Πριν από μια βδομάδα, οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε διάφορα σημεία της Αιγύπτου έμοιαζαν μικρές και ίσως ασήμαντες. Ένας εργολάβος, ο Μοχάμεντ Αλί, πρώην εσωτερικός φίλος του καθεστώτος, που πλέον έχει καταφύγει στο εξωτερικό κάλεσε τον κόσμο να βγει στο δρόμο ενάντια στη διαφθορά της δικτατορίας του Σίσι. Όμως το καθεστώς πανικοβλήθηκε. Ακόμη και λίγοι διαδηλωτές, την ώρα που ολόκληρη η χώρα βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό έλεγχο και οι φυλακές ξεχειλίζουν με δεκάδες χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους, μπορούσαν να γίνουν εστία για αναταραχή.
Αυτό που ακολούθησε αποκάλυψε ακόμη περισσότερο την αδυναμία του καθεστώτος. Συλλήψεις επί συλλήψεων σε βάρος συνδικαλιστών, αγωνιστών, απλού κόσμου που τόλμησε να πει μια κουβέντα. Μέσα σε λίγες μέρες άλλες δυο χιλιάδες είχαν βρεθεί πίσω από τα κάγκελα. Κι όμως οι διαδηλώσεις δεν σταματούσαν. Ο Σίσι ελέγχει τα πάντα, αλλά φοβάται ότι μπορεί να μην ελέγχει και τίποτα. Έχει πατήσει στο λαιμό τους πάντες, όχι μόνο τους φτωχούς αλλά ακόμη και κρατικούς μηχανισμούς που είχαν συνηθίσει να μοιράζονται την εξουσία. Τώρα, που φαίνεται πως μόνο με αίμα και ξύλο δεν μπορείς να κυβερνήσεις 100 εκατομμύρια κόσμο, ψάχνει να δει από πού μπορεί να πιαστεί.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές από την Αίγυπτο εξηγούν την κατάσταση: “Ο δικτάτορας Σίσι μετέτρεψε την Αίγυπτο σε μια τεράστια φυλακή μέσα σε λιγότερο από μία βδομάδα. Σε ολόκληρη τη χώρα δεν υπάρχουν πλέον ασφαλή σημεία για να κρυφτεί κανείς από τις επιθέσεις των δεσμοφυλάκων, που έχουν απαγάγει όλους όσους μπόρεσαν να αρπάξουν στις πλατείες, τους δρόμους, μέσα στα σπίτια, τα πανεπιστήμια, ακόμη και μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Το καθεστώς ξέρει πολύ καλά τι έχει προκαλέσει στη ζωή των Αιγύπτιων: φτώχεια, διώξεις, περιθωριοποίηση και καταστροφή κάθε ελπίδας για το μέλλον. Ήξερε ότι ο θυμός που καταπιεζόταν στην καρδιά των ανθρώπων θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί με το οποιοδήποτε κάλεσμα, όποιος κι αν το πραγματοποιούσε, και ήταν έτοιμος να μετατραπεί σε θύελλα που θα ανατρέψει το καθεστώς. Σήμερα, το καθεστώς κινείται με βάση τον πανικό γιατί το μίσος εναντίον του έχει φουντώσει μέσα στις μάζες και πλέον μπορεί κανείς να το νιώσει και να το δει. Το καθεστώς κινείται με βάση το φόβο για τις συνέπειες.
Απειλή
Για ακόμη μια φορά, το καθεστώς αποδεικνύει ότι δεν έχει τίποτα να προσφέρει παρά μόνο περισσότερες φυλακές, καταστολή και διώξεις ενάντια σε όποιον αποτελεί απειλή. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των φυλακισμένων, τόσο ο δικτάτορας συνειδητοποιεί το μέγεθος του θυμού μέσα στο λαό, τόσο περισσότερο κυνηγάει και συλλαμβάνει.
Αυτός ο κολασμένος κύκλος καταστολής έχει αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τα ψέματα περί μεταρρυθμίσεων και ανοίγματος που προωθούσαν οι υποστηρικτές των αρχών μέχρι πριν από μερικές βδομάδες.
Ο απίστευτος ρυθμός συλλήψεων, σε βάρος όλων χωρίς εξαιρέσεις, αποδεικνύει μόνο ότι το μίσος ενάντια στο καθεστώς αυξάνει μέρα τη μέρα, και πως αυτό που κάνει τώρα το καθεστώς θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερο μίσος. Μέσα σε λιγότερο από μια βδομάδα, 1500 οικογένειες απέκτησαν έναν κρατούμενο στις φυλακές του καθεστώτος. Η πλατεία Ταχρίρ δέχτηκε εξευτελισμό και βία από τα χέρια των αστυνομικών δυνάμεων του Σίσι, πληθαίνοντας τις γραμμές αυτών που μισούν και αντιτίθενται στο καθεστώς.
Ο πανικός με τον οποίο αντιμετωπίζει το καθεστώς τα καλέσματα σε διαδηλώσεις προέρχεται από τη συνειδητοποίηση της έκτασης του θυμού που έχει συσσωρευτεί στις μάζες λόγω της πολιτικής της εξαθλίωσης, της περιθωριοποίησης και καταπίεσης. Το καθεστώς φοβάται το θυμό που έχει δυναμώσει πολύ και δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Αν δεν εκραγεί αύριο, θα εκραγεί λίγο αργότερα.
Καθώς το καθεστώς ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το θυμό με ακόμη περισσότερα κελιά, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης αυτό που χρειάζεται είναι να προετοιμαστούν για αυτό το θυμό με μεγαλύτερη οργάνωση και σκληρή δουλειά μέσα στις μάζες. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, όλοι οι καταπιεσμένοι και οι διωκόμενοι, πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να οργανώσουν τα μέλη τους για να δουλέψουν με τις μάζες ως ενιαίο μέτωπο ικανό να δώσει μορφή στις προσδοκίες τους, μετατρέποντας τις ελπίδες τους σε καθαρά αιτήματα.
Στοιχεία αυτών των αιτημάτων έχουν ήδη διατυπωθεί από διαφορετικά κόμματα, δυνάμεις και πλατφόρμες. Το καθήκον μας σήμερα είναι να οργανώσουμε το θυμό σε ένα κίνημα ικανό να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα.”