Μια νέα επίθεση εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες βδομάδες με πρωταγωνιστή την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Η ανθρωπιστική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μόρια, με 13.000 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά, να μην μπορούν να ικανοποιήσουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες όπως η πρόσβαση σε φαγητό, καθαρό νερό, στέγαση, υγειονομική περίθαλψη είναι η κορυφή του παγόβουνου καθώς παρόμοια ασφυκτική είναι η κατάσταση που επικρατεί σε στρατόπεδα των άλλων νησιών αλλά και της ενδοχώρας.
Τι κάνει μπροστά σε όλα αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που έχει και το θράσος να πουλάει ευαισθησία δηλώνοντας “μακριά από εμάς οποιαδήποτε ξενοφοβία ή ρατσισμός”; Με μια σειρά από δηλώσεις -και επίσημες ανακοινώσεις- υπουργών αλλά και με ένα νομοσχέδιο που ήδη μαγειρεύεται στο Υπουργείο Προστασίας Πολίτη, επιχειρεί να ανοίξει μια πολυμέτωπη ρατσιστική επίθεση που περιλαμβάνει:
Το άνοιγμα νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων σε απομονωμένα σημεία -no man's land- στην ηπειρωτική χώρα προκειμένου τάχα να “αποσυμφορήσει” τα νησιά. Αντί να δώσει άσυλο και στέγη και να ανοίξει τις πόλεις στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους μεταφέρει σε νέες “Μόριες” όπως αποδεικνύεται και από τη μεταφορά, τη Δευτέρα 7/10, εκατοντάδων προσφύγων από τη Μόρια στο Βαγιοχώρι του Δήμου Βόλβης.
Την σκλήρυνση της “αποτρεπτικής” πολιτικής, δηλαδή της έντασης κοινών περιπολιών του λιμενικού και του στρατού σε συνεργασία με την Frontex και τo NATO στα σύνορα προκειμένου να σταματάνε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες πριν καν τα περάσουν -κλιμακώνοντας ανεπίσημα τα παράνομα push back.
Την κλιμάκωση των επιχειρήσεων “σκούπα” της αστυνομίας σε δρόμους και σπίτια σε όλη τη χώρα που βάζει στο στόχαστρο τους πρόσφυγες αλλά και παλιούς και νεότερους μετανάστες.
Τη μη χορήγηση ΑΜΚΑ στα παιδιά προσφύγων και μεταναστών αλλά και τους ίδιους τους πρόσφυγες και μετανάστες που μπορεί να βρίσκονται στο στάδιο έκδοσης νομιμοποιητικών εγγράφων, τα ασυνόδευτα ανήλικα και βέβαια σε όλους όσοι θεωρούνται “παράνομοι μετανάστες”.
Την κλιμάκωση των απορρίψεων ασύλου και των απελάσεων προσφύγων –με ένα ήδη προαποφασισμένο “πλαφόν” τις 10.000 απελάσεις μέχρι το τέλος του 2020, μέσα από αλλαγές στον τρόπο χορήγησης ασύλου– κάνοντας λόγο ξανά για “λαθρο”μετανάστες” και “μεταναστευτικό” αντί για προσφυγικό ζήτημα.
Τη στοχοποίηση ιδιαίτερα των μουσουλμάνων – καθώς όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Πέτσας “δεν μιλήσαμε ποτέ στο παρελθόν για αλλοίωση πληθυσμού... αλλά εδώ μιλάμε για άλλου τύπου ροές, μεταναστευτικές, ιδίως από χώρες με άλλη θρησκεία, με άλλο πολιτισμό...”
Απέναντι σε αυτή την πολυμέτωπη επίθεση –που ανοίγει ξανά το δρόμο σε ακροδεξιούς και φασίστες να βγαίνουν από τις τρύπες τους– χρειάζεται να υψώσει το ανάστημά του το κίνημα αλληλεγγύης και το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κίνημα, πιάνοντας ξανά το νήμα που ξεκίνησε το 2015 και απαιτώντας: Ανοιχτά σύνορα, ανοιχτές πόλεις, στέγη, άσυλο και χαρτιά για όλους-ες, πρόσφυγες και μετανάστες. Σχολείο για τα προσφυγόπουλα. Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η Φρόντεξ.
