“Κάντε ένα πραξικόπημα γρήγορα και όσο το δυνατόν πιο ήσυχα”. Αυτή είναι η υποκριτική γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Βενεζουέλα. Όση “δημοκρατική” επένδυση και να βάζουν στις διακηρύξεις τους, οι ηγέτες της ΕΕ λένε ακριβώς το ίδιο με τον Τραμπ.
Μπορεί οι εσωτερικές εντάσεις και η διαφωνία της Ιταλίας να μπλόκαραν την ομόφωνη αναγνώριση στον αυτοανακηρυγμένο πρόεδρο Χουάν Γκουαϊδό, αλλά η ΕΕ έχει ήδη στείλει τελεσίγραφο στον Μαδούρο και τα περισσότερα κράτη αναγνωρίζουν “πρεσβευτές” των πραξικοπηματιών.
Εξελίσσεται ένα ντόμινο υποκρισίας. Τα κράτη της ΕΕ αναγνωρίζουν τον Γκουαϊδό, λέγοντας ότι εύχονται να μην εξελιχθεί στρατιωτικό πραξικόπημα που θα οδηγήσει σε εμφύλιο, ούτε στρατιωτική επέμβαση. Αλλά ο Γκουαϊδό και οι περί αυτόν δέχονται τη στήριξη της ΕΕ ακριβώς για να απευθύνουν κάλεσμα σε πραξικόπημα και επέμβαση των ΗΠΑ. Την αλήθεια την λένε πιο καθαρά οι “εξόριστοι” Βενεζολάνοι, εκατομμυριούχοι και ρατσιστές, πολλοί από τους οποίους κατοικοεδρεύουν στη Μαδρίτη ή σε ισπανικά θέρετρα. Η ισπανική εφημερίδα Ελ Παΐς άνοιξε τις στήλες της για παράδειγμα στον Ίψεν Μαρτίνες, ο οποίος γράφει ότι αυτό που χρειάζεται: “ονομάζεται ‘προνουντσιαμέντο’ [κηρυξη πραξικοπήματος] και όσο και αν ενοχλούνται διάφοροι άπραγοι Αριστεροί στην Ισπανία, το Μεξικό ή την Ουρουγουάη, αυτό είναι που επιθυμούν πατριωτικά εκατομμύρια δημοκράτες Βενεζολάνοι, με τον ίδιο ζήλο που ο σαμάνος καλεί τις θεότητες για καλό κυνήγι και καλή ψαριά. Εμφανίστηκαν μια σειρά διακηρύξεις στρατιωτικών που στήριζαν τον Γκουαϊδό, αλλά προς το παρόν είναι αξιωματικοί που είχαν το θάρρος να τοποθετηθούν χωρίς δύναμη πυρός, αλλά με μόνη την αξία του λόγου τους. Και γρήγορα μπήκαν φυλακή.
Αυτό που χρειάζεται η συλλογική φαντασία είναι ένα σώμα που θα αναπτυχθεί σε ένα στρατηγικό σημείο, με επαρκή αριθμό από θαρρετούς αξιωματικούς και στρατιώτες, κατάλληλα εξοπλισμένο για να εξασφαλίσει τον έλεγχο πχ ενός γηπέδου σοφτμπολ και μια πίστα ενός χιλιομέτρου για να μπορούν να κληθούν τα C-17 της αμερικάνικης αεροπορίας, τα οποία θα είναι γεμάτα από χειρουργικό εξοπλισμό, κυκλοσπορίνη για την αιμοκάθαρση και γάλα σόγιας για κρέμες για μωρά. Με αρχή ένα τέτοιο επεισόδιο είναι λογικό να περιμένουμε ότι ο τσαβιστικός στρατός [...] θα άρχιζε να διαλύεται όπως έγινε και με την Προεδρική Φρουρά του Σαντάμ Χουσεΐν”.
Τέτοιου είδους καλέσματα είναι οι πιο “ειρηνικές” εκδοχές που φτάνουν να στηρίζονται και από το κατεστημένο της δημοκρατικής Ισπανίας. Αν κανείς διαβάσει πώς εκφράζονται μέσα στην ίδια τη Βενεζουέλα, λίγο απέχουν από το “Τραμπ, βομβάρδισέ μας”. Η ΕΕ κάνει ότι δεν βλέπει όλο αυτό το σχεδιασμό, ο οποίος έχει κερδίσει περισσότερη νομιμοποίηση με τα ευρωπαϊκα τελεσίγραφα κατά του Μαδούρο.
Η υποκρισία γίνεται ακόμη πιο αποκρουστική, επειδή συνδυάζεται και με τα παιχνίδια πείνας που παίζουν μαζί οι ΗΠΑ και οι λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις. Το εμπάργκο σφίγγει, η βενεζολάνικη κρατική πετρελαϊκή εταιρεία από όπου εξαρτώνται όλα τα έσοδα του κράτους θα αναγκαστεί να ρίξει στο μισό την παραγωγή της μέσα στο 2019, οι Άμερικάνοι “επενδυτές” που έχουν ομόλογα της Βενεζουέλας πρέπει να τα ξεφορτωθούν. Και την ώρα που εξελίσσονται όλα αυτά, στήνουν θεάματα στα σύνορα με την Κολομβία, όπου καραβάνια με ανθρωπιστική βοήθεια μένουν μπλοκαρισμένα επειδή ο Μαδούρο “δεν θέλει να ταΐσει το λαό του”. Οι εκβιαστές παρουσιάζονται ως σωτήρες. Απουσία, προς το παρόν, μιας πίστας όπου θα… προσγειωθούν τα αμερικάνικα αεροσκάφη, όπως ζητάει ο Μαρτίνες, ο Γκουαΐδό εκμεταλλεύεται την απόγνωση και την πείνα στα σύνορα για να καλέσει εκεί τμήματα του στρατού να ξεσηκωθούν κατά της κυβέρνησης: “Σας καλώ να ενωθείτε με τον αγώνα του λαού και να επιτρέψετε να περάσουν τα τρόφιμα”. Από αυτά τα ίδια σύνορα εδώ και χρόνια είδη πρώτης ανάγκης περνούσαν προς την Κολομβία για να μοσχοπουληθούν και να γεμίσουν τις τσέπες τους οι μαυραγορίτες που εκμεταλλεύονταν τις κρατικές ενισχύσεις, ενώ τα ράφια στη Βενεζουέλα άδειαζαν. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, ήταν αποτέλεσμα των δυνάμεων της “ελεύθερης αγοράς” που ασφυκτιούσαν από τον κρατισμό.
Όσα χειρουργικά γάντια και να φοράει στις ανακοινώσεις της η ΕΕ, έχει ταχθεί με τους πραξικοπηματίες. Όσες φορές και να κλίνει την λέξη δημοκρατία, έχει συνταχθεί με τους διάφορους Μπολσονάρο της Λατινικής Αμερικής. Κι όσο “ευρωπαϊσμό” και να υπόσχεται, ο Τραμπ και ο Μπόλτον θα βρεθούν να βομβαρδίζουν το Καράκας αν τα πράγματα ξεφύγουν.