώνει τη συνάντηση βρίζοντας τον Καναδό πρωθυπουργό. Ενώ η σύνοδος των ASEAN, των χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας, στα μέσα Νοέμβρη, κατέληξε για πρώτη φορά χωρίς κοινό ανακοινωθέν, χάρη στις αντίρροπες, συντριπτικές πιέσεις που βάζουν πάνω στις χώρες της περιοχές οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ και Κίνας.

Η «Πορεία επιστροφής» στη Γάζα

 

To καραβάνι

Ο Τραμπ ήθελε να κάνει το 2018 χρονιά επιτυχιών του εμπορικού πολέμου με την Κίνα και ρατσιστικού παροξυσμού κόντρα στους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική. Αλλά συνάντησε αντίσταση, τυλίχτηκε στα σκάνδαλα και βγήκε πιο αδύναμος μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη. Το 2018 ήταν η χρονιά του κινήματος που έσπασε το διαχωρισμό των οικογενειών στα σύνορα με το Μεξικό και η χρονιά του καραβανιού από την Ονδούρα. Τον Ιούνη γράφαμε: «Ο Τραμπ και οι υπουργοί του φοβήθηκαν ότι τα πράγματα μπορούσαν να μετατραπούν σε μια εξέγερση. Άρχισαν να οργανώνονται αυθόρμητες και μη-αυθόρμητες διαδηλώσεις. Τα στελέχη της κυβέρνησης δέχονταν λεκτικές επιθέσεις όπου προχωρούσαν ή και μέσα στα εστιατόρια που έτρωγαν. Στη Φιλαδέλφεια χιλιάδες συγκεντρώθηκαν ενάντια στον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς. Στις συγκεντρώσεις πήραν το λόγο μικρά παιδιά και έφηβοι που μοιράστηκαν την εμπειρία του σοκ όταν περνάς “παράνομος” τα σύνορα και σε συλλαμβάνουν μαζί με τους γονείς σου, ακόμη και χωρίς “διαχωρισμό”». Τον Αύγουστο οι κολλητοί του Τραμπ άρχισαν να τον εγκαταλείπουν, ανοίγοντας στο στόμα τους στο δικαστήριο για απάτες, φοροκλοπές και εκβιασμούς. Τον Νοέμβρη έχασε την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. 

Οι αγώνες στις ΗΠΑ απλώθηκαν σε όλες τις κατευθύνσεις. Την αρχή είχαν κάνει οι γυναίκες το Γενάρη με μια μαζική δεύτερη ετήσια πορεία γυναικών. Συνέχισαν οι μαθητές και οι μαθήτριες το Μάρτη: «Το Σάββατο 24 του Μάρτη έζησαν τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις νεολαίας από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Σε περισσότερα από 450 σημεία σε όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν μαθητές και μαθήτριες, μαζί με τους καθητητές τους και τους γονείς τους στην “Πορεία για τις ζωές μας” ενάντια στην οπλοκατοχή και τους πολιτικούς της προστάτες. Οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις μιλάνε για 1,2 εκατομμύρια κόσμο συνολικά, αν και οι διαδηλώσεις ήταν τόσο πολλές και σε τόσα πολλά και απομακρυσμένα σημεία που είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν όλες οι εικόνες. Η Ουάσινγκτον είδε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της, οι διαδηλωτές κάνουν λόγο για 800 χιλιάδες κόσμο.

Ήταν ένα ακόμη βήμα στο κίνημα που ξεδιπλώθηκε σαν απάντηση στη δολοφονία 17 μαθητών και μαθητριών στο Πάρκλαντ της Φλόριντα στις 14 του Φλεβάρη. Ο δολοφόνος Νίκολας Κρουζ ήταν δηλωμένος φασίστας και ρατσιστής». Ενώ τον Απρίλη οι απεργίες των εκπαιδευτικών μετατράπηκαν «σε ρεύμα που περνάει από πολιτεία σε πολιτεία. Μετά τη μεγάλη νίκη που πέτυχαν οι εκπαιδευτικοί στη Δυτική Βιρτζίνια το Φλεβάρη, έχει ξεκινήσει μια μεγάλη μάχη στην Οκλαχόμα, αλλά και στο Κεντάκι, ενώ ήδη έκαναν τα πρώτα βήματα στην Αριζόνα. “Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοιο άπλωμα φωτιάς”, λέει η Λίλι Έσκελσεν Γκαρσία, πρόεδρος της μεγαλύτερης ομοσπονδίας εκπαιδευτικών, η οποία αποκαλεί τις εξελίξεις “εκπαιδευτική άνοιξη”.

Στην Οκλαχόμα έχουν βγει σε απεργία διαρκείας και συνεχίζουν για δεύτερη συνεχόμενη βδομάδα».