Σε αυτήν την κατεύθυνση το πρώτο άμεσο βήμα συζήτησης, συντονισμού και οργάνωσης της δράσης γίνεται στην Πανελλαδική Συνέλευση και Διεθνή Συνάντηση στην οποία μας καλεί όλες και όλους στη Νομική στις 12 Οκτώβρη, η ΚΕΕΡΦΑ.
Το κολαστήριο της Μόριας. Ζωή δίπλα στα καμένα. Φωτό: Γ. Πίττας
“Αφήστε μας να πάμε όπου θέλουμε”
Μια πινακίδα στέκεται στην είσοδο του ΚΥΤ Μόριας. Γράφει:
“ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
Έργο: Άμεση ανταπόκριση στην προσφυγική-μεταναστευτική κρίση παρέχοντας καταφύγιο και κατάλυμα, σίτιση, υγειονομική περίθαλψη, μεταφορά στα hotspots, διασφαλίζοντας έτσι υγεία και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης στην ομάδα-στόχου.
Αριθμός Συμφωνίας: ΗΟΜΕ 2016...
Προϋπολογισμός: 6.167.750.000 ευρώ
Συγχρηματοδοτούμενο από το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας και Συνόρων της ΕΕ”.
Αν αναζητά κανείς πραγματικά ποιον βαραίνουν οι ευθύνες για την ανθρωπιστική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μόρια, σε αυτήν την πινακίδα μπορεί να βρει όλες τις απαντήσεις: Είναι η “περίφημη” συμφωνία του 2016 με την οποία αποφασίστηκε το κλείσιμο των συνόρων και η δημιουργία των “χοτσποτ” με ευθύνη του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αν αναζητά κανείς έστω και ένα ψήγμα αλήθειας στις υπηρεσίες που τάχα παρέχει το συγκεκριμένο “Έργο” στην “ομάδα στόχου”, είναι μονάχα οι δύο τελευταίες αυτές λέξεις. Είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο δολοφονικό στόχαστρο του οποίου βρίσκονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες.
Το Σάββατο 5 Οκτωβρίου -έντεκα μέρες από τη στιγμή που ένα φορτηγό πάτησε κατά λάθος ένα πεντάχρονο παιδί από το Αφγανιστάν που έπαιζε σε μια κούτα και πέντε μέρες μετά τη φωτιά που ξέσπασε καίγοντας μέχρι θανάτου μια γυναίκα και τραυματίζοντας άλλους μετανάστες- βρεθήκαμε στη Μόρια μαζί με τον συνάδελφο φωτορεπόρτερ Αλέξανδρο Σταματίου. Στην πύλη μας υποδέχτηκαν οι υπεύθυνοι μαζί με την αστυνομία που έκανε ξεκάθαρο ότι ο Τύπος δεν είναι δεκτός στο εσωτερικό του στρατοπέδου. Παρά το γεγονός ότι η ΕφΣυν είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, ούτε στον Αλέξανδρο επιτράπηκε να μπει μέσα.
Αλλά δεν χρειάζεται να μπει κανείς για να διαπιστώσει το τι πραγματικά συμβαίνει. Με τον αριθμό των προσφύγων και των μεταναστών να φτάνει τις 13.000 για ένα χώρο στον οποίο προβλεπόταν, μετά και την τελευταία επέκταση να “φιλοξενεί” 3.300 άτομα, χιλιάδες άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν στους γύρω ελαιώνες κάτω από τις χειρότερες συνθήκες μέσα σε μικρές σκηνές και ανάμεσα κυριολεκτικά σε σωρούς από σκουπίδια όλων των ειδών.
