Ο Χαλίλ δεν ήταν ο πρώτος και δεν θα είναι ο τελευταίος. Ο Χαλίλ* τιμωρήθηκε απο το τουρκοκυπριακό στρατοδικείο με 20 μέρες φυλάκιση γιατί αρνείται να πάρει μέρος στις στρατιωτικές ασκήσεις που καλείται σαν έφεδρος. Γι’ αυτήν του την άρνηση επικαλείται λόγους αρχών και συνείδησης. "Δεν θα πυροβολήσω τον φίλο μου τον Αντώνη" όπως δήλωσε "και δεν θα συμμετέχω σε κανένα στρατό εναντίον κανενός λαού".
Υπερασπιζόμαστε τον Χαλίλ και του εκφράζουμε την ολόθερμη συμπαράστασή μας, όχι γιατί στρέφεται ενάντια στο στρατό του αντίπαλου, αλλά γιατί αγωνίζεται για επαναπροσέγγιση, συμφιλίωση, ειρήνη και επανένωση.
Ο Χαλίλ δεν είναι ο πρώτος που δίνει αυτή τη μάχη. Ο πρώτος ήταν ένας ελληνοκύπριος, ο Γιάννης Πάρπας, πριν 30 χρόνια που πέρασε δυο μήνες στις Κεντρικές Φυλακές για τους ίδιους λόγους που τιμωρείται τώρα ο Χαλίλ. Για ιστορικούς λόγους παραθέτω τη δήλωση που έκανε τότε μέσα απο τις φυλακές: “Aπό τις 24/5/88 βρίσκομαι στις Κεντρικές Φυλακές καταδικασμένος σε δύο μήνες φυλακή. Ο λόγος που βρίσκομαι στη φυλακή είναι ότι αρνήθηκα, για λόγους αρχών και συνείδησης, να πάρω μέρος στις ταχτικές ασκήσεις της εθνοφρουράς που με καλούν.
Τιμωρούμαι για τις ιδέες μου, τιμωρούμαι, γιατί θεωρώ υποκρισία απο τη μια να προβάλλεται η επαναπροσέγγιση με τους τουρκοκύπριους, ορισμένοι τους αποκαλούν αδέλφια, και απο την άλλη να δυναμώνουμε το στρατό και να στρατιωτικοποιείται όλο και περισσότερο η κοινωνία και η ζωή μας.
Τιμωρούμαι γιατί δεν θέλω να δυναμώσω ενα στρατό για τον οποίο δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί ξανά για να κάνει "ανδραγαθήματα" σαν αυτά που έκανε πριν το ‘74 εναντίον των τουρκοκυπρίων και το ‘74 εναντίον και των ελληνοκυπρίων και των τουρκοκυπρίων.
Η συμπαράσταση που περίμενα απο τους δημοκρατικούς και προοδευτικούς συμπολίτες μου ήταν ανύπαρκτη. Η ευαισθησία τους για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φαίνεται ότι περιορίζεται μόνο σε αυτά που δεν θίγουν τον εθνικισμό τους. Δεν θέλω να παραστήσω τον ήρωα και δεν είμαι. Δεν ξέρω αν στο τέλος θα εξαναγκαστώ να συμμετέχω στις ασκήσεις αφού απειλούμαι με πολυ μεγαλύτερη φυλάκιση. Ελπίζω η πράξη μου να μην πάει χαμένη και να βρεθούν εργαζόμενοι που θα διαμαρτυρηθούν και θα υποστηρίξουν το δικαίωμα αυτών που δεν θέλουν να υπηρετήσουν για λόγους αρχών και συνείδησης και θα υποστηρίξουν μια ειλικρινή επαναπροσέγγιση».
Δεν πήγε χαμένη η πράξη του Πάρπα. Μετά απο ενα κίνημα αλληλεγγύης που κράτησε δυο χρόνια, εδώ και στο εξωτερικό με άξονα την Επιτροπή Συμπαράστασης που δημιουργήθηκε κυρίως απο ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ο Πάρπας απαλλάχτηκε και η Κυπρική Δημοκρατία αναγκάστηκε να ψηφίσει νόμο για εναλλακτική θητεία.
Ακολούθησε κάποια χρόνια αργότερα ο Σαλίχ Ασκέρογλου που παντρεύτηκε την ελληνοκύπρια Γιώτα και αρνήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στον τούρκικο στρατό δηλώνοντας και αυτός: "Ποιούς θα πολεμήσω; τους συγγενείς της γυναίκας μου;" Και αυτός φυλακίστηκε, και μετά αναγκάστηκε να μεταναστεύσει για να αποφύγει νέες φυλακίσεις.
Ο Χαλίλ και οι άλλοι τουρκοκύπριοι αρνητές στράτευσης συνεχίζουν επάξια αυτή την παράδοση.
* Ο Χαλίλ Καραπατσιάογλου κρίθηκε ένοχος γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει ως έφεδρος το 2014, το 2015, το 2016 και το 2017. Αρνήθηκε να πληρώσει το χρηματικό πρόστιμο για την πληρωμή του οποίου δόθηκε διάστημα 10 ημερών. Στις 14/1 θα παρουσιαστεί ξανά ενώπιον του «στρατιωτικού δικαστηρίου» και αν δεν έχει πληρώσει το χρηματικό πρόστιμο, θα πάει στη φυλακή για 20 ημέρες. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η σημερινή απόφαση του «στρατοδικείου» τόνισε σε ανακοίνωσή του το συνδικάτο των εργαζομένων στον Τύπο Basin Sen, ο πρόεδρος και ο γ.γ. του οποίου αποφάσισαν να δηλώσουν αντιρρησίες συνείδησης.