Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά

Στις 10 Φλεβάρη αγωνιστές και αγωνίστριες του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού κινήματος από την Τουρκία και την Ελλάδα θα συναντηθούν στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο για να καταγγείλουν τις  πολιτικές των δύο χωρών και της ΕΕ απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε ολόκληρη την περιοχή.

Είναι η δεύτερη φορά που θα γίνει μια τέτοια συνάντηση με πρωτοβουλία της ΚΕΕΡΦΑ στην Ελλάδα και του DSIP στην Τουρκία. Η πρώτη ήταν στο πλαίσιο του μεγάλου πανελλαδικού αντιρατσιστικού καραβανιού που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ το Γενάρη του 2016, απαιτώντας να πέσει ο φράχτης στον Έβρο που έχει μετατρέψει τον ποταμό σε υγρό νεκροταφείο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και να ανοίξουν τα σύνορα για όλες και όλους.

Τώρα, στο διαρκές έγκλημα του φράχτη, έχουν προστεθεί οι απαγωγές όσων προσπαθούν και έχουν την τύχη να περάσουν σώοι τα παγωμένα νερά του Έβρου και οι παράνομες επαναπροωθήσεις τους πίσω στην Τουρκία. Οι καταγγελίες είναι συγκλονιστικές. Ανυπεράσπιστοι πρόσφυγες και μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων ασυνόδευτοι ανήλικοι, ηλικιωμένοι, γυναίκες με παιδιά, πέφτουν θύματα απαγωγής και κακομεταχείρισης από μαυροντυμένους, μασκοφόρους, ένοπλους -και πολλές φορές ένστολους με αστυνομικά ή στρατιωτικά ρούχα- άντρες που τους αφαιρούν όλα τους τα υπάρχοντα και τους γυρίζουν με τη βία στην άλλη πλευρά του ποταμού.

Έτσι, αντί για μεταφορά σε χώρους υποδοχής, ταυτοποίηση και πρόσβαση στις διαδικασίες αίτησης ασύλου, όπως ορίζουν όλοι οι νόμοι και διεθνείς συμβάσεις, βρίσκονται ακόμα και χωρίς ρούχα πίσω στην Τουρκία. Εκεί τις περισσότερες φορές τους παραλαμβάνουν οι τουρκικές αρχές που, σύμφωνα και με την ανταπόκριση των συντρόφων του DSIP, με  παρόμοιο τρόπο τους στέλνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και στη συνέχεια πολλούς τους απελαύνουν με συνοπτικές διαδικασίες στις χώρες προέλευσής τους.

Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία να αρνούνται την ύπαρξη τέτοιων κρατικών ή παρακρατικών ομάδων επαναπροώθησης, αλλά οι έρευνες με τις μαρτυρίες των ίδιων των θυμάτων πληθαίνουν. Δεν ξεχνάμε άλλωστε ότι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που είχαν συλληφθεί σε τουρκικό έδαφος και παραμείνει για μήνες στις τουρκικές φυλακές, είχαν οι ίδιοι ομολογήσει ότι βρέθηκαν στην άλλη πλευρά των συνόρων κυνηγώντας ύστερα από εντολές ανωτέρων τους «παράνομους» πρόσφυγες και μετανάστες.

Αυτές είναι οι συνέπειες της πολιτικής των κλειστών συνόρων. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό-μεταναστευτικό που υλοποιεί η κυβέρνηση είναι μια απειλή για τις ελευθερίες όλων μας. Η  συνάντηση στις 10 Φλεβάρη είναι ένα βήμα για να καταγγείλουμε τη ρατσιστική συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας και να φωνάξουμε ξανά δυνατά στις δύο πλευρές των συνόρων «Το φράχτη ρίξτε, τα σύνορα ανοίξτε».

