Πάνω από 45.000 νοσηλεύτριες, μαίες και συμπαραστάτες-τριες διαδήλωσαν στο Δουβλίνο το περασμένο Σάββατο στα πλαίσια των απεργιακών κινητοποιήσεων που έχουν ξεσπάσει στα νοσοκομεία - στο μεγαλύτερο κύμα κινητοποιήσεων που έχει δει η Ιρλανδία μετά από εκείνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού πριν λίγα χρόνια.  

Οι απεργίες της Ιρλανδικής Ομοσπονδίας Νοσηλευτών και Μαιών (INMO) ξεκίνησαν με 24ωρη στις 30/1 -την πρώτη πανεθνική απεργία του κλάδου εδώ και δύο δεκαετίες-ακολούθησε 48ωρη απεργία στις 5 και 7 Φεβρουαρίου διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς τους, στελέχωση των νοσοκομείων και βελτίωση των συνθηκών εργασίας. 

Μετά και το μαζικό συλλαλητήριο του Σαββάτου, οι νοσοκόμες και οι μαίες είχαν εξαγγείλει ξανά τριήμερη απεργία για τις 12,13,14 Φλεβάρη αυτήν τη βδομάδα. Όμως η κλιμάκωση της απεργίας και η πλατιά συμπαράσταση τρόμαξε την ιρλανδική κυβέρνηση αναγκάζοντάς την, ενώ αρχικά αρνιόταν να μιλήσει για αυξήσεις, να υποσχεθεί την Δευτέρα, παραμονή της τριήμερης απεργίας, αυξήσεις 2.5% κατά μέσο όρο με στόχο το σταμάτημα των κινητοποιήσεων. 

Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η απεργία έχει ανασταλεί από την συνδικαλιστική ηγεσία (που ζητάει από τις περίπου 40.000 νοσηλεύτριες και μαίες να ψηφίσουν αν εγκρίνουν τις αυξήσεις) ενώ στο αντίπαλο κυβερνητικό στρατόπεδο (το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίαζε για να εγκρίνει τις αυξήσεις την ώρα που η εργατική αλληλεγγύη πήγαινε στο τυπογραφείο) σύμφωνα με τους Irish Times εκφράζονται ανησυχίες μήπως η υποχώρηση της κυβέρνησης ανοίξει την όρεξη και σε άλλους κλάδους να διεκδικήσουν αυξήσεις.