Τους βρήκαμε μουσκεμένους, μετά από μια νυχτερινή μπόρα να προσπαθούν να ανοίξουν χαντάκια γύρω από τις σκηνές τους ζώντας σε μια συνεχή αγωνία για τα πάντα. Από τα άμεσα: Αν θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό και καθαρό νερό, αν θα καταφέρουν να χρησιμοποιήσουν ποτέ την τουαλέτα, αν θα πλυθούν οι ίδιοι και αν θα πλύνουν τα ρούχα τους –γιατί για όλα αυτά απαιτείται να στηθούν σε ουρές περιμένοντας ώρες με αβέβαιο αποτέλεσμα. Μέχρι τα πιο μακρινά: Πότε θα περάσουν επιτροπή, θα πάρουν άσυλο, θα τους πάνε στην Αθήνα, θα τους πάνε σε άλλο στρατόπεδο, θα τους απελάσουν;
Ασφάλεια
“Έφτασα στη Μυτιλήνη στις 19 Σεπτεμβρίου” μας λέει ο Σάφι που είναι από τη Σομαλία. “Όλοι ξέρουν την κατάσταση η οποία επικρατεί στη χώρα μου. Υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος που κρατάει εδώ και δέκα χρόνια και δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια για το λαό εκεί.
Έμεινα πραγματικά έκπληκτος με την κατάσταση που επικρατεί εδώ. Μου έδωσαν ένα χαρτί και μου είπαν σε ένα μήνα θα περάσεις συνέντευξη -και από τότε είμαι εδώ και κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα έξω από το καμπ σε μια καλοκαιρινή σκηνή χωρίς καν πλαστικό κάλυμμα. Χθες τη νύχτα έβρεξε και γίναμε μούσκεμα, πήγαμε σε ένα παλιό κτίριο και μείναμε εκεί.
Νόμιζα ότι εδώ θα βρούμε βοήθεια αλλά δεν βλέπουμε απολύτως καμία βοήθεια. Αντίθετα είδαμε τα πλαστικά κουτιά που έχουν τον κόσμο να παίρνουν φωτιά, ανθρώπους να καίγονται και να πεθαίνουν. Προσπαθούμε να κάνουμε υπομονή αλλά είναι δύσκολο. Με ρωτάς για το φαγητό, αλλά για να είμαι ειλικρινής από τη μέρα που ήρθα εδώ μόνο μια φορά κατάφερα να πάρω φαγητό. Η ουρά είναι τόσο μεγάλη και όταν πλησιάζει η σειρά σου, σου λένε ότι έχει τελειώσει το φαγητό. Νερό πίνουμε, αυτό που υπάρχει στις τουαλέτες. Για να χρησιμοποιήσεις τις τουαλέτες, ξανά τεράστιες ουρές - καταλαβαίνετε βέβαια πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό. Για να πάρεις το λεωφορείο να κατέβεις στην πόλη ξανά ουρές με εκατοντάδες ανθρώπους. Υπάρχει ένα μόνο λεωφορείο που μπορεί να μεταφέρει μόνο 50 άτομα γι' αυτό πάμε παντού με τα πόδια.
Εάν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν πραγματικά να μας βοηθήσουν πρέπει να έλθουν εδώ και να δουν πως ζούμε εδώ στη Μόρια. Αυτό είναι το τελευταίο που έχω να πω. Είστε οι πρώτοι που συναντώ εδώ και με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο”.
Λίγο πιο πάνω, κοιτάζοντας από ψηλά μέσα στο χοτσπότ δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις πώς κάηκαν άνθρωποι. Ένα χάος από κοντέινερ, ηλεκτρικά και κάθε είδους σύρματα, χημικές τουαλέτες, αντίσκηνα, απλωμένα ρούχα και ένα πλήθος ανθρώπων να προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσά τους, μέσα σε ένα περιφραγμένο με τείχη και συρματοπλέγματα χώρο.