24 Γενάρη 2016, Κήποι Έβρου. Διαδήλωση ενάντια στο φράχτη

 


Στοπ στις επαναπροωθήσεις

«Ταξίδευα μαζί με μια ομάδα ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων. Συνολικά ήταν γύρω στους 20. Περάσαμε στην Ελλάδα διασχίζοντας τον Έβρο, μέσα σε μια βάρκα, όταν είχε αρχίσει να νυχτώνει. Όταν φθάσαμε στην ελληνική πλευρά, συλληφθήκαμε από μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα, ήταν μεγαλόσωμοι και φορούσαν μαύρες μάσκες fullface στο πρόσωπο. Αφού μας συνέλαβαν, μας στρίμωξαν για πολλές ώρες μέσα σε ένα βαν χωρίς νερό και φαγητό. Έπειτα, κι ενώ είχε νυχτώσει ξανά, μας οδήγησαν πίσω στο ποτάμι και μας επιβίβασαν σε μία βάρκα. Ένας από τους μασκοφόρους ανέβηκε στη βάρκα και μας υποχρέωσε να είμαστε ξαπλωμένοι με το πρόσωπο προς τα κάτω. Μας αποβίβασε στην απέναντι πλευρά και επέστρεψε πίσω».

 «Μπήκα στην Ελλάδα στις 9 το βράδυ με άλλα 4-5 άτομα. Περπατήσαμε περίπου 10 λεπτά, όταν μας σταμάτησε η αστυνομία. Ήμασταν σε ένα χωματόδρομο κοντά στις Φέρες. Μας ρώτησαν τι χαρτιά είχαμε και άρχισαν να μας χτυπάνε. Ήταν σε ένα μαύρο Ι.Χ., φορούσαν πολιτικά ρούχα και είχαν καλυμμένα πρόσωπα. Μας χτύπησαν με πλαστικά ρόπαλα, μιλούσαν ελληνικά και κάποιοι γερμανικά. Μετά από λίγο ήρθε ένα φορτηγό, με μια φουσκωτή βάρκα μέσα. Μας πήραν όλα τα πράγματα και δεν μας επέστρεψαν τίποτα. Με τη βάρκα αυτή μας μετέφεραν απέναντι. Μόλις φτάσαμε εκεί μας έπιασε η τουρκική αστυνομία».

Οι μαρτυρίες του Ο.Α., ασυνόδευτου ανήλικου 17 ετών από τη Συρία και του Α.Ε., 18 ετών από την Αλγερία αντίστοιχα, είναι μόνο δύο από τις δεκάδες που έχουν έρθει τις τελευταίες βδομάδες στην δημοσιότητα και αποκαλύπτουν το ανατριχιαστικό πρόσωπο των παράνομων ρατσιστικών πρακτικών που εξελίσσονται πλέον σε συστηματική βάση στην ελληνική πλευρά στον Έβρο.

«Κανονικότητα»

Οι καταγγελίες δεν είναι καινούργιες. Εδώ και πάνω από ένα χρόνο έρχονται στο φως ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που «εξαφανίζονταν» μυστηριωδώς στην από εδώ πλευρά των συνόρων. Όμως, αυτή τη στιγμή γίνονται «κανονικότητα». Δεν είναι τυχαίο που η πρόσφατη κοινή έκθεση των οργανώσεων «Αρσις», Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και Human Rights 360 (από όπου και οι παραπάνω μαρτυρίες) έχει τίτλο «Η νέα κανονικότητα στον Έβρο: αμείωτες συνεχίζονται οι παράνομες επαναπροωθήσεις πολιτών τρίτων χωρών». Η έκθεση περιλαμβάνει 39 συγκλονιστικές μαρτυρίες επαναπροωθήσεων, ανάμεσά τους ασυνόδευτων ανήλικων, μονογονεϊκών οικογενειών και θυμάτων βασανιστηρίων και σεξουαλικής βίας και συγκεντρώθηκαν κατά την επίσκεψη των τριών οργανώσεων στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης του Φυλακίου του Έβρου και στα κέντρα κράτησης στο Φυλάκιο, στο Παρανέστι Δράμας και στην Ξάνθη.

