Τα ΜΜΕ δεν έχασαν ευκαιρία τις προηγούμενες μέρες να προβάλουν τα επεισόδια στα σύνορα Βενεζουέλας-Κολομβίας το Σαββατοκύριακο 23-24 του Φλεβάρη. Σε υστερικούς τόνους μιλάνε για την “ανθρωπιστική βοήθεια” που είχε στείλει η “διεθνής κοινότητα” στην Κολομβία για να αποσταλεί στο βασανισμένο λαό της Βενεζουέλας και εμποδίζει η “αριστερή δικτατορία του Μαδούρο”. Δεν λένε δυο πράγματα: ότι η αποστολή της “βοήθειας” ήταν κομμάτι της απόπειρας πραξικόπηματος που οργανώνει η Δεξιά με την στήριξη των ΗΠΑ της ΕΕ και των φίλων τους στη Λατινική Αμερική. Κι ότι αυτή η απόπειρα πραξικοπήματος αποτυγχάνει.
Τον Γενάρη, ο Χουάν Γκουαϊδό, πρόεδρος της βουλής της Βενεζουέλας, αυτοανακηρύχτηκε πρόεδρος. Η αμερικάνικη κυβέρνηση τον αναγνώρισε σαν νόμιμο πρόεδρο της χώρας. Η Ε.Ε έσπευσε να στηρίξει την επιχείρηση “αλλαγής καθεστώτος”. Ο Γκουαϊδό και οι υποστηρικτές του πίστευαν ότι αυτή η κίνηση θα ήταν η χαριστική βολή στην κυβέρνηση του Μαδούρο και στον “τσαβισμό” γενικά. Κινητοποίησαν, για άλλη μια φορά, τους οπαδούς τους στο δρόμο. Κάλεσαν τον στρατό να αναγνωρίσει το “νόμιμο πρόεδρο”.
Ομως, ούτε την πλειοψηφία κέρδισαν, ούτε ο στρατός άλλαξε στρατόπεδο. Ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας στην Ουάσιγκτον αποσκίρτησε, και μαζί του έντεκα από τους 56 βενεζολάνους διπλωμάτες που λειτουργούν στις ΗΠΑ. Αλλά αυτές οι αποσκιρτήσεις ήταν σταγόνα στον ωκεανό.
Με το πρόσχημα της “ανθρωπιστικής βοήθειας” στήθηκε η επόμενη πράξη της απόπειρας πραξικοπήματος. Υποτίθεται ότι όταν ξεκινούσαν τα κομβόι των φορτηγών για να περάσουν τα συνοριακά περάσματα από την Κολομβία και τη Βραζιλία ολόκληρες μονάδες του στρατού θα περνούσαν με το μέρος του Γκουαϊδό και των άλλων πραξικοπηματιών. Οπως έγραφε δυο βδομάδες πριν ένας υποστηρικτής του Γκουαϊδό στην ισπανική εφημερίδα Ελ Παϊς, αρκούσε: “ένα σώμα από θαρρετούς αξιωματικούς και στρατιώτες, κατάλληλα εξοπλισμένο για να εξασφαλίσει τον έλεγχο πχ ενός γηπέδου σοφτμπολ και μια πίστα ενός χιλιομέτρου για να μπορούν να κληθούν τα C-17 της αμερικάνικης αεροπορίας..ο τσαβιστικός στρατός [...] θα άρχιζε να διαλύεται όπως έγινε και με την Προεδρική Φρουρά του Σαντάμ Χουσεΐν”.
Ομολογία
Τελικά, οι “θαρρετοί αξιωματικοί και στρατιώτες” δεν ξεπέρασαν τις λίγες δεκάδες, όπως αναγκάστηκε να ομολογήσει ο ίδιος ο Γκουαϊδό σε μήνυμά του στο τουίτερ. Ο “τσαβιστικός στρατός” δεν κατέρρευσε. Από την Κολομβία που έχει καταφύγει, ο Γκουαϊδό αναγνώρισε την ήττα του δηλώνοντας ότι “αναγκάζομαι να πάρω μια απόφαση: καλώ επίσημα τη διεθνή κοινότητα να εξετάσει όλες τις εναλλακτικές για να απελευθερώσει τη χώρα μου”.
Την ίδια έκκληση έκανε και η κυβέρνηση του ακροδεξιού Μπολσονάρο της Βραζιλίας. Ο Μάικλ Πομπέο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε ότι “θα βρούμε άλλους τρόπους να στείλουμε την ανθρωπιστική βοήθεια”. Εμμεσες απειλές δηλαδή για στρατιωτική επέμβαση.
Τα σχέδια των πραξικοπηματιών και της άρχουσας τάξης αποτυγχάνουν μέχρι στιγμής. Ο λόγος γι' αυτό γίνεται πιο φανερός κάθε μέρα που περνάει. Παρά τις αποτυχίες της κυβέρνησης Μαδούρο, τη διαφθορά, τους συμβιβασμούς της με το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, η πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των φτωχών καταλαβαίνει ότι ο Γκουαϊδό και η παρέα του είναι οι συνεχιστές των πραξικοπηματιών του 2002, των χασάπηδων του “καρακάσο” του 1989.
Η κρίση στη Βενεζουέλα -η φτώχεια, οι ελλείψεις, ο υπερπληθωρισμός- είναι πραγματικότητα. Ομως, δεν οφείλονται στον “σοσιαλισμό”, αλλά στους συμβιβασμούς με το κεφάλαιο. Η απάντηση στην κρίση είναι να βγει στο προσκήνιο ο παράγοντας που είχε ριζοσπαστικοποιήσει τη “μπολιβαριανή διαδικασία”: το κίνημα της εργατικής τάξης, της φτωχολογιάς. Γι' αυτή την προοπτική παλεύει η επαναστατική αριστερά στην Βενεζουέλα.
Ο Στάλιν Πέρες Μπόρχες, συνδικαλιστής και στέλεχος της Luchas (Ενωτική Τσαβιστική Σοσιαλιστική Λίγκα) είχε καταγγείλει στις αρχές του Γενάρη “την 'ομάδα της Λίμα', τη διεθνή ιερά καπιταλιστική συμμαχία των 63 χωρών που θέλουν να γυρίσουν την Βενεζουέλα πίσω από το 1998” Και συνέχισε: “Ομως αυτή η επίθεση δεν αντιμετωπίζεται με 'διπλωματικές κινήσεις' και ελιγμούς, προσκυνώντας και σκύβοντας το κεφάλι, αλλά με ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, με μέτρα που θα πλήττουν άμεσα τα συμφέροντα του πολυεθνικού κεφαλαίου”.