Δεύτερη βδομάδα του πραξικοπήματος στη Βολιβία και η αντίσταση συνεχίζεται. Η γερουσιαστής Ζανίν Άνιες αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της χώρας στις 12 Νοέμβρη, με τη στήριξη του στρατού, της αστυνομίας, ακροδεξιών οργανώσεων, των καπιταλιστών, της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών. Στις 15 Νοέμβρη έδωσε πράσινο φως στο στρατό και απελευθέρωσε κονδύλια και όπλα για την αστυνομία, ώστε να αντιμετωπίσουν την αντίσταση. Μέχρι στιγμής καταγράφονται 23 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες από τα πυρά που ανοίγουν οι δυνάμεις καταστολής σε κόσμο που διαδηλώνει και δεν αναγνωρίζει την πραξικοπηματική κυβέρνηση.
Όμως, η ντε φάκτο πρωτεύουσα της χώρας και έδρα της κυβέρνησης, Λα Παζ, βρίσκεται αποκλεισμένη λόγω του ξεσηκωμού στο Ελ Άλτο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, προέκταση της Λα Παζ προς το Βορρά. Το Ελ Άλτο βρίσκεται στα χέρια του κόσμου και όχι της κυβέρνησης. Οδοφράγματα έχουν κλείσει την πρόσβαση προς τη Λα Παζ, όπου η αγορά υπολειτουργεί, λείπουν τρόφιμα και βασικά είδη, ενώ περιορίζονται και τα καύσιμα. Τα σχολεία δεν λειτουργούν. Ο αποκλεισμός της Λα Παζ συμπληρώνεται από κινητοποιήσεις στα νότια της πόλης εκεί που συνδέεται με τις κοιλάδες προς την Κοτσαμπάμπα. Από τις αρχές της βδομάδας ο λαός του Ελ Άλτο κατέλαβε και την Σενκάτα, το βασικό κέντρο παροχής καυσίμων προς τη Λα Παζ. Ο έλεγχος της Σενκάτα είχε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Σάντσες ντε Λοσάδα με την εξέγερση τον Οκτώβρη του 2003.
Ο στρατός αναπτύσσεται στην περιοχή και κανείς δεν ξέρει πότε η καταστολή θα κλιμακωθεί. Στο μεταξύ η ακροδεξιά και όλος ο ρατσισμός της άρχουσας τάξης έχει ξεσαλώσει. Καίνε τη γουϊπάλα, τη σημαία που συμβολίζει τους αυτόχθονες λαούς των Άνδεων. Η αστυνομία ξηλώνει τη γουϊπάλα από τις στολές. Από το 2009 η σημαία μπήκε δίπλα στην προηγούμενη της Βολιβίας για να συμβολίσει συμβολικά τη ρήξη με το αποικιακό παρελθόν. Η Βολιβία είναι η χώρα της Λατινικής Αμερικής όπου το μίσος κατά των αυτόχθονων Ινδιάνων παρέμεινε βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής ζωής. Η ταυτότητα της λευκής (ευρωπαϊκής καταγωγής) άρχουσας τάξης είναι συνδυασμένη με το ρατσισμό κατά των “Ινδιάνων”. Η Άνιες μπήκε στο προεδρικό μέγαρο με την Αγία Γραφή στο χέρι και λέει ότι θα χρειαστεί να καθαρίσει από τα “ξόρκια” των ιθαγενών, ο ακροδεξιός Καμάτσο κουβαλάει την Αγία Γραφή σαν όπλο, οι αστυνομικοί προσεύχονται πριν αρχίσουν να πυροβολούν. Όλα αυτά δεν είναι απλώς “θρησκευτικός φανατισμός”, είναι κομμάτι του τελετουργικού του ρατσισμού κατά των αυτόχθονων.
Όλοι αυτοί οι φανατικοί ρατσιστές αναγκάστηκαν να συγκατοικήσουν στην εξουσία με τον Έβο Μοράλες όλα αυτά τα χρόνια, γιατί οι δικοί τους πρόεδροι είχαν προκαλέσει εξεγέρσεις. Τώρα ξερνάνε τον καταπιεσμένο τους ρατσισμό. Ο Μοράλες είναι ένας άπιστος Ινδιάνος, σαν όλους τους ξεσηκωμένους του Ελ Άλτο.
Βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία καταστολής και συλλήψεων σε βάρος στελεχών του MAS, του κόμματος του Μοράλες. Οι βουλευτές δήλωναν ότι δεν είναι ασφαλείς ούτε να φτάσουν στο Κοινοβούλιο. Φαίνεται ότι θέλουν να βγάλουν παράνομο το ίδιο το MAS, δηλαδή το κόμμα που συγκεντρώνει την πλειοψηφία από το 2005.
Ούτε βήμα πίσω
Η τακτική του Μοράλες, του αντιπροέδρου του Λινέρα, και του MAS, ωστόσο δεν βοηθάει στο ελάχιστο την αντίσταση. Ο Μοράλες και ο Λινέρα παραιτήθηκαν και έφυγαν στο Μεξικό. Κάλεσαν τον κόσμο να αποφύγει και τις απεργίες και τη βία. Το MAS δηλώνει προς την πραξικοπηματική κυβέρνηση πως δεν σκοπεύει να ανακαλέσει την παραίτηση του Μοράλες και πως δεν τον θεωρεί πλέον Πρόεδρο της χώρας. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να εξασφαλίσουν εικόνα νομοταγών και να μην βρεθούν εντελώς αποκλεισμένοι από το πολιτικό σκηνικό που θα στήσει η Δεξιά. Όμως η μάχη με τη Δεξιά εξελίσσεται εδώ και τώρα. Κάθε βήμα πίσω δεν το εκλαμβάνουν ως “καλή θέληση” αλλά σαν ευκαιρία να εξαπολύσουν ακόμη μεγαλύτερη βία. Εδώ και 15 χρόνια οι ίδιες δυνάμεις του MAS καλλιεργούσαν τις αυταπάτες ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σιγά σιγά. Έκαναν όλα τα χατίρια στους καπιταλιστές για χάρη της κοινωνικής ειρήνης και της ανάπτυξης. Οι συνθηκολογήσεις του ρεφορμισμού, ακόμη και στην πιο ριζοσπαστική του εκδοχή, ανοίγουν το δρόμο της αντεπανάστασης. Το πραξικόπημα, όμως, παίζει με τη φωτιά, γιατί ο κόσμος που υπερασπίζεται και τις κατακτήσεις του αλλά και την ίδια του τη ζωή δεν δείχνει έτοιμος να συνθηκολογήσει.