Αυτή της A.K., 29 ετών, από τη Συρία, είναι χαρακτηριστική: «Μας κρατήσανε κρυμμένους από τις 11 το πρωί που μπήκαμε στην Ελλάδα μέχρι τις 7 το απόγευμα, δε μας πήγαν σε κάποιο τμήμα. Δε μας έδωσαν φαγητό, δε μας επέτρεπαν ούτε να κάνουμε την ανάγκη μας στη φύση, ούτε μας έφεραν γιατρό όταν ζητήσαμε, γιατί υπήρχαν άτομα άρρωστα ανάμεσά μας. Υπήρχαν κάτι σκουπίδια εκεί και κάποιοι αστυνομικοί έπαιρναν μπουκάλια και έβαζαν νερό μέσα και μας έδιναν να πιούμε. Εγώ μια φορά προσπάθησα να βοηθήσω μια ηλικιωμένη κυρία με πρόβλημα στο πόδι, αλλά ένας αστυνομικός χτύπησε και εμένα και την κυρία. Όταν νύχτωσε μας έβαλαν σε ένα βαν και μας πήγαν μέχρι το ποτάμι. Μας πήραν όλα τα ρούχα, ήταν φοβερό, οι άντρες μόνο με τα εσώρουχα και οι γυναίκες φύγαμε μόνο με τα εσώρουχα και μπλούζες από πάνω, ήταν εξευτελιστικό».

Αντίστοιχες μαρτυρίες συγκέντρωσε πρόσφατα το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) από 26 αιτούντες άσυλο και μετανάστες από Αφγανιστάν, Ιράκ, Μαρόκο, Πακιστάν, Συρία, Τυνησία και Υεμένη, που βρίσκονταν στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Όλοι έκαναν λόγο για εχθρική ή βίαιη συμπεριφορά της ελληνικής αστυνομίας αλλά και αγνώστων, που φορούσαν στολές και μάσκες χωρίς διακριτικά σήματα. Δώδεκα είπαν ότι τους έγδυσαν, τους κατέσχεσαν ταυτότητες, χρήματα και όλα τα πράγματά τους. Σε επτά περιπτώσεις απωθήθηκαν οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων παιδιών. Σε άλλα επτά περιστατικά τους πήραν ρούχα ή παπούτσια και τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στην Τουρκία με τα εσώρουχα, ακόμα και μέσα στη νύχτα με χαμηλές θερμοκρασίες.

Η κακοποίηση περιλάμβανε ξυλοδαρμούς με γροθιές, κλοτσιές και κλομπ, ενώ σε μία περίπτωση αναφέρθηκε η χρήση όπλου, μάλλον αναισθητοποίησης. Σε μια άλλη ένας μαροκινός άνδρας είπε ότι ένα άτομο με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τον έσυρε από τα μαλλιά και τον ανάγκασε να γονατίσει στο έδαφος. Στη συνέχεια, απειλώντας τον με ένα μαχαίρι στο λαιμό, τον υπέβαλε στο μαρτύριο της ψεύτικης εκτέλεσης. Υπήρξε επίσης καταγγελία για επαναπροώθηση 19χρονης εγκύου από το Αφρίν της Συρίας, καθώς και μίας Αφγανής που περιέγραψε ότι οι ελληνικές αρχές πήραν τα παπούτσια των δύο μικρών παιδιών της. Τα περισσότερα περιστατικά έγιναν μεταξύ Απρίλη και Νοέμβρη 2018.