“Με λένε Νάσερ, είμαι 21 ετών από το Ιράκ και πολύ θα ήθελα να είμαι στη χώρα μου αλλά δείτε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή εκεί. Ο κόσμος διαδηλώνει, υπάρχουν δεκάδες νεκροί, αυτή είναι η κατάσταση που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος. Υπάρχουν τεράστιες διαδηλώσεις γιατί δεν υπάρχει ελευθερία. Ήρθα εδώ να ξαναχτίσω τη ζωή μου αλλά εδώ ζούμε μια ασφυκτική κατάσταση. Είμαι εδώ 14 μήνες και περιμένω εδώ και έξι μήνες την έγκριση για να κατέβω στην Αθήνα”.
“Bρίσκομαι στο νησί από το 2015 και από όσα τουλάχιστον έχω δει εγώ η κατάσταση είναι χειρότερη από ποτέ. Ποτέ δεν είχε τόσο κόσμο η Μόρια, ούτε τόσα πολλά παιδιά, ούτε τόσο μα τόσο πολύ σκουπίδι” μας λέει χαρακτηριστικά η Νατάσα Παπανικολάου, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Πολιτικά Λέσβου.
“Είμαι από το Αφγανιστάν και βρίσκομαι στο νησί εδώ και δύο βδομάδες” μας λέει μια νεαρή κοπέλα. “Ζητάμε από την κυβέρνηση, παρακαλούμε να μας βοηθήσει, μην μας κρατάει εδώ, να μας αφήσουν να πάμε στην Αθήνα ή να μας ανοίξουν τα σύνορα να πάμε σε όποια χώρα θέλει ο καθένας. Γιατί μας κρατάνε εδώ; Εγώ δεν θέλω να πάω σε άλλη χώρα, θέλω να φύγω από εδώ, να πάω στην Αθήνα να μείνω σε ένα σπίτι σαν άνθρωπος. Ευχαριστούμε που ήρθατε εδώ πάνω και βοηθάτε να ακουστεί η φωνή μας”.
Την Κυριακή το βράδυ δόθηκε άδεια σε 450 πρόσφυγες να φύγουν από τη Μόρια με το βραδινό πλοίο προς τον Πειραιά, ενώ στη Χίο το πλοίο φόρτωσε μερικές εκατοντάδες ακόμη ανθρώπους. Είναι προφανές ότι η εξέγερση που προκλήθηκε μετά την φωτιά, αλλά και οι κινητοποιήσεις, πιέζουν την κυβέρνηση να κάνει κάτι για να αποσυμφορηθεί η κατάσταση στη Μόρια.
Προσφυγόπουλα
Την ώρα που έφευγε το πλοίο από το λιμάνι χαρούμενες κοπέλες και αγόρια έβγαζαν φωτογραφίες με φόντο την όμορφη Μυτιλήνη την ώρα που σουρούπωνε. Άλλοι χαιρετούσαν με τα χέρια τους φίλους ή συγγενείς που στέκονταν πίσω από το φράχτη του λιμανιού λίγα μέτρα πιο κάτω από το Άγαλμα της Ελευθερίας που στέκεται δίπλα στο λιμάνι. Εκατοντάδες προσφυγόπουλα είχαν μετατρέψει το δεύτερο κατάστρωμα του πλοίου σε μια πολύβουη σχολική αυλή παίζοντας και γελώντας. Τα χαμόγελα ήταν και στα πρόσωπα των γονιών: “μάλλον θα μας πάνε στην Θεσσαλονίκη”.
Μετά από μια βροχερή νύχτα, και μετά από μια πολυκάμερη τηλεοπτική υποδοχή τους στον Πειραιά (στη Μόρια που να φτάσουν...) για να φανεί ότι η “κυβέρνηση λύνει το πρόβλημα” την Δευτέρα το πρωί, οι προσφυγικές οικογένειες επιβιβάστηκαν στα πούλμαν – “προς την κεντρική Μακεδονία” όπως μετέδιδε ζωντανά ένας τηλερεπόρτερ. Το απόγευμα οι πρώτοι από αυτούς έφτασαν σε ένα άλλο περιφραγμένο με συρματόπλεγμα στρατόπεδο με κοντέινερ, στη μέση του πουθενά κοντά στο Βαγιοχώρι, στη λίμνη Βόλβη.
