“Η μάχη ενάντια στην αναγνώριση των πτυχίων των κολεγίων δεν πρέπει να γίνει σύγκρουση και ανταγωνισμός ανάμεσα στους φοιτητές, τους σπουδαστές και τους εργαζόμενους για το ποιος έχει καλύτερα και περισσότερα πτυχία και προσόντα”, αναφέρει μιλώντας στην ΕΑ ο Θανάσης Διαβολάκης, μέλος του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ με τις Ριζοσπαστικές Παρεμβάσεις Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών.
Θανάσης Διαβολάκης
“Χιλιάδες είναι τα παιδιά των εργατικών οικογενειών που παρά τις θυσίες των οικογενειών τους, την οικονομική αιμορραγία στα φροντιστήρια και τους κόπους τους δεν καταφέρνουν να μπουν στα δημόσια πανεπιστήμια. Γνωρίζουμε καλά τι φραγμούς βάζει το σύστημα στην είσοδο των παιδιών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ειδικά των παιδιών που έρχονται από φτωχές οικογένειες. Αυτό μάλιστα θα ενταθεί με την εισαγωγή της βάσης του 10. Χιλιάδες επιπλέον παιδιά που θέλουν να συνεχίσουν τους σπουδές τους θα αναγκάζονται να ψάχνουν το μέλλον τους σε ιδιωτικά κολέγια και σχολές. Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε παιδιά προνομιούχων, ούτε παιδιά πλουσίων. Δεν μιλάμε για τους γόνους των καλών οικογενειών, που αυτή η κυβέρνηση έχει αρκετούς, που ξεκίνησαν από ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και συνέχισαν σε ένα ακριβό πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Μιλάμε για τις λαϊκές οικογένειες που στρέφονται αναγκαστικά σε αυτή τη λύση.
Εμείς ως ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί εργαζόμαστε στην ιδιωτική εκπαίδευση, δεν είμαστε επιχειρηματίες. Και έχουμε κατ' επανάληψη δηλώσει πως η Παιδεία για εμάς είναι κοινωνικό αγαθό. Το δικό μας σχήμα στο σωματείο των ιδιωτικών εκπαιδευτικών θέλει αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Αλλά ακόμα και συνάδελφοι και παρατάξεις της ιδιωτικής εκπαίδευσης που δεν θέλουν την κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, θέλουν όρους και προϋποθέσεις, αυστηρό έλεγχο της πολιτείας και στη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων και στις εργασιακές σχέσεις των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.
Εμείς σαν εργαζόμενοι το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι οι αντιθέσεις μεταξύ μας για το ποιος έχει τα περισσότερα προσόντα ή από ποια σχολή αποφοίτησε. Η Κεραμέως και οι πολιτικές που ακολουθούν οι κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες θέλουν να βάλουν τους εργαζόμενους σε έναν αέναο ανταγωνισμό και κυνήγι προσόντων. Από τη μεριά μας πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως σε αυτό τον αγώνα πρέπει να είμαστε όλοι, όπως κάναμε και στην απεργία ενάντια στη ρύθμιση Κεραμέως, οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μαζί με τους δημόσιους εκπαιδευτικούς με κοινές στάσεις εργασίας και διαδηλώσεις, το ίδιο πρέπει να συμβεί και στη συνέχεια και από τη νεολαία που παίζεται το μέλλον της και δεν πρέπει να μπει σε ένα παιχνίδι σύγκρισης και ανταγωνισμών αλλά να πάρει τον αγώνα στα χέρια της. Και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί αυτό που μας αξίζει. Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους, σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρεπή μισθό για όλους”.
Αλέξανδρος Κοροβέσης
Ο Αλέξανδρος Κοροβέσης, φοιτητής στο ΠΑΔΑ, θύμισε τις μάχες που δώσανε οι φοιτητές/τριες τα προηγούμενα χρόνια. “Μέχρι πριν τρία χρόνια τα πτυχία μας ήταν χαμηλότερου επιπέδου από τα πτυχία των ΑΕΙ. Ξαφνικά με το νόμο Γαβρόγλου γίναμε και εμείς πτυχιούχοι ανώτατων σχολών. Όλο αυτό είναι μια τεράστια υποκρισία. Ενοποίησαν το ΤΕΙ Αθήνας και το ΤΕΙ Πειραιά μέσω απίστευτων συγχωνεύσεων και με τη μισή χρηματοδότηση από αυτή που έδιναν πριν, φυσικά για διπλάσιες ανάγκες. Το ίδιο έγινε και αλλού, στην Πάτρα, το Μεσσολόγγι, τη Θεσσαλία. Διάλυση, συγχωνεύσεις, υποχρηματοδότηση. Κατά τα άλλα μιλάνε για ανωτατοποίηση. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει αναβάθμιση των σχολών, αλλά όπως βλέπουμε καθημερινά υποβάθμιση.
Όμως σαν φοιτητές καταλαβαίνουμε πως η συζήτηση για ισχυρά πτυχία είναι μια συζήτηση ανούσια αφού τελικά όλα κρίνονται στην αγορά εργασίας. Σε μια αγορά με διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα με συμβάσεις τρίμηνες, 5μηνες και 6μηνες, με μισθούς πείνας, δεν παίζει ρόλο πόσο δήθεν ισχυρό είναι το πτυχίο σου. Η Κεραμέως με τη νομοθετική ρύθμιση για την αναγνώριση των κολεγίων έρχεται για άλλη μια φορά να διαιρέσει του φοιτητές και τους εργαζόμενους και να μας οδηγήσει σε μια συνεχή κούρσα προσόντων.
Σαν νεολαία και φοιτητές δεν θα πρέπει να πέσουμε στο λάθος να δούμε τον κόσμο που σπουδάζει στις ιδιωτικές σχολές ως εχθρούς. Χιλιάδες παιδιά της εργατικής τάξης παλεύουν να σπουδάσουν με μόχθο και οικονομικό κόστος στις διάφορες ιδιωτικές σχολές και κολέγια. Όλοι μαζί, όπου και αν έχουμε σπουδάσει, έχουμε κοινό συμφέρον να παλέψουμε μαζί για σπουδές που θα μας δίνουν το δικαίωμα να ζούμε από δουλειές με αξιοπρεπείς μισθούς και δικαιώματα.
Είναι ανάγκη όσο ποτέ, χωρίς διαχωρισμούς να δώσουμε όλη μαζί τη μάχη για δημόσια δωρεάν παιδεία που θα είναι ανοιχτή για όλους. Αυτό σημαίνει αγώνας για δημόσια ανοιχτά πανεπιστήμια και ταυτόχρονα αγώνας για να κρατικοποιηθούν όλες οι ιδιωτικές σχολές και να ενταχθούν στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης”.