Το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση το μάθαμε τον περασμένο Σεπτέμβρη. Τρεις γυναίκες, μία μητέρα με τις δύο κόρες της, βρέθηκαν άγρια δολοφονημένες στον Έβρο. Αλλά το έγκλημα παραμένει «ανεξιχνίαστο». Επιπλέον, έχει άμεσες συνέχειες. Ακόμα και όσοι καταφέρνουν να περάσουν τον Έβρο, κινδυνεύουν να αφήσουν την τελευταία τους πνοή μέσα σε κάποιο βανάκι που θα ανατραπεί στην Εγνατία και τους άλλους δρόμους κυνηγημένο από την αστυνομία. Αλλά και αυτά τα δεκάδες περιστατικά τους τελευταίους μήνες καταγράφονται σαν «αυτοκινητιστικά δυστυχήματα».

Αυτή είναι η «κανονικότητα» της ελληνικής κυβέρνησης. Και χρειάζεται να την ανατρέψουμε.

Λένα Βερδέ

Κάτω τα σύνορα και οι συμφωνίες τους!

Η Τουρκία έχει γίνει το μαντρόσκυλο των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προκειμένου να ξεφορτωθούν τους πρόσφυγες, από τη στιγμή που υπέγραψε τη ρατσιστική συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια αυστηρότερη πολιτική στο Αιγαίο για να αποτρέψει τους Σύριους να φτάσουν στα ελληνικά νησιά. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα τουρκο-ελληνικά σύνορα στον ποταμό Έβρο έχουν γίνει μια πιο δημοφιλής διαδρομή για όσους προσπαθούν να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη.

Άνθρωποι πεθαίνουν τώρα στον ποταμό. Αν καταφέρουν να περάσουν, η ελληνική συνοριοφυλακή τους επαναπροωθεί πίσω στην Τουρκία. Και οι τουρκικές αρχές -σε πολλές περιπτώσεις- προσπαθούν να τους απελάσουν πίσω στη Συρία από όπου έφυγαν.

Πριν από μερικούς μήνες, συγγενής μέλους του DSIP με καταγωγή από τη Συρία προσπάθησε να περάσει στα σύνορα. Συνελήφθη μαζί με μια ομάδα και στάλθηκε σε κέντρο κράτησης στο Hatay, μια μικρή τουρκική πόλη κοντά στα συριακά σύνορα. Ψάχναμε μια ολόκληρη νύχτα να βρούμε πολλούς και διαφορετικούς δικηγόρους για να παρέμβουν  -τελικά απελευθερώθηκε. Αλλά μερικές δεκάδες άλλα άτομα που ήταν μαζί του στάλθηκαν πίσω στη Συρία.

Η πολιτική αυτή βασίζεται στην μεταβαλλόμενη στάση του κυβερνητικού κόμματος της Τουρκίας, του ΑΚΡ, προς τους πρόσφυγες από το 2015. Η Τουρκία είχε εφαρμόσει μια πολιτική ανοικτών συνόρων για τους Σύριους μεταξύ 2011 και 2015. Αυτό οδήγησε τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους να φτάσουν στην Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια. Το 2015, η Τουρκία, ενώ διαπραγματευόταν με την ΕΕ για να κλείσει τα δυτικά σύνορά της, άρχισε να κατασκευάζει στα νοτιοανατολικά τείχος εναντίον των προσφύγων. Η τουρκική κυβέρνηση το αποκαλεί με υπερηφάνεια ως το «μεγαλύτερο τείχος στη γη» και ισχυρίζεται ότι είναι ενάντια στην «τρομοκρατία». Ωστόσο, εξακολουθεί να επεμβαίνει στρατιωτικά στη Συρία προκειμένου ξανά να «σταματήσει τη τρομοκρατία». Φαίνεται ότι το τείχος δεν είναι αρκετό για να γίνει αυτό!

Παρόλα αυτά, σταμάτησε πραγματικά τη ροή των προσφύγων προς στην Τουρκία. Τώρα ένας πρόσφυγας χρειάζεται πολλά χρήματα για τους διακινητές προκειμένου να περάσει τα συριοτουρκικά σύνορα και τελικά είναι πολύ πιθανό να ξυλοκοπηθεί, να πυροβοληθεί ή να επαναπροωθηθεί πίσω από τον τουρκικό στρατό.

