Σε κορύφωση φτάνει η διαμάχη στα πιο ψηλά πατώματα της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής. Η πρόεδρος της Γερουσίας Νάνσι Πελόζι ανακοίνωσε την περασμένη βδομάδα ότι ξεκινάει επίσημη διαδικασία δίωξης σε βάρος του Τραμπ. Η κατάσταση αποκαλύπτει βαθύ διχασμό και κρίση όχι μόνο μεταξύ των δύο πυλώνων του αμερικάνικου δικομματισμού, αλλά και στο εσωτερικό του κράτους. Πράκτορες της CIA, πρώην και νυν πρέσβεις, εμπορικοί ακόλουθοι, στελέχη πολλών άλλων μηχανισμών και “βαθιά λαρύγγια” εμπλέκονται σε μια υπόθεση που δεν αφήνει κανέναν καθαρό.

Η ιστορία δεν είναι απλώς προεκλογικό καπρίτσιο. Το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα βασίζεται στην ομαλή συνεργασία ανάμεσα στους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους. Αυτή η συνεργασία ούτως ή άλλως είχε κλονιστεί με τον ερχομό του Τραμπ στην εξουσία, αλλά η δίωξη δυναμιτίζει ακόμη περισσότερο τις συνηθισμένες ισορροπίες. Όλοι αναφέρονται στο σκάνδαλο του Γουοτεργκέιτ, την τελευταία φορά που παραιτήθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ, το 1974, ενώ βρισκόταν κάτω από παρόμοια δίωξη. Είτε ακριβής είτε ανακριβής η σύγκριση, το Γουοτεργκέιτ συμβολίζει τη στιγμή που τα διλήμματα της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ, από το Βιετνάμ μέχρι τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια οικονομία, προκαλούσαν τέτοια διάσπαση στο εσωτερικό της που βγήκαν τα μαχαίρια. Ο Νίξον τότε έφτασε να στήσει δίκτυο παρακολούθησης στα γραφεία των Δημοκρατικών. Τώρα οι Δημοκρατικοί κατηγορούν τον Τραμπ ότι προσπάθησε να προκαλέσει τετελεσμένα για τις εκλογές του 2020 εκβιάζοντας τον νέο πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι ανέλαβε την εξουσία τον περασμένο Μάη. Η κυβέρνηση Τραμπ πάγωσε τη στρατιωτική βοήθεια για ένα διάστημα μέχρι να ξεκαθαρίσει προς τα πού κοιτάει ο νέος πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί καταγγέλλουν ότι σε ένα τηλεφώνημα προς τον Ζελένσκι στις 25 του Ιούλη, ο Τραμπ τον εκβίασε ζητώντας του να βρεθούν στοιχεία που ενοχοποιούν για σκάνδαλα τον Χάντερ Μπάιντεν, γιο του αντιπροέδρου του Ομπάμα, Τζο Μπάιντεν.

Τι σχέση έχει ο Τζο Μπάιντεν με την Ουκρανία; Εδώ η ιστορία του πλιάτσικου και των σκανδάλων απλώνεται. Ο υιός Μπάιντεν φυτεύτηκε το 2014 στο διοικητικό συμβούλιο της Μπουρίσμα, της μεγαλύτερης ιδιωτικής εταιρείας καυσίμων της Ουκρανίας. Για τις υπηρεσίες του, έπαιρνε 50 χιλιάδες δολάρια το μήνα. Όλως τυχαίως, αυτό συνέβη την ώρα που ο πατέρας του ήταν αντιπρόεδρος και επικεφαλής των πιέσεων κατά της “διαφθοράς” στην Ουκρανία. 

Πλιάτσικο

Η Μπουρίσμα ήταν εταιρεία στενά συνδεδεμένη με το παλιό καθεστώς του Γιανουκόβιτς, το οποίο ανατράπηκε μετά την εξέγερση του 2014. “Ιδιωτική” εταιρεία σημαίνει προϊόν του πλιάτσικου που έκαναν συνήθως παλιά στελέχη των σταλινικών καθεστώτων στον πλούτο των χωρών τους. Το νέο καθεστώς μετά το 2014 άρχισε να πλιατσικολογεί τους παλιούς πλιατσικολόγους, πολλοί από τους οποίους κατέφυγαν στη Ρωσία. Στην περίπτωση της Μπουρίσμα, τα αφεντικά επιχείρησαν κάτι διαφορετικό. Πρώτον πέρασαν τον έλεγχο της εταιρείας σε απρόσωπους λογαριασμούς με έδρα την Κύπρο και δεύτερον κάλεσαν διάφορους καλά δικτυωμένους παγκοσμίως “κυρίους” να αναλάβουν τη διοίκηση, ώστε να πείσουν ότι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν με τη Δύση. Ο υιός Μπάιντεν ήταν ένας από αυτούς που πληρώνονταν αδρά για να φτιασιδώσουν το προφίλ της Μπουρίσμα.

Σε αυτά τα βρομερά νερά έψαχνε ο Τραμπ για να χτυπήσει τους Δημοκρατικούς, και ιδιαίτερα τον Μπάιντεν που είναι ο υποψήφιος που προωθεί ο μηχανισμός του κόμματος για τις εκλογές του 2020. Όμως η λάσπη άρχισε να τους λερώνει όλους. Όταν οι Δημοκρατικοί άρχισαν να απαιτούν πρόσβαση στις τηλεφωνικές συνομιλίες του Τραμπ με ξένους ηγέτες, ο Τραμπ έτρεξε και μπλόκαρε πρώτα πρώτα τις συνομιλίες του με ποιον άλλον… τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας, αρχιδολοφόνο της αραβικής Άνοιξης και σφαγέα της Υεμένης. Τώρα, οι Δημοκρατικοί ζητάνε ανώνυμες και προστατευμένες καταθέσεις από στελέχη του βαθέος κράτους που μπορούν να φέρουν κι άλλα άπλυτα του Τραμπ στη φόρα. Ο Τραμπ καταγγέλλει προδοσία κρατικών μυστικών και λέει ότι σε άλλες εποχές υπάλληλοι που ακοκαλύπτουν τέτοια μυστικά θα πήγαιναν στην ηλεκτρική καρέκλα. Με δυο λόγια, μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα στα πολιτικά σαλόνια της υπερδύναμης.

Είναι στιγμή ευκαιρίας για την Αριστερά που αναδεικνύεται μέσα και κυρίως έξω από το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι απεργίες επιστρέφουν, το κατεστημένο αλληλομαχαιρώνεται, ο Τραμπ πλειοδοτεί σε ρατσισμό (μειώνοντας ακόμη περισσότερο τον αριθμό των προσφύγων που δέχονται οι ΗΠΑ), και γίνεται όλο και πιο φανερό ότι αν γίνεις απλά χειροκροτητής του Μπάιντεν και της ηγεσίας του κόμματος, το πιο πιθανό είναι να σε πάρει η λάσπη, όχι να νικήσεις τον Τραμπ.