Η νέα απόπειρ πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα μπορεί να κατέληξε για γέλια, αλλά δεν ήταν αστείο. Ο Χουάν Γκουαϊδό, πίσω από τον οποίο στοιχίζεται όλη η Δεξιά που θέλει να επιστρέψει στην εξουσία, κάλεσε τον κόσμο να βγει στο δρόμο και να προετοιμαστεί για την τελευταία φάση της αναμέτρησης με τον Νικολάς Μαδούρο, διαβεβαιώνοντας πως ένα σημαντικό τμήμα της ηγεσίας του στρατού έχει περάσει στην αντιπολίτευση και θα ρίξει την κυβέρνηση.
Μερικές χιλιάδες τον άκουσαν και βγήκαν στους δρόμους. Λίγο αργότερο εμφανίστηκε στο πλευρό του ο Λεοπόλδο Λόπες, σύμβολο της πιο δεξιάς πτέρυγας της αντιπολίτευσης που κανονικά βρισκόταν σε κατ’οίκον περιορισμό, αλλά “απελευθερώθηκε” κανείς δεν ξέρει πώς. Όμως το υποτιθέμενο στρατιωτικό “κίνημα” δεν ήρθε ποτέ. Οι ένστολοι γύρω από τον Γκουαϊδό ήταν ορισμένοι δεξιοί φαντάροι. Ο Λόπες κατέφυγε στην ισπανική πρεσβεία. Ο Γκουαϊδό, τον οποίο οι χώρες της ΕΕ και οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ως “πρόεδρο της Βενεζουέλας” κρύφτηκε εξαφανισμένος.
Είναι η τρίτη απόπειρα τους τελευταίους μήνες να προκαλέσουν πραξικόπημα. Στις 23 Γενάρη ο Γκουαϊδό αυτοχρίστηκε πρόεδρος και ένα μήνα μετά, στις 23 Φλεβάρη επιχείρησαν να διασπάσουν τον στρατό με μια επιχείρηση “εισβολής με ανθρωπιστική βοήθεια” στα σύνορα. Η προκήρυξη πραξικοπήματος στις 30 Απρίλη αποδείχθηκε μεγαλύτερο φιάσκο, αλλά αποδεικνύει ότι η Δεξιά σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές συνεχίζει ασταμάτητα τις μηχανορραφίες. Την ώρα που ο Γκουαϊδό έκανε τις δηλώσεις του, τα στελέχη της κυβέρνησης του Τραμπ είχαν ήδη κυκλοφορήσει φήμες ότι στελέχη της κυβέρνησης του Μαδούρο έχουν περάσει με την αντιπολίτευση, ανάμεσά τους ο Υπουργός Δικαιοσύνης και υψηλόβαθμα στελέχη του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών. Οι Αμερικάνοι έμειναν τελικά με την όρεξη, και μέσα σε λίγα 24ωρα ξεκίνησαν τα παράπονα: “όλο μιλάνε, μιλάνε, αλλά όταν έρχεται η ώρα της δράσης δεν κάνουν τίποτα”.
Σίγουρα πρόκειται και για πόλεμο προπαγάνδας, αλλά είναι πολύ πιθανό ότι υπάρχουν στελέχη του στρατού που παζαρεύουν και με τις δύο πλευρές, για το πώς θα εξασφαλίσουν τις θέσεις τους και τα προνόμιά τους. Και σε αυτή την τρίτη απόπειρα δεν άλλαξαν στρατόπεδο, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει τι θα συμβεί την επόμενη. Ο Μαδούρο ήταν πολύ πιο μετρημένος στις δηλώσεις του περί “ενότητας του στρατού” αυτή τη φορά. Τα τελευταία χρόνια που η κρίση βάθυνε, ο Μαδούρο έδωσε ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο στην στρατιωτική ηγεσία, ελπίζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι θα έκλεινε τα περιθώρια για παιχνίδια της αντιπολίτευσης με τους στρατηγούς.
Η αποτυχία του πραξικοπήματος είναι θετική εξέλιξη και φέρνει την Δεξιά σε πιο δύσκολη θέση. Τώρα ο Γκουαϊδό φτάνει να λέει ανοιχτά ότι μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ ίσως να είναι και απαραίτητη, παρότι ως πρόσφατα ορκιζόταν για το αντίθετο. Η ανατροπή του Μαδούρο από τη Δεξιά και τις ΗΠΑ θα ήταν πισωγύρισμα για την αυτοπεποίθηση του κινήματος σε όλη τη Λατινική Αμερική. Όμως για να μπει οριστικό τέλο σε αυτά τα σχέδια, χρειάζεται να μπει στην πρώτη γραμμή ο ίδιος ο φτωχός κόσμος και η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, κι όχι περισσότερα παζάρια μέσα στα γενικά επιτελεία και τις πρεσβείες.