Η εθνικιστική/ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση είναι ακόμα πιο εχθρική στους πρόσφυγες. Θέλουν να τους στείλουν όλους πίσω στη Συρία! Αυτό επιτρέπει στο AKP να παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον φίλο των Σύριων. Ωστόσο, η αλήθεια είναι η ανάποδη.

Σε αντίθεση με τα κόμματα της άρχουσας τάξης, οι επαναστάτες σοσιαλιστές και στις δύο πλευρές του Αιγαίου κάνουν μια τιτάνια προσπάθεια να στηρίξουν τους πρόσφυγες και να συντρίψουν τον ρατσισμό. Το 2016, όταν η συμφωνία του ΑΚΡ με την ΕΕ βρισκόταν στα σκαριά, διαδηλώσαμε και στις δύο πλευρές του Έβρου για να δείξουμε το γνήσιο διεθνισμό και αλληλεγγύη μας στους πρόσφυγες. Αυτό το Φεβρουάριο θα το κάνουμε και πάλι.

Είμαστε ενάντια στην τουρκική κυβέρνηση, η οποία αποκαλεί τους Σύριους πρόσφυγες ως «φιλοξενούμενούς μας» και γι 'αυτό δεν τους αναγνωρίζει το καθεστώς και τα δικαιώματα του πρόσφυγα. Εμείς ως DSIP αγωνιζόμαστε για την πλήρη ισότητα των Σύριων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να είναι Τούρκοι πολίτες, και απαιτούμε από το τουρκικό κράτος να σταματήσει τη στοχοποίηση των προσφύγων εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Ας συναντηθούμε στις 10 Φεβρουαρίου στον Έβρο: Κάτω τα σύνορα, οι φράχτες και οι συμφωνίες!

Ozan Tekin, DSIP

16 ΜΑΡΤΗ  Εξορμήσεις μέσα στις γιορτές

Με εξορμήσεις, αφισοκολλήσεις και εκδηλώσεις συνεχίζεται σε όλες τις πόλεις και τις γειτονιές η καμπάνια της ΚΕΕΡΦΑ για τη Διεθνή Ημέρα Δράσης ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες στις 16 Μάρτη. Παντού, η πρωτοβουλία για τη συντονισμένη κινητοποίηση, την οποία στηρίζουν ήδη αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές κινήσεις από 12 χώρες, βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση.

Οι εκδηλώσεις που ξεκίνησαν να οργανώνουν οι τοπικές επιτροπές ΚΕΕΡΦΑ πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων με κέντρο τη δίκη της Χρυσής Αυγής και τη μάχη για την ισόβια καταδίκη των ναζί δολοφόνων είχαν μεγάλη επιτυχία. Από τα Πετράλωνα, το Μαρούσι, τους Αμπελόκηπους και την Αγία Παρασκευή μέχρι το Ελληνικό, το Περιστέρι, το Βύρωνα, τον Κεραμεικό και την Πάτρα, εκατοντάδες εργαζόμενοι, φοιτητές, μαθητές, αγωνιστές της Αριστεράς και των κινημάτων, ντόπιοι και μετανάστες, έχουν ήδη ενημερωθεί και συζητήσει για τη σημασία της 16Μ. Ο κύκλος των εκδηλώσεων που συνεχίζεται τις επόμενες βδομάδες θα απλώσει ακόμα περισσότερο το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό μήνυμα.

Αντίστοιχα αποτελέσματα είχαν τα «αντιφασιστικά κάλαντα» που οργανώθηκαν παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς σε πολλές γειτονιές από μεικτά συνεργεία μελών της ΚΕΕΡΦΑ και του ΣΕΚ. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που μίλησαν στην Εργατική Αλληλεγγύη ήταν ενθουσιασμένοι/ες από την εμπειρία που είχαν σε αυτές τις εξορμήσεις.