Οκτώβρης 2018, Το Καραβάνι των μεταναστών στα σύνορα Ονδούρας-Μεξικού

 

Αντιρατσιστικός αγώνας

Η διεθνής μέρα δράσης ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό στις 17 Μάρτη απλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. «ΟΧΙ στον ρατσισμό- ΟΧΙ στον φασισμό είπαν σε όλες τις γλώσσες, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις σε πάνω από 80 πόλεις σε περίπου 20 χώρες για τη Διεθνή Μέρα Δράσης στις 17 Μάρτη. 

“Από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα χιλιάδες διαδήλωσαν σε όλη την Ευρώπη για να τιμήσουν τη μέρα ενάντια στο ρατσισμό” γράφει χαρακτηριστικά το εκτενές ρεπορτάζ του Independent με τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις να γίνονται στο Λονδίνο, την Βιέννη, την Αθήνα και την Βαρσοβία». Οι μάχες με τους φασίστες και τη ρατσιστική εκστρατεία δεν σταμάτησαν στη διάρκεια όλης της χρονιάς και σε πολλές χώρες υπήρξαν ποιοτικές αλλαγές. Το 2018 ήταν η χρονιά των μαχών στα λιμάνια της Ιταλίας και του Ακουάριους. Τα κινήματα επέβαλαν στην ισπανική κυβέρνηση να δεχθεί τους πρόσφυγες ενώ ο Σαλβίνι από φόβο ότι το κίνημα αλληλεγγύης μπορεί να μετατραπεί σε κρίση της κυβέρνησης, κυνηγούσε τους δημάρχους στο Νότο που άνοιγαν τις πόλεις τους στα καράβια των προσφύγων. 

Το 2018 ήταν η χρονιά δύσκολων αλλά νικηφόρων μαχών στη Γερμανία, στην προσπάθεια να απομονωθούν οι φασίστες από το Κέμνιτς ως το Μόναχο και το Βερολίνο. Ήταν η χρονιά που μπήκαν σε κρίση οι Χριστιανοκοινωνιστές, το πρώτο βιολί των ρατσιστών στη Γερμανία, και η Λεπέν αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα στο “Εθνικό Μέτωπο” που της κληροδότησε ο φασίστας μπαμπάς της. Ο αρχιρατσιστής Όρμπαν στην Ουγγαρία αντιμετώπισε μια χρονιά αγώνων στα Πανεπιστήμια και τους δρόμους που προμηνύουν κι άλλη αντίσταση για το 2019.

Το 2018 όλοι παραδέχθηκαν πως η παγκόσμια οικονομία όχι μόνο δεν απογειώνεται δέκα χρόνια μετά την κρίση, αλλά καθηλώνεται με κίνδυνο για καινούργιες υφέσεις τη χρονιά που έρχεται. Η χρονιά κλείνει με τον Τραμπ να καταγγέλλει την Κεντρική Τράπεζα ως εμπρηστή κρίσεων. Και σ’αυτό το υπόβαθρο ήρθαν αλλαγές που αποσταθεροποιούν ακόμη περισσότερο - ήταν η χρονιά που παραιτήθηκε η Μέρκελ από την ηγεσία της Χριστιανοδημοκρατίας κάτω από το βάρος των εκλογικών αποτυχιών, το ΔΝΤ επέστρεψε στην Αργεντινή, η χρονιά που παραιτήθηκε ο Ζούμα στη Νότια Αφρική, που κατέρρευσε ο δικομματισμός στις εκλογές του Πακιστάν, που ενάντια στο ρεύμα της “επιστροφής της Δεξιάς” στη Λατινική Αμερική, στο Μεξικό κέρδισε θριαμβευτικά ο Λόπες Ομπραδόρ. Ήταν η χρονιά των αλλεπάλληλων αποτυχιών στις διαπραγματεύσεις του Μπρέξιτ, με παραιτήσεις των υπουργών της Μέι που μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε μια ανεξέλεγκτη 29η Μάρτη. Το 2018 ήταν χρονιά που οι από κάτω έκαναν βήματα με μεγαλύτερη σιγουριά από όση είχαν οι από πάνω. Οι από πάνω συνεχίζουν να βρίσκονται σε πανικό και γι’ αυτό γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνοι. Η πρόκληση για το 2019 είναι οι εμπειρίες του 2018 να βρουν τρόπο ακόμη πιο συντονισμένης και οργανωμένης έκφρασης. Αυτή είναι η πρόσκληση που κάνει η Εργατική Αλληλεγγύη για τη χρονιά που έρχεται.

 
Λονδίνο, 17 Μάρτη 2018
 
 
 
240.000 κατά του φασισμού στο Βερολίνο