Πληθαίνουν οι εκθέσεις φορέων που μιλούν μεταξύ άλλων για κακομεταχείριση και παράνομες απελάσεις προσφύγων και μεταναστών στον Έβρο, επιβεβαιώνοντας έτσι όσα κατήγγειλαν αγωνιστές κι αγωνίστριες από Ελλάδα και Τουρκία, σε κινητοποίηση που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ, πριν από δύο βδομάδες στα σύνορα του Έβρου.
Χαρακτηριστική η έκθεση - κόλαφος της Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης, (Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας - CPT), η οποία δημοσιεύτηκε στις 19/2 και αναφέρεται στις άθλιες συνθήκες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και λοιπών χώρων κράτησης αλλά και σε βασανιστήρια της αστυνομίας.
Σύμφωνα με την έκθεση, η αντιπροσωπεία της Επιτροπής “έλαβε μια σειρά αξιόπιστων ισχυρισμών για σωματική κακομεταχείριση αλλοδαπών που στερούνταν την ελευθερία τους από την αστυνομία. Οι ισχυρισμοί μιλούν για σφαλιάρες, μπουνιές και κλωτσιές σε πολλά σημεία του σώματος (συμπεριλαμβανομένων στο πρόσωπο και το κεφάλι), καθώς και χτυπήματα με γκλομπ. Οι καταγγελίες σχετίζονται με χώρους κράτησης στην περιοχή του Έβρου (π.χ. Κέντρο Κράτησης Φυλάκιου, Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Φυλάκιου, Αστυνομία Τυχερού, Σταθμός Συνοριακού Ελέγχου) καθώς και με το Κέντρο Κράτησης της Μόρια στη Λέσβο”.
Η έκθεση τεκμηριώνει τα πορίσματά της με συγκεκριμένα παραδείγματα που περιλαμβάνουν ακόμα και κακοποίηση ανήλικων προσφύγων από αστυνομικούς.
Σχετικά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μπορεί κανείς να καταλάβει την κατάσταση όταν αυτή της κακόφημης Αμυγδαλέζας χαρακτηρίζεται ως αποδεκτή (“acceptable”), και σε χειρότερη κατάσταση αναφέρονται η Μόρια (“φτωχή - poor”) και το Φυλάκιο (“τρομακτική – apalling”). Στην “αποδεκτή” Αμυγδαλέζα μάλιστα, καταγγέλλεται ότι μετανάστες υπέγραψαν παρά τη θέλησή τους την “εθελοντική επιστροφή τους στη χώρα προέλευσης”.
Ξεχωριστή αναφορά έχει στα αστυνομικά τμήματα. Π.χ για το περιβόητο Α.Τ Ομόνοιας η περιγραφή είναι η εξής: “Σε καθαριότητα το κελί ήταν σε κακή κατάσταση, με βρώμικες κουβέρτες και μολυσμένο από κατσαρίδες. Επιπλέον, το υγειονομικό παράρτημα, στο οποίο θα μπορούσε να έχει πρόσβαση ο κρατούμενος μόνο όταν οι αστυνομικοί ξεκλείδωναν την πόρτα του κελιού, ήταν απολύτως βρώμικο και ερειπωμένο, με νερό σε όλο το έδαφος. Οι τουαλέτες ήταν βρώμικες και ανθυγιεινές, η βρύση από την οποία οι κρατούμενοι επιτρεπόταν να πιουν νερό δεν λειτουργούσε καθόλου και ο νεροχύτης ήταν σπασμένος”. Παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της αστυνομίας, το σύνολο των κρατούμενων στα Α.Τ. κατήγγειλε ότι δεν τους είχε δοθεί ποτέ δωρεάν φαγητό, παρά μόνο αν το αγόραζαν, με αποτέλεσμα μετά από λίγες μέρες φυλάκισης, οι κρατούμενοι να μην έχουν να φάνε. “Η κατάσταση αυτή είναι απαράδεκτη” τονίζει η Επιτροπή. “Σε κάθε κρατούμενο από την Ελληνική Αστυνομία πρέπει να του παρέχεται αξιοπρεπές δωρεάν φαγητό, το οποίο να περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα ζεστό γεύμα την ημέρα”.
Κράτηση εγγύων
Και αυτά δεν είναι τα μόνα που καταγγέλλονται. Στις παραβιάσεις δικαιωμάτων σε στρατόπεδα, Α.Τ και άλλους χώρους κράτησης, περιλαμβάνονται η κράτηση πέρα από το προβλεπόμενο χρονικό όριο (ακόμα και ασυνόδευτων μικρών παιδιών), ο υπερπληθυσμός, η στέρηση πρόσβασης σε εξωτερικό χώρο, η μη παροχή ειδών υγιεινής, η έλλειψη ζεστού νερού, κράτηση εγκύων γυναικών ή μητέρων με μωρά παιδιά σε ανατριχιαστικά άθλιες συνθήκες κλπ.