Χαμός

Στον Πειραιά «έγινε χαμός, οι προκηρύξεις για τις 16 Μάρτη εξαφανίστηκαν», μας είπε ο Αρτέμης. «Προσωπικά πρώτη φορά συμμετείχα σε εξόρμηση με τόσους πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες με πικέτες και ντουντούκα, η εικόνα από μόνη της τραβούσε τον κόσμο να σταματήσει και να συζητήσει μαζί μας. Σε μια περιοχή όπου έχουν δοθεί πολλές αντιφασιστικές μάχες ενάντια στα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής και όπου ακόμα είναι ανοιχτή η μάχη ενάντια στα γραφεία της ναζιστικής συμμορίας, ο κόσμος μας κοιτούσε με χαρά και ήθελε κουβέντα για το πώς θα καταφέρουμε να τους τσακίσουμε. Το πρωτοσέλιδο της Εργατικής Αλληλεγγύης “Στη φυλακή οι νεοναζί” κέρδιζε επίσης τα βλέμματα, όπως και η αντιφασιστική εκδήλωση που οργανώνουμε στον Πειραιά στις 13 Γενάρη.  Πολύ μεγάλη ανταπόκριση είχε και η αντίστοιχη εξόρμηση στο Κερατσίνι με όλο τον κόσμο να λέει ότι ναι, πρέπει επιτέλους να βάλουμε στη φυλακή τους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα».

«Η βροχή δεν έγινε εμπόδιο στο να γίνει μια από τις καλύτερες παρεμβάσεις μας στη γειτονιά», μας είπε η Κατερίνα για την εξόρμηση στο Παγκράτι, «Ξεκινήσαμε ένα μεγάλο συνεργείο από την πλατεία Βαρνάβα και κάναμε περιοδεία στην γειτονιά, στους δρόμους και τα μαγαζιά, φτάνοντας στο Άλσος του Παγκρατίου. Όλοι μας υποδέχονταν με χαμόγελα, έπαιρναν την προκήρυξη για τις 16Μ, πολλοί αγόρασαν την Εργατική Αλληλεγγύη και το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω».

«Πότε επιτέλους θα μπουν οι χρυσαυγίτες στη φυλακή; Αυτό ήταν το ερώτημα που μας έκανε ο περισσότερος κόσμος στη Λαϊκή της Πανόρμου και άνοιγε τη συζήτηση για την κλιμάκωση της αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής μάχης», μας είπε ο Βασίλης για την εξόρμηση στους Αμπελόκηπους, «Να μην τους αφήσουμε να εμφανιστούν τώρα που έρχονται οι εκλογές, έλεγαν πολλοί».

«Στη φυλακή οι φασίστες-να κλιμακώσουμε τους αγώνες για να τα πάρουμε όλα πίσω, ήταν το δίπτυχο της εξόρμησης στην πλατεία Αναλήψεως», μας είπε ο Θοδωρής για την εξόρμηση στα Βριλήσσια, «Σε μια περίοδο που όλες οι πολιτικές δυνάμεις κυκλοφορούν εν όψει των εκλογών, η παρουσία μας για την οργάνωση τις 16Μ και όλων των αγώνων του κινήματος είναι πολύ σημαντική».

«Πόσο διατεθειμένοι είναι όλοι να ενισχύσουν οικονομικά κάθε φωνή που αγωνίζεται ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και περικοπών, μας έδειξε η περιοδεία μας στα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης», μας είπε η Μαργαρίτα, για την εξόρμηση στα Χανιά, «Η πλειοψηφία μας γνωρίζει ήδη από τις απεργιακές, τις αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές μάχες και εκτιμά τη συνέπεια με την οποία παλεύουμε και συνεχίζουμε τον αγώνα».