Η Τρίπολη, η πρωτεύουσα της Λιβύης, ξαναβομβαρδίζεται. Οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ που έλεγχαν ως τώρα το ανατολικό μισό της χώρας, έχουν μπει από την περασμένη Πέμπτη στα περίχωρα της πρωτεύουσα και δηλώνουν ότι θα την καταλάβουν ολόκληρη μέσα στις επόμενες μέρες. Βομβάρδισαν ήδη το αεροδρόμιο, υπάρχουν δεκάδες νεκροί από τις συγκρούσεις.
Η κατάσταση αποκαλύπτει με τον πιο φριχτό τρόπο τα εγκλήματα της Δύσης κατά της Λιβύης, αλλά ειδικότερα το συνεχιζόμενο έγκλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάρος των προσφύγων. Όλοι σήμερα δηλώνουν ότι αποχωρούν πανικόβλητοι από τη Λιβύη καθώς η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Οι Αμερικάνοι έδωσαν εντολή στους στρατιώτες τους να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα. Επιχειρηματικοί όμιλοι που βρίσκονται εκεί για μπίζνες με τα πετρέλαια κάνουν το ίδιο. Ο ίδιος ο ΟΗΕ δηλώνει ότι οι ελπίδες για ειρηνευτικές συμφωνίες ήταν μάταιες και επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν όπου ξεκίνησε το χάος πριν από οχτώ χρόνια.
Όλοι αποχωρούν; Όχι. Όλοι εκτός από τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται παγιδευμένοι, σε επίσημες και ανεπίσημες φυλακές στημένες με τη στήριξη της ΕΕ. Τα κλειστά σύνορα της ΕΕ έχουν μετεξελιχθεί σε μια στενή συνεργασία με το λιβυκό ναυτικό. Βάρκες, φουσκωτά και καράβια με πρόσφυγες και μετανάστες κυνηγιούνται, βυθίζονται, και όσοι γλυτώσουν από τον πνιγμό και τη βία καταλήγουν στα γιγάντια κλουβιά για ανθρώπους. Η Λιβύη είναι “ασφαλής προορισμός” σύμφωνα με τους ηγέτες της ΕΕ. Ασφαλής για τους φτωχούς και τους αδύναμους.
Ένας άνδρας μιλώντας στο αλ-Τζαζίρα μέσα από τις φυλακές Κασρ μπιν Γασίρ στην Τρίπολη λέει: “Βλέπουμε το στρατό. Δεν έχει μείνει τίποτα από φαγητό. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Έχει πλέον κοπεί και το ηλεκτρικό και το νερό”. Κάποιος άλλος λέει: “Δεν ξέρω τι θα μας κάνουν. Μάλλον θα μας πουλήσουν (σαν σκλάβους)”.
Από μια άλλη φυλακή, νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, ένας κρατούμενος περιγράφει πως οι περισσότεροι φρουροί έχουν ήδη εξαφανιστεί και έχουν μείνει χωρίς φαγητό. Στην ίδια φυλακή τον περασμένο Αύγουστο, στη διάρκεια συγκρούσεων, όλοι οι φρουροί είχαν διαφύγει και άφησαν τον κόσμο κλειδωμένο. Το “έγκλημα” για το οποίο αυτοί οι άνθρωποι περνούν τα πάνδεινα είναι ότι προσπάθησαν να φτάσουν στην Ευρώπη, φεύγοντας κυνηγημένοι ή πεινασμένοι από το Σουδάν, την Ερυθραία, τη Σομαλία ή άλλες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.
Παζάρια
Στο μεταξύ, ο πόλεμος που εξελίσσεται δεν είναι παρά μια προέκταση των “ειρηνευτικών συμφωνιών” και των παζαριών μεταξύ των διάφορων δυνάμεων για το μέλλον της Λιβύης και κυρίως το μέλλον των πετρελαίων της. Οι πολιτικές και οικονομικές κόντρες μεταξύ των ιμπεριαλιστών δεν τους έχουν επιτρέψει να στήσουν κυβέρνηση στη Λιβύη 8 χρόνια μετά την επανάσταση και τους δυτικούς βομβαρδισμούς που ακολούθησαν. Η κυβέρνηση που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ δεν έφτασε ποτέ να ελέγχει ούτε τη μισή χώρα στα δυτικά. Μια αντίπαλη κυβέρνηση στα ανατολικά, με κέντρο εξουσίας το Τομπρούκ, είναι το σημείο αναφοράς του στρατηγού Χαφτάρ.
Ο στρατός του Χαφτάρ μετατράπηκε στην πιο ισχυρή και συγκροτημένη δύναμη της χώρας, παίρνοντας οικονομική στήριξη και εξοπλισμούς από τον δικτάτορα Σίσι της Αιγύπτου και τις χώρες του Κόλπου, κυρίως τα Εμιράτα. Χρησιμοποίησε σαν πολιτικό εργαλείο την ίδια την τρομοκρατική εκστρατεία της ΕΕ και της Δύσης για να πλασαριστεί ως η μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στον “κίνδυνο” των ισλαμιστών και ως μόνη εγγύηση για να σταματήσει η φυγή προσφύγων. Ήρθε σε παράλληλες συμφωνίες με τον Μακρόν και κέρδισε τη στήριξη της Γαλλίας προκαλώντας κρίση στις σχέσεις Γαλλίας-Ιταλίας. Ενώ και ο Πούτιν του έκλεινε το μάτι, κατηγορώντας τη Δύση για καθυστερήσεις στην οικοδόμηση “δημοκρατικού κράτους”. Ο Χαφτάρ υπόσχεται ότι με δική του κυβέρνηση θα κλείσουν τα νότια σύνορα της Λιβύης και οι πρόσφυγες θα αποκλειστούν πιο βαθιά στην Αφρική. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι έβλεπαν ως ελκυστική την προοπτική ενός δικτάτορα που θα καλύψει το κενό που τους άφησε ο Καντάφι. Απλώς, ορισμένοι στην ΕΕ ενδιαφέρονται και για το δημοκρατικό μασκάρεμα της όλης διαδικασίας.
Για αυτούς τους λόγους βρισκόταν ο ίδιος ο γγ του ΟΗΕ στη Λιβύη αυτές τις μέρες, καθώς στις 14 Απρίλη θα ξεκινούσε νέος γύρος συνομιλιών. Ο Χαφτάρ φαίνεται πως δεν ήταν ικανοποιημένος από αυτά που του εξασφάλιζαν στο παρασκήνιο, γι’αυτό και απειλούσε ότι θα επιβάλει την αλλαγή συσχετισμών στην πράξη, κατακτώντας την Τρίπολη. Μέχρι την περασμένη βδομάδα οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ δήλωναν ότι αυτά είναι λεονταρισμοί του Χαφτάρ και δεν θα τα υλοποιούσε. Έπεσαν έξω, αλλά το κόστος δεν το πληρώνουν αυτοί.