1/10, Μυτιλήνη, Διαδήλωση μπροστά από πλοίο της Frontex. Φωτό: stonisi.gr
5/10, Πορεία προς τη Μόρια. Φωτό: Γ. Πίττας
Στο πλευρό των προσφύγων
Δύο συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες πραγματοποιήθηκαν στη Μυτιλήνη από συλλογικότητες την Τρίτη 1η Οκτώβρη και το Σάββατο 5 Οκτώβρη.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ (stonisi.gr) την Τρίτη το απόγευμα, η διαδήλωση που ξεκίνησε από την πλατεία Σαπφούς βάδισε στους δρόμους της Μυτιλήνης “με κεντρικό σύνθημα Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο. Άμεσος απεγκλωβισμός” ενώ “μικρή στάση πραγματοποιήθηκε έξω από το πλοίο της Frontex του Ηνωμένου Βασιλείου VALIANT”. Το Σάββατο το μεσημέρι μετά από κάλεσμα της συνέλευσης βάσης εργαζομένων σε ΜΚΟ Λέσβου, ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται σιγά-σιγά στην πλατεία Σαπφούς, εργαζόμενοι σε ΜΚΟ με τα πανό τους αλλά και φοιτητές, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι από άλλους χώρους, κάτοικοι της Μυτιλήνης και πρόσφυγες.
“Είναι πολύ λυπηρό στην εποχή μας να υπάρχουν τέτοια κέντρα κράτησης” μας λέει η Βασιλική Τσιφτσή, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός.“Πριν λίγο μιλούσα με μια συναδέλφισσα στην Αθήνα και μου θύμισε ότι τέτοια κέντρα κράτησης έχουν να υπάρξουν από την εποχή της Μακρονήσου. Το κολαστήριο της Μόριας θυμίζει μαύρες εποχές της ιστορίας μας. Στη Μυτιλήνη δεν είμαι πολύ καιρό, αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι τα αντανακλαστικά του κόσμου χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Από τη μια ο κόσμος της αλληλεγγύης και από την άλλη άνθρωποι που στιγματίζουν οτιδήποτε το διαφορετικό με στόχο να δημιουργήσουν ρατσιστικό μένος μέσα στην κοινωνία”. “Πέρσι το 70% των προσφυγόπουλων των δομών στη Λέσβο έμεινε έξω από την εκπαίδευση. Φέτος, ακόμη το πρόγραμμα δεν έχει ξεκινήσει και αυτό συνδέεται με το πάγωμα των προσλήψεων εκπαιδευτικών” μας λέει ο Μιχάλης Τσορμπατζόγλου, επίσης αναπληρωτής εκπαιδευτικός. “Θα πρέπει να παλέψουμε μαζί αυτές τις διεκδικήσεις, προχθές υπήρχε απεργία ενάντια στα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης, σήμερα πορεία για τους πρόσφυγες. Πρόκειται για μέτωπα που συνδέονται μεταξύ τους”.
Συνδικαλιστικό κίνημα
“Προερχόμαστε από το συνδικαλισμό, εγώ είμαι συγκεκριμένα από τον ΟΤΕ και το ζητούμενο είναι τι κάνουμε μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία” μας λέει ο Δημήτρης Καράμαλης, μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Λέσβου. “Η ανάγνωση του Εργατικού Κέντρου, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, είναι να κλείσει το κέντρο στη Μόρια, πολύ σωστά μέχρι εδώ, να φύγουν οι πρόσφυγες και να αποσυμφορηθεί η κατάσταση προς την ηπειρωτική Ελλάδα. Ερώτημα: οι δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα είναι σε καλή κατάσταση; Υπάρχουν δομές; Υπάρχουν δωμάτια; Που θα μείνει όλος αυτός ο κόσμος;
Αυτό δεν μας ενδιαφέρει; Από την μια συλλαλητήρια με ακροδεξιό κύκλο, το δήμαρχο, τους παπάδες για να κλείσει το κέντρο, και από την άλλη καμιά αναφορά στην κατάργηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, και λίγες αναφορές στο δικαίωμα του ασύλου, για τα μάτια του κόσμου προσωπική μου άποψη.