Στο τέλος της έκθεσης η Επιτροπή επιβεβαιώνει τα περί παράνομων επαναπροωθήσεων από αστυνομία και παραστρατιωτικές ομάδες, συνοδεία βασανιστηρίων: “Αρκετά άτομα ισχυρίστηκαν ότι είχαν υποστεί σωματική κακομεταχείριση από αστυνομικούς και συνοριοφύλακες ή (παρα-) στρατιωτικούς κομάντο κατά τη διάρκεια τέτοιων επιχειρήσεων επαναπροώθησης. Οι ισχυρισμοί για κακομεταχείριση περιελάμβαναν χαστούκια, γροθιές και κλωτσιές σε διάφορα μέρη του σώματος (συμπεριλαμβανομένου του κεφαλιού) καθώς και χτυπήματα με γκλομπ στο κεφάλι ενώ ήταν αναγκασμένοι να γονατίζουν με το κεφάλι προς τα κάτω, όση ώρα βρίσκονταν εν πλω (δηλαδή όλοι όσοι σήκωναν το κεφάλι τους δέχονταν συστηματικά χτυπήματα με γκλομπ στο κεφάλι). Αρκετοί παραπονέθηκαν ότι δέχτηκαν απειλές, βάναυση συμπεριφορά... και αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε μικρά φουσκωτά σκάφη. Συνήθως, οι υπεύθυνοι για την κακομεταχείριση ήταν οπλισμένοι και είχαν τα πρόσωπά τους καλυμμένα με μπαλακλάβες, ενώ μερικοί ήταν ντυμένοι με αστυνομικές κι άλλοι με στρατιωτικές στολές”.
Σύμφωνα με την έκθεση, όλες οι μαρτυρίες είχαν παρόμοιο μοτίβο και το οποίο είναι ακριβώς αυτό που περιέγραφε ο Γιώργος Τσιάκαλος στην εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ στη Θεσσαλονίκη στις 9/2. Οι μετανάστες έφταναν περνώντας το ποτάμι του Έβρου, συλλαμβάνονταν από την αστυνομία και τη συνοριοφυλακή και συνήθως προωθούνταν σε κάποιο αστυνομικό τμήμα ή άλλο χώρο κράτησης στην περιοχή του Έβρου. Τους αφαιρούνταν όλα τα προσωπικά αντικείμενα συμπεριλαμβανομένων και των κινητών τηλεφώνων. Δεν τους κατέγραφαν καν, ούτε κατά τη σύλληψη, ούτε κατά την κράτηση. Στη συνέχεια μεταφέρονταν με βαν σε στρατιωτική περιοχή στις όχθες του Έβρου δεμένοι ο ένας με τον άλλον, και κουκουλοφόροι αστυνομικοί, συνοριοφύλακες και παραστρατιωτικοί τους ανάγκαζαν να επιβιβαστούν σε φουσκωτές βάρκες. Κατά τη διαδικασία αγνοείτο κάθε έκκληση των μεταναστών για αίτηση ασύλου και τα προσωπικά αντικείμενα συμπεριλαμβανομένων και των εγγράφων τους, καταστρέφονταν. Στη συνέχεια η φουσκωτή βάρκα στελνόταν στην άλλη όχθη του ποταμιού.
Κι αν νομίζει κανείς ότι αυτά είναι τα χειρότερα από όσα αναφέρει η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης, κάνει λάθος. Το χειρότερο είναι ότι “σε επικοινωνία τους οι ελληνικές αρχές, επανέλαβαν ότι καμία τέτοια άτυπη επαναπροώθηση δεν λαμβάνει χώρα κι επεσήμαναν την αφοσίωσή τους στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων”. Η άρνηση δηλαδή. Η άρνηση και η συγκάλυψη από τη μεριά του κράτους, των θηριωδιών που συμβαίνουν στα ελληνοτουρικά σύνορα, εις βάρος των αδερφών μας που φεύγουν κυνηγημένοι από τους πολέμους και τη φτώχεια.
Αν η κυβέρνηση επιλέγει να κλείνει τα μάτια, όλες και όλοι που επιλέγουν το αντίθετο έχουν ένα κοινό ραντεβού. Το Σάββατο 16 Μάρτη, στις 3μμ, στην Ομόνοια και σε άλλες εφτά πόλεις της χώρας.