Από παράταση σε παράταση, μπήκαμε στον τελευταίο μήνα όπου το Μπρέξιτ κρέμεται σαν απειλή πάνω από το βρετανικό καπιταλισμό. Ο Μπόρις Τζόνσον έχει δεσμευτεί ότι δεν θα ζητήσει κι άλλο χρόνο, κι αν τηρήσει την υπόσχεσή του ή θα πρέπει να καταλήξει σε καινούργια συμφωνία με την ΕΕ μέσα στις επόμενες λίγες μέρες, ή να προετοιμάσει την κατάσταση για το λεγόμενο σκληρό μπρέξιτ στα τέλη του μήνα. Ο δρόμος των διαπραγματεύσεων συνεχίζει να είναι πολύ περιορισμένος. Κυρίως από την πλευρά της ΕΕ, που δεν είναι διατεθειμένη να πάει πιο πίσω από όσα είχε συμφωνήσει με την Τερέζα Μέι. Όμως και από την πλευρά της σκληρής δεξιάς των Ιρλανδών Ενωτικών επιβεβαιώθηκε αυτή τη βδομάδα πως δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν προτάσεις που θα φέρουν τελωνειακούς ελέγχους μεταξύ Βρετανίας και Ιρλανδίας.
Έτσι, ο Τζόνσον φαίνεται περισσότερο να προετοιμάζεται για το δεύτερο ενδεχόμενο, της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων. Το συνέδριο των Συντηρητικών το περασμένο σαββατοκύριακο στο Μάντσεστερ ήταν πολιορκημένο από 5000 διαδηλωτές, με τα συνδικάτα να βάζουν στην πρώτη γραμμή τα αιτήματά τους για αυξήσεις, προσλήψεις και περισσότερες κοινωνικές δαπάνες. Όμως ο Τζόνσον έκανε βασικό του σύνθημα ότι θα είναι ο πρωθυπουργός που θα υλοποιήσει το Μπρέξιτ.
Πρόκειται για ριψοκίνδυνο πολιτικό παιχνίδι που αποσταθεροποιεί την κατάσταση. Η πλειοψηφία της άρχουσας τάξης θέλει την παραμονή στην ΕΕ. Ακόμη και αυτοί που το έχουν πάρει απόφαση ότι η Βρετανία θα φύγει, θέλουν να διασφαλίσουν ότι αυτό θα γίνει με τον πιο ασφαλή τρόπο για τα συμφέροντά τους, τα κέρδη τους, για το νόμισμα, τις τράπεζες, τις αγορές που ελέγχουν και τις σχέσεις τους με την ΕΕ. Όλες αυτές οι πιέσεις εκφράζονται και από τις μεγάλες εφημερίδες και τα κανάλια, αλλά και μέσα στο Κοινοβούλιο, μέσα από τις διάφορες ομαδοποιήσεις στις οποίες έχουν κομματιαστεί τα κόμματα στη διάρκεια της πορείας προς το Μπρέξιτ. Όμως, ο Τζόνσον προσπάθησε να αποφύγει αυτές τις δύσκολες ισορροπίες. Έχασε όλες τις ψηφοφορίες στις πρώτες του απόπειρες να χειριστεί την κατάσταση, έπειτα έκλεισε το Κοινοβούλιο με τη βοήθεια της βασίλισσας, και στη συνέχεια βάζει σε προτεραιότητα την υλοποίηση του Μπρέξιτ και όχι τη διαπραγμάτευση. Τώρα, ακόμη και το ανώτατο δικαστήριο αποφαίνεται πως το κλείσιμο του Κοινοβουλίου δεν ήταν νομότυπο.
Τραγωδία
Το πολιτικό σχέδιο του Τζόνσον είναι να πολώσει την κατάσταση ανάμεσα στους θεσμούς που όπως λέει αντιδημοκρατικά δεν αφήνουν την υλοποίηση του Μπρέξιτ, και τον ίδιο που εμφανίζεται ως αυτός που υλοποιεί την απόφαση του λαού. Όλα αυτά ενώ είναι ο δεύτερος πρωθυπουργός στη σειρά που κυβερνάει χωρίς να έχει εκλεγεί (οι τελευταίες εκλογές έγιναν το 2015). Σε άλλη περίπτωση, το κατεστημένο θα είχε ήδη οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές για να σταματήσει αυτή η κωμωδία που κινδυνεύει να γίνει τραγωδία για το βρετανικό καπιταλισμό. Όμως, κανείς δεν ρισκάρει γιατί κανείς δεν είναι σίγουρος τι θα προκύψει. Η διαίρεση ανάμεσα στο Μπρέξιτ και στην παραμονή στην ΕΕ συνεχίζει να είναι βαθιά, και δεν λύνεται με εκλογές. Ενώ, ο Τζέρεμι Κόρμπιν, προερχόμενος από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος, δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κατεστημένου. Οι ίδιες εφημερίδες που επιτίθενται στον Τζόνσον για την ανευθυνότητά του ενόψει της 31ης Οκτώβρη, επιτίθενται με διπλή μανία στον Κόρμπιν όταν κάνει λόγο για επανεθνικοποίηση της ενέργειας ή για κατάργηση των ιδιωτικών σχολείων.
Στην πραγματικότητα όμως όλο το χώρο στον Τζόνσον για να κινείται με αυτή την αυθάδεια παρά την προφανή του αδυναμία τη δίνει η ηγεσία των Εργατικών. Ο Τζόνσον και οι φίλοι του είναι παιδιά της πιο κακομαθημένης εκδοχής της άρχουσας τάξης της Βρετανίας, μεγαλωμένοι μέσα στα πλούτη, με μπάτλερ και νταντάδες. Δεν μπορούν σοβαρά να εμφανιστούν ως εκπρόσωποι του “λαϊκού αισθήματος”. Αλλά η ηγεσία των Εργατικών αντί να καλέσει για την ανατροπή τους προτιμάει να κάνει συμμαχίες μέσα στο Κοινοβούλιο με τους φιλελεύθερους και να αρνείται την πρόκληση του ίδιου του Τζόνσον να πάει σε εκλογές. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να πείσουν την άρχουσα τάξη ότι είναι σοβαρή δύναμη που μπορεί να έρθει με ομαλότητα στην εξουσία. Το μπρέξιτ όμως ήταν κραυγή ενάντια σε αυτή την ομαλότητα, και αυτή η κραυγή ψάχνει ασταμάτητα τρόπο να εκφραστεί στη βρετανική πολιτική.