Ναι, να κλείσει το στρατόπεδο, γιατί στρατόπεδο είναι -ΚΥΤ μπορεί να είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ- ο κόσμος να απεγκλωβιστεί. Να δοθούν χαρτιά, όσοι θέλουν να ταξιδέψουν, αλλά και όσοι θέλουν να μείνουν, να μπορούν με ανθρώπινους όρους όπως εμείς. Πρέπει το συνδικαλιστικό κίνημα, και από την ΑΔΕΔΥ που υπάρχει εδώ και από τα συνδικάτα, να αναλάβει τις ευθύνες του και να κινητοποιήσει τον κόσμο σε αυτό που είναι και το ζητούμενο, την ένωση του κόσμου της εργασίας με τους πρόσφυγες”.
“Τα γεγονότα στη Μόρια είναι τραγικά, το θέμα είναι τι απάντηση δίνει η τοπική κοινωνία. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν ζεστή και αλληλέγγυα στην είσοδο των προσφύγων και των μεταναστών. Στη συνέχεια, λίγο η κόπωση, λίγο οι συμφωνίες εναντίον των μεταναστών, λίγο η γκετοποίηση, το ότι πήραν τους μετανάστες από το κέντρο της πόλης και τους πήγαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, είχαν αντίστροφες συνέπειες. Είναι μια ανοιχτή μάχη, μια κλασσική διελκυστίνδα και μέσα στην εκπαίδευση και στην κοινωνία. Σήμερα διαδηλώνουμε ξανά αλλά το ζήτημα δεν είναι να έχεις τον κόσμο μετά από ένα τραγικό γεγονός, είναι ο αγώνας να έχει συνέχεια και να έχει αποτελέσματα” μας λέει ο Κώστας Ντουράκης, μέλος ΔΣ της ΕΛΜΕ Λέσβου.
Με συνθήματα «Λέσβος γη αντιφασιστική», «Λευτεριά-Αζαντί», «Ούτε στη Λέσβο ούτε στα νησιά, στρατόπεδα συγκέντρωσης ποτέ και πουθενά», «Frontex σημαίνει πρόσφυγες πνιγμένοι», «Say it loud say it clear refugees are welcome here», η διαδήλωση, αφού έκανε μια στάση στο Καρά Τεπέ, βάδισε προς τη Μόρια όπου και σταμάτησε πριν φτάσει μπροστά στο φραγμό της αστυνομίας.
“Εδώ και πολλά χρόνια στην Μυτιλήνη παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό και τους ακροδεξιούς στους οποίους περιλαμβάνονται και υψηλά στελέχη και βουλευτές της ΝΔ” δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Παρασκευάς Ψάνης από την ΚΕΕΡΦΑ Λέσβου. “Είναι αυτοί που υποκινούν τις κινητοποιήσεις των δήθεν 'αγανακτισμένων' και δεν συμμαζεύεται, αλλά και η εκκλησία από την άλλη πλευρά που σιγοντάρει. Τώρα με τον ερχομό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχουμε γνώση ότι αναμένεται κλιμάκωση στις σοβαρές παραβιάσεις (που συνέβαιναν και πριν βέβαια) των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών –και τους οποίους εμείς δεν τους ξεχωρίζουμε, τους θεωρούμε εξίσου καλοδεχούμενους και τους δυο.
Μέσα σε μια βδομάδα έγιναν δύο διαδηλώσεις που προσέλκυσαν ένα σοβαρό αριθμό ανθρώπων. Είναι ανάγκη να απλώσουμε αυτή τη διάθεση, μέσα στα σωματεία, να σπάσει η αδράνεια και η αντίθεση αρκετές φορές των ηγεσιών, να κινητοποιηθεί η βάση ώστε να υπάρξουν αποφάσεις και πρωτοβουλίες που θα λένε: καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες, να ανοίξουν τα σύνορα, να κλείσουν τα στρατόπεδα, άσυλο και στέγη